Mga Hukom 17

Ang Teksto

Isang lalaking taga-burol ng Efraim, si Mica, ang umamin sa kaniyang ina na siya pala ang nagnakaw ng 1,100 pirasong pilak na isinumpa nito. Sa halip na parusa, sinagot siya ng ina ng pagpapala: "Pagpalain ka nawa ni Yahweh, aking anak!" Ang ninakaw na pilak ay inialay diumano kay Yahweh, ngunit dalawandaang piraso lamang ang napunta sa platero para gawing inukit at hinulmang anyo, at ang natira ay hindi na binanggit. Nagtayo si Mica ng sariling dambana, gumawa ng epod at mga diyus-diyosan, at itinalaga ang sarili niyang anak bilang pari. Nang dumaan ang isang batang Levita mula sa Bethlehem na naghahanap ng matitirhan, inupahan siya ni Mica sa sampung pilak, damit, at pagkain kada taon. Ang wakas ng kabanata ay ang kampanteng hinuha ni Mica: ngayon tiyak nang magpapala sa kaniya si Yahweh.

Ang Ubod

Walang isang salita sa kabanatang ito na tumatawag kay Mica na ateista. Kabaligtaran: paulit-ulit ang pangalang Yahweh sa bibig niya at ng kaniyang ina. Doon mismo nakatago ang bangis ng teksto. Ang panganib na inilalarawan dito ay hindi ang pagtalikod sa Diyos kundi ang paggamit sa kaniya. Isang relihiyong buo ang anyo, may pilak, may pari, may epod, may pormal na paglalaan, pero ang tanging batas na sinusunod ay ang sariling paghatol: "ginagawa ng bawat isa kung ano ang sa paningin nila ay tama." Ang Diyos ng tipan, na siya mismo ang nagtakda kung paano siya lalapitan, ay ginawang panauhin sa bahay ng tao, nakakulong sa pribadong dambana, pinapakain, binabayaran, inaasahang gumanti ng pagpapala. Hindi ito kawalan ng pananampalataya. Ito ay pananampalatayang binaluktot pabalik sa sarili, kung saan ang Diyos ay naging kasangkapan sa halip na Panginoon, at ang katapatan ay sinukat sa kung ano ang natatanggap, hindi sa kung sino ang sinusunod.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang kabanatang ito ay hindi isang tabi-tabing anekdota; ito ang hudyat ng pagguho na nagpapaliwanag kung bakit kailangan ng Israel ng hari, at sa huli, kung bakit kailangan ng sanlibutan ng Cristo. Sa Deuteronomio, malinaw ang utos: hindi basta-basta kung saan at kung paano sasambahin ang Diyos, kundi sa lugar at sa paraang siya mismo ang pipili. Dito, itinayo ni Mica ang sariling templo, pumili ng sariling pari, humulma ng sariling larawan ng Diyos. Ang dambana ay nasa bahay niya, hindi siya ang nasa bahay ng Diyos. At doon mismo nakatindig ang kabaligtaran: dumating ang tunay na Pari na hindi inupahan kundi isinugo, na hindi nagpabayad kundi nagbayad, at sa halip na dalhin natin ang Diyos sa ating bahay, siya ang nagdala sa atin sa bahay ng Ama. Ang buong problema ng Mica ay nasagot ng isang katotohanan: hindi natin kayang gumawa ng daan papunta sa Diyos. Ginawa niya ito para sa atin.

Ang Salamin

Kilalanin natin si Mica bago natin siya hatulan. Siya ang taong nagbibigay ng ikapu at sinisigurong nakikita ito. Siya ang lumuluhod bago ang panayam sa trabaho, hindi para sumuko sa kalooban ng Diyos kundi para siguraduhin ang resulta. Siya ang nagdadala ng pamilya sa simbahan tuwing Linggo dahil "mas maganda ang kinalalabasan ng mga anak." Siya ang nagdarasal para sa maysakit na magulang at, kapag lumala, tahimik na nagtatanong kung saan siya nagkulang, na para bang may kontratang nasira. Pansinin ang huling pangungusap ng kabanata: "Ngayon alam kong may gagawing maganda para sa akin si Yahweh, dahil naging mga pari ko ang Levitang ito." Ang mapanganib na salita ay "dahil." Bawat isa sa atin ay may sariling dahil. Nakasulat ito sa likod ng ating debosyon at nagbabantay sa ating pananalangin.

Ang masakit pa: hindi pinagsisihan ni Mica ang pagnanakaw; inamin lang niya ito nang matakot siya sa sumpa. At ang ina, sa halip na tumawag sa katarungan, agad na nagpala. Ganito rin kabilis tayong magpalusot sa mga taong mahal natin, at sa ating sarili, basta't may kasamang banal na pananalita ang kabuuan. Ang pera ng ninakaw ay "ibinukod kay Yahweh," at ang dalawandaan lang ang napunta sa platero. Kahit ang pagsisisi ay may bawas.

Ngayon, gawin mo ito: kumuha ng papel, at tapusin ang pangungusap na "Pagpapalain ako ng Diyos dahil _." Isulat ang totoong sagot, hindi ang tamang sagot. Pagkatapos, basahin mo ito nang malakas at sabihin: "Panginoon, hindi kita binabayaran." Punitin ang papel.

