Lucas 1:55

Ang Teksto

Tinatapos ni Maria ang kaniyang awit sa isang parenthesis na parang bulong: ang habag na ipinakita ngayon sa Israel ay hindi bago. Ito ang mismong pangakong "sinabi niya sa ating mga ama", kay Abraham at sa kaniyang lahi, at ang hangganan nito ay "magpakailanman". Ang isang dalagang buntis sa Nazaret ay hindi nagsasalita tungkol sa isang personal na himala lamang; itinutuldok niya ang kaniyang sariling tiyan sa dulo ng isang pangungusap na nagsimula halos dalawang libong taon bago siya isinilang. Ang tulong sa Israel (talata 54) at ang salita kay Abraham (talata 55) ay iisang kilos ng Diyos, pinagdugtong ng salitang "pag-alaala".

Ang Ubod

Ang susing salita dito ay ang pag-alaala ng Diyos. Sa Hebreong kaisipang nasa likod ng awit ni Maria, ang zakar, "alalahanin", ay hindi pagbalik ng nakalimutang impormasyon kundi pagkilos ayon sa isang naunang pangako. Kapag naaalala ng Diyos, may nangyayari. Kaya't ang teolohikal na puso ng talatang ito ay ito: ang Diyos ay nakatali sa kaniyang sariling salita, at ang pagkakatali na iyon ang ating kaligtasan. Hindi tayo umaasa sa pabagu-bagong kalooban ng isang makapangyarihang nilalang, kundi sa isang Diyos na nagbigkis ng sarili sa isang pangako kay Abraham at tumatanggi itong bitawan kahit pagkatapos ng apat na siglong katahimikan. Ang habag ay hindi biglaang simbuyo ng damdamin; ito ay katapatang may kasaysayan, may petsa, may pangalan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Dalawang awit ang nasa kabanatang ito, at pareho silang nauuwi sa iisang pangalan. Ilang linggo pagkatapos ni Maria, sasabihin ni Zacarias na tinutupad ng Diyos "ang pangako na kaniyang sinalita kay Abraham na ating ama". Hindi ito magkataon. Ipinapakita ni Lucas na ang sanggol sa sinapupunan ni Maria ang kinalabasan ng isang usapan sa Ur at sa Canaan: isang lalaking walang anak na pinangakuan ng lahi na magiging pagpapala sa lahat ng bansa. Ang pangakong iyon ay nanatiling nakabitin sa buong Lumang Tipan, paulit-ulit na halos nabibigo, hanggang sa dumating ang isang binhi na hindi na kailangang ipagpatuloy ng susunod na henerasyon. Kaya "magpakailanman" ang hangganan ng talata: sa kay Cristo, hindi na kailangang ipasa ang pangako sa susunod na anak. Siya na mismo ang katuparan.

Ang Salamin

May mga pangako ng Diyos na parang nakalimutan na. Alam mo iyon kung labintatlong taon mo nang ipinapanalangin ang isang anak na lumayo sa pananampalataya, o kung tumatanda ka nang walang asawa, o kung ang sakit sa katawan mo ay hindi na nawala kahit ilang beses nang ipinatong ang kamay sa iyo. Ang tukso ay hindi palaging ang pagtanggi sa Diyos; mas madalas, ito ang tahimik na pagbaba ng ating inaasahan sa kaniya hanggang sa hindi na tayo masaktan. Pero ang talatang ito ay nagsasabing ang Diyos ay mabagal, hindi malilimutin. Apat na raang taon ang katahimikan bago si Gabriel. Ang iyong paghihintay ay nangyayari sa loob ng isang kasaysayan na hindi mo nasisimulan ni natatapos. Ngayong araw, tawagan o kausapin ang pinakamatandang mananampalataya sa iyong pamilya o simbahan at tanungin siya kung paano unang dumating ang pananampalataya sa inyo.

Ang Larawan ng mga Unang Nakarinig

Isinulat ni Lucas ang lahat ng ito para kay Teopilo at sa mga kagaya niya: mga mambabasang nagsasalita ng Griyego, marami sa kanila ay hindi Judio, na nagtatanong kung ang kilusang ito ay isa lamang bagong sekta mula sa isang maliit na lalawigan ng Roma. Ang pangalang "Abraham" ang sagot. Hindi bago ang nangyayari; napakaluma nito. Pero may pangalawang tainga rin: ang mga mahihirap na mananampalataya sa ilalim ng imperyo, na kararinig lamang na "Pinabagsak niya ang mga prinsipe mula sa kanilang mga trono". Para sa kanila, ang pagbanggit kay Abraham ay hindi tuyong kasaysayan kundi katiyakan na ang kanilang pag-asa ay nakaugat sa isang bagay na mas matanda at mas matatag kaysa kay Herodes at kay Cesar.

Ang Pangunahing Tauhan

Mapanganib na gawing banal na dekorasyon si Maria. Ang babaeng ito ay nag-iisip. Sa kaniyang awit, hindi siya nagkukuwento ng kaniyang damdamin kundi nagbibigay ng teolohiya: habag, kapangyarihan, pagpapabagsak ng mga trono, at ngayon ang tipan kay Abraham. Alam niya ang kasaysayan ng kaniyang bayan nang sapat upang ilagay ang sarili sa loob nito nang hindi nagiging sentro. Pansinin ang balanse: tinawag niya ang sarili na "lingkod" at kinilala ang kaniyang "kababaan", pero hindi siya natatakot sabihing "ang lahat ng salinlahi ay tatawagin akong pinagpala". Ito ang hugis ng tunay na kababaang-loob: hindi pagmamaliit sa ginawa ng Diyos sa iyo, kundi pagtanggi na ariin ito bilang sariling tagumpay.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ang pinakamalapit na katinig ay nasa parehong kabanata. Sinabi ni Zacarias na ang lahat ng ito ay "upang ipakita ang habag sa ating mga ama at upang alalahanin ang kaniyang banal na kasunduan". Dalawang tao, magkaibang bahay, parehong salita: pag-alaala, habag, tipan. Hindi ito dalawang personal na karanasan kundi dalawang saksi sa iisang kilos. At ang isang mas malayong sulok: ipinaliwanag ni Pablo sa mga taga-Galacia na ang pangako kay Abraham ay ibinigay sa kaniyang "binhi", isahan, at iyon ay si Cristo. Doon nagtatagpo ang linya ni Maria. Ang "kaapu-apuhan" na tinutukoy niya ay hindi pangunahing isang lahi kundi isang Tao, at sa kaniya ay naisasama ang lahat ng sumasampalataya.

Pagninilay

Aling pangako ng Diyos ang matagal mo nang hinihintay, at ano