Judas 1

Ang Teksto

Sumulat si Judas, kapatid ni Santiago, sa mga tinawag at minamahal ng Diyos. Sa halip na sumulat tungkol sa "ating pangkalahatang kaligtasan" gaya ng nais niya, napilitan siyang ipagtanggol ang pananampalatayang minsan nang ibinigay, sapagkat may mga tao nang palihim na nakapasok sa pamayanan. Sa maikling sulat na ito, nagbabala siya sa pamamagitan ng mga larawan mula sa Lumang Tipan at nagbibigay-lakas sa mga tapat na manatili sa pag-ibig ng Diyos.

Ang Puso ng Teksto

Ang sulat ni Judas ay hindi tungkol sa panlabas na kaaway kundi sa panloob na panganib. Ang mga "palihim na nakisama" ay hindi pinagmumultuhan ng mga persekusyon kundi mga taong nakaupo sa parehong pista ng pag-ibig. Ang gitnang pahayag ay malinaw: ang biyaya ng Diyos ay maaaring baluktutin patungo sa kahalayan, at kapag nangyari iyon, hindi na iyon biyaya kundi paglapastangan. Ang tema kung gayon ay ang pagtatanggol sa pananampalataya, hindi sa pamamagitan ng galit kundi sa pamamagitan ng pagtatayo ng sarili sa pag-ibig ng Diyos habang inaagaw ang iba sa apoy.

Ang Karaniwang Sinulid

Kakaiba si Judas dahil hindi siya nagsasalita ng mga bagong pangitain, kundi bumabalik siya sa lumang mga kuwento. Tatlong halimbawa ng paghatol: Ehipto, ang mga anghel na nahulog, at ang Sodoma at Gomorra. Tatlong halimbawa ng kasamaan: Cain, Balaam, Kora. Iisa ang mensahe: nagpapatuloy ang Diyos, kung ano siya noon ay siya rin ngayon. Kapansin-pansin din na binabanggit ni Judas si Enoc at ang alitan tungkol sa katawan ni Moises, mga tradisyong pamilyar sa mga Judiong mambabasa noon. Ang lahat ng ito ay tumuturo sa isa: ang paghatol na dala noon ng Panginoon sa Ehipto ay ang paghatol na darating sa "dakilang araw." Iisang Panginoon, iisang kuwento, at si Jesu-Cristo ang nagdadala nito sa katuparan.

Ang Salamin

Kailan mo huling naisip na ang biggest na panganib sa iyong pananampalataya ay maaaring nakaupo katabi mo sa simbahan? Hindi si Judas ang uri na nagsasabing lahat ng nasa loob ay ligtas at lahat ng nasa labas ay kaaway. Ang tanong na ibinabato niya ay masakit: sino ang aking pinapakinggan? Ang mga bumubulong-bulong, mga mareklamo, ang mga "maingay na mga hambog"? Sa lugar ng trabaho, sa mga chat group, sa mga podcast na pinapakinggan mo habang nagmamaneho, sino ang humuhubog ng iyong pag-iisip tungkol sa biyaya? At may isa pang salamin dito: kailan naging kumportable ang iyong biyaya na hindi na ito humahamon sa iyong kahalayan, sa iyong pagkasakim, sa iyong pagmamataas? Ang biyaya na hindi nagbabago ay hindi biyaya.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Judas ay nagpakilala bilang "isang lingkod ni Jesu-Cristo, at kapatid na lalaki ni Santiago." Kung tama ang inaakala ng maraming iskolar, kapatid din siya sa laman ni Jesus, pero hindi niya iyon binanggit. Ang pinaka-malapit sa Panginoon ayon sa dugo ay pumili na magpakilala ayon sa dugo ni Kristo. May hinahon dito: hindi siya nagmamalaki sa relasyong pampamilya, mas mahalaga sa kaniya ang pagiging alipin. Pero pansinin din: ang taong ito na dating hindi naniniwala kay Jesus habang buhay pa ito (kung siya nga ang kapatid) ay ngayon buong pusong ipinagtatanggol ang pananampalataya. Ang taong nabago ng biyaya ang siyang pinaka-madiin na tagapagtanggol ng biyaya laban sa pang-aabuso nito. Alam niya kung ano ang panganib ng paglayo, dahil naranasan niya rin ito.

Ang Detalye

May isang parirala sa talata 3 na madaling laktawan: "ang pananampalataya na minsan nang ibinigay sa lahat ng mga naniniwala." Ang salitang Griyego para sa "minsan" dito ay hapax, na nangangahulugang isang beses at tapos na, hindi na uulitin. Hindi ito parang balita na binibigyan ng update kada linggo. Ang pananampalataya ay hindi umuusbong, hindi nagbabago ng anyo sa bawat henerasyon upang tumugma sa kultura. Ito ay ibinigay, minsan lang, at natapos na. Ito ang dahilan kung bakit "magsumikap" ang salita, hindi "muling likhain." Hindi mo kailangang magbago ng pananampalataya, kailangan mo itong pangalagaan. Sa panahon na hinahamon ang bawat doktrina bilang lipas na, may bigat ang salitang ito. May ibinigay ang Diyos na tapos na.

Ang Larawan ng mga Nakinig

Ang unang mga nakinig ay mga Kristiyano, malamang na may pinagmulang Judio, na kilalang-kilala ang mga kuwento ng Exodo, ng Sodoma, ni Cain at Balaam at Kora. Hindi nila kailangang buklatin ang Genesis at Bilang para maunawaan ang mga ito. Ang mga tradisyon tungkol kay Enoc at sa katawan ni Moises ay bahagi rin ng kanilang mundo, hindi kakaiba, hindi eksentriko. Ang mga pista ng pag-ibig, ang mga sama-samang pagkain kung saan ipinagdiriwang ang Panunuang Hapunan, ay tunay na pagsasama-sama ng pamayanan, hindi seremonya. Kaya sinasakit ang binabasa: ang "tinik sa inyong mga pista ng pag-ibig" ay hindi metaporikal, ang mga taong ito ay nakikisalo sa mismong hapag ng pag-ibig habang inaalipusta ang Panginoon ng hapag. Naririnig nila ang bigat nito nang mas malalim pa kaysa sa atin.

Pagninilay

Sino ngayon ang bumubulong sa iyong tainga tungkol sa biyaya, at inihahatid ka ba nila sa mas malalim na pagsunod o sa mas komportableng kahalayan?

Kung ang pananampalataya ay "minsan nang ibinigay," ano ang kailangan mong ibalik na sinubukan mong palitan o palambutin?