Joshua 9

Ang Teksto

Habang nagbubuklod ang mga hari ng Canaan para sumalakay, pumili ang mga taga-Gabaon ng ibang taktika: pagkukunwari. Nagdala sila ng amag-amag na tinapay, punit na sako at sira-sirang sandalyas, at nagpanggap na mga sugo mula sa malayong lupain na humihingi ng kasunduan. Tinanggap sila ni Josue, pumirma ng pangakong pinagtibay sa pangalan ni Yahweh, at pagkatapos ng tatlong araw natuklasang kapitbahay pala sila. Hindi nabawi ang panata; naging mga mamumutol ng kahoy at mananalok ng tubig sila para sa altar, at nabuhay.

Ang Ubod

Ang pinakatahimik na pangungusap ang pinakamabigat: "kinuha ng mga Israelita ang ilan sa kanilang mga pagkain, pero hindi sila sumangguni kay Yahweh para sa patnubay." Walang pagsuway sa isang malinaw na utos dito. May pagtitiwala lang sa sariling mata. Tiningnan nila ang tinapay, hinawakan ang balat ng alak, tinimbang ang ebidensya, at napagpasyahan. Ganoon kadaling maligaw: hindi sa pamamagitan ng rebelyon kundi ng kumpiyansa sa sariling pagsusuri. At narito ang mas matalim pa: hindi binawi ng Diyos ang bunga ng padalus-dalos na desisyon, pero hindi rin niya ito hinayaang maging wakas. Ang panata, kahit nakuha sa pandaraya, ay sagrado dahil ang pangalan ng Diyos ay nakatali rito. Mas mabigat ang pangalan niya kaysa sa pagkapahiya ng Israel.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May mabigat na kabalintunaan dito. Ang mga Gabaonita, na nagsinungaling, ang tanging taga-Canaan na nagsabi ng totoo tungkol sa Diyos: "Narinig namin ang isang ulat tungkol sa kaniya at tungkol sa lahat ng bagay na ginawa niya sa Ehipto." Habang nagbubuklod ang ibang hari sa pagsalakay, ang mga ito ay sumuko. Takot ang motibo nila, hindi dalisay na pananampalataya, pero ang takot na humihingi ng awa ay hindi kailanman itinataboy. At ang kanilang parusa ang naging daan nila sa templo: naging mga tagapagsilbi sila "para sa altar ni Yahweh." Ang nasa labas ng kasunduan ay napasok sa serbisyo ng Diyos. Doon kumikislap ang Ebanghelyo nang mahina pa: ang mga dayuhan ay dinadala sa loob, hindi dahil sa karapat-dapat sila kundi dahil nangako ang Diyos at hindi siya umuurong.

Ang Salamin

Tingnan mo kung paano ka nagdedesisyon. Ang alok na trabaho na masyadong maganda, ang kontratang hindi mo na binasa dahil kaibigan mo ang nag-alok, ang relasyong pinasok mo dahil mabuti ang pakiramdam. Bihira tayong magkamali dahil sinasadya nating sumuway. Nagkakamali tayo dahil kumbinsido tayo na kaya nating basahin ang sitwasyon nang mag-isa. Hinawakan natin ang tuyong tinapay at sinabi nating sapat na ito. Pero mas matalim pa ang ikalawang bahagi: nang malaman ng Israel na nadaya sila, sumumpa sila ng panata na hindi na nila mababawi, at tinupad nila ito. Nagmaktol ang bayan, pero hindi nila sinaktan ang mga Gabaonita. Ang pagtupad sa salitang nabigkas mo noong hindi mo pa alam ang lahat, iyan ang pagsubok sa integridad. Ang utang na binayaran kahit mabigat na. Ang pangakong tinupad sa asawang hindi na kasing-ganda ng akala mo noon.

Ngayong araw: isipin mo ang isang desisyong gagawin mo sa loob ng linggong ito, isulat mo ito sa isang papel sa isang pangungusap, at bago ka humakbang, dalhin mo ito sa Diyos nang malakas sa loob ng limang minuto. Huwag kang tumayo hangga't hindi mo nasasabi sa kaniya ang buong bagay.

Ang Tanong

Bakit pinarangalan ng Diyos ang isang kasunduang nakuha sa pamamagitan ng kasinungalingan? May bahagi sa atin na nais sanang pawalang-bisa ni Josue ang lahat: nilinlang kami, kaya walang bisa ang kontrata. Hindi ganoon ang nangyari. Ang dahilan ng mga pinuno ay hindi matayog na etika kundi takot: "Para maiwasan ang anumang galit na maaaring dumating sa atin dahil sa panatang isinumpa namin." Hindi komportable iyon. At hindi rin nilinaw ng teksto kung tama bang pinatawad ni Josue o nagkamali siyang muli. Nananatili ang hindi malinaw na bahagi: nakagapos ang bayan ng Diyos sa isang pangakong hindi nila dapat ginawa, at mas pinili ng Diyos ang katapatan sa kaniyang pangalan kaysa sa paglilinis ng kalituhan. Minsan hindi tayo inililigtas ng Diyos mula sa bunga ng ating kamalian; tinutubos niya ito.

Ang Larawan ng mga Unang Tagapakinig

Para sa Israel na nakikinig sa kuwentong ito makalipas ang mga henerasyon, may mga Gabaonitang naglilingkod pa rin sa santuwaryo, nagdadala ng tubig, nagpuputol ng panggatong. Alam nila kung bakit naroon ang mga ito. Isa itong buhay na paalala ng isang pagkakamali na hindi natanggal, nakatayo mismo sa tabi ng altar. Tuwing may naghahandog, nakikita niya ang bunga ng isang araw na nagpasya ang Israel nang hindi nagtatanong. At gayunman, hindi kahihiyan lamang ito: nabubuhay sila, naglilingkod, at kabilang. Ang kahihiyan ng Israel ay naging biyaya ng Gabaon. Narinig ng mga unang tagapakinig ang babala at ang awa sa iisang imahe.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Si Rahab sa Jerico ay gumamit din ng panlilinlang at sinabi rin ang parehong bagay: narinig namin ang ginawa ng inyong Diyos sa Ehipto. Siya ay iniligtas at isinama sa Israel, hanggang sa talaangkanan ni Jesus. Dalawang taga-Canaan, parehong takot, parehong hiniling ang awa, parehong binigyan ng buhay. At sa 2 Samuel, pinarusahan ang Israel dahil sinira ni Saul ang mismong panatang ito pagkaraan ng daang taon. Ibig sabihin, seryoso ang Diyos sa pangakong ito nang higit pa sa inaasahan ng Israel. Ang salitang binitiwan sa harap niya ay hindi nabubura ng panahon o ng kahihiyan.

Pagninilay

Anong desisyon ang ginawa mo kamakailan batay lamang sa nakikita mo, nang hindi dinadala sa Diyos?

May pangako ka bang tinutupad na mas mabigat kaysa sa inakala mo noong ibinigay mo ito, at ano ang pumipigil sa iyong bitawan ito?