Ang Konteksto

Nasa pinakadulo na tayo ng aklat ng mga Hukom, sa bahaging madalas laktawan dahil wala nang bayani. Walang Gideon, walang Samson, walang kalaban na Filisteo. Ang natitira na lang ay ang lipunang Israelita na kinakain ang sarili. Ang burol ng Efraim ay kabundukan sa gitna ng lupain, malayo sa Silo kung saan nakatayo ang tabernakulo. Isang pamilyang may 1,100 pirasong pilak ay hindi mahirap; iyon ay yaman ng isang angkan, sapat para bumili ng katapatan. At may katapatang mabibili nga: isang batang Levita, na dapat ay nabubuhay sa pamamagitan ng mga handog ng bayan, ang naglalakad sa lansangan na naghahanap ng "lugar para matirahan." Ang sistemang itinakda ng Diyos ay bumagsak na, at ang bumubuhay sa mga natira ay ang merkado. Ang taong may pera ang nakakabili ng pari.

Ang Detalye

"Ginagawa ng bawat isa kung ano ang sa paningin nila ay tama." Ang Hebreong salita ay yashar, matuwid o tuwid. Hindi ito "ginagawa ng bawat isa kung ano ang gusto niya." Hindi ito paglalarawan ng mga rebelde na alam nilang mali ang ginagawa nila. Ito ay paglalarawan ng mga taong kumbinsidong tama sila. Si Mica ay hindi nagkukunwari; taos-puso siya. Ang kaniyang konsensiya ay tahimik. Iyon nga ang problema. Kapag ang sariling paningin na ang sukatan ng katuwiran, ang debosyon ay nagiging pinakaligtas na taguan ng kasalanan, dahil walang makakapuna. Kaya't hindi tanong ng kabanatang ito kung sinsero ka. Sinsero si Mica. Ang tanong ay kung sino ang nagtakda ng iyong pamantayan ng tama, ikaw o ang Diyos na nagsalita.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Mica ay hindi halimaw. Siya ay relihiyoso, mapagbigay, magalang sa ina, at mapagpatuloy sa estranghero. Binigyan niya ang Levita ng kabuhayan, damit, at pagkain, at tinrato siya "na naging isa sa mga anak na lalaki ni Mica." May init sa taong ito. At iyon ang bumabagabag: ang kabuluhan ng kabanata ay hindi na masama si Mica kundi na napakadali para sa isang mabuting tao na gawing kagamitan ang Diyos. Ang kaniyang pangalan mismo, Mica, ay nangangahulugang "sino ang katulad ni Yahweh?" Isang tanong na hinuhubog niya sa pilak at isinasabit sa dingding ng sariling bahay. Ang espirituwal na tanawin niya ay puno ng takot: takot sa sumpa, takot sa kakulangan, kaya't naghahanap ng katiyakan. At tulad natin, binili niya ito.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

May dalawang tinig na dapat marinig sa likod ng kabanatang ito. Una, ang Deuteronomio, kung saan sinabihan ang Israel na huwag gumawa ng bawat isa ng anumang matuwid sa sarili niyang paningin kapag nakapasok na sila sa lupain. Ang pariralang ginamit ng manunulat ng mga Hukom ay tuwirang paglabag sa utos na iyon, at alam iyon ng unang mambabasa. Ikalawa, ang eksena ni Simon sa Gawa 8, na nag-alok ng pera para makuha ang kapangyarihan ng Espiritu at hinarap ng matigas na salita ni Pedro. Sa pagitan ng dalawa, isang patuloy na tukso ang lumilitaw: ang bumili ng kaugnayan sa Diyos. Ang Bethlehem, na binanggit dito nang dalawang beses, ay isa pang tahimik na palatandaan. Mula sa maliit na bayang iyon ay lalabas ang hari na kulang sa Israel, at pagkatapos, ang Pari na hindi mabibili.

Ang mga Unang Nakarinig

Ang mga unang nakarinig nito ay mga Israelitang nabubuhay na sa ilalim ng monarkiya, marahil sa panahong mapait na nila naranasan kung ano ang kahihinatnan ng sinasambang gawa ng sariling kamay. Sa kanilang tainga, ang bawat detalye ay pamilyar na hudyat ng kapahamakan: isang dambana sa Efraim, isang epod na ginawa ng tao, isang paring hindi tinawag kundi inupahan. Narinig nila ang simula ng isang sakit na kinalaunan ay yumanig sa buong hilagang kaharian. At narinig nila ang isang paalala: hindi nagsimula sa palasyo ang pagbagsak ng bansa, kundi sa isang bahay sa burol, sa isang inang nagpala sa magnanakaw at isang anak na akala'y napabuti niya ang Diyos.

Ang Tanong

Bakit walang sumasaway? Hindi nagsalita ang Diyos sa buong kabanata. Walang propeta, walang parusa, walang kidlat. Pinabayaan ang lahat na maglakad papasok sa kamalian nang buong kumpiyansa. Marahil iyon ang pinakanakakatakot na anyo ng paghatol: ang katahimikan ng Diyos na hinahayaan tayong makuha ang gusto natin. Hindi ito nangangahulugang wala siya o walang pakialam. Nangangahulugan itong hindi niya laging pinipigilan ang isang taong determinadong gawing kasangkapan siya. Kaya't huwag tayong maghintay ng senyales bago suriin ang sariling debosyon. Maaaring hindi dumating ang senyales. Ang salita ay naibigay na; ang tanong ay kung babasahin natin ito bilang Panginoon o bilang katiyakan lang na nasa panig natin siya.

Pagninilay

Ano ang iyong "dahil"? Tapusin nang tapat: "Pagpapalain ako ng Diyos dahil _." Ano ang sinasabi ng sagot mo tungkol sa kung sino ang sentro ng iyong pananampalataya?

Saan sa buhay mo ginagawa mong panauhin ang Diyos, isang naka-imbak na presensiya sa iyong bahay, sa halip na Panginoon na sinusunod sa mga lugar na hindi mo pa siya pinapasok?

Sino sa paligid mo ang may lakas ng loob na saway ka, tulad ng hindi ginawa ng ina ni Mica? At kailan mo siya huling hinayaang magsalita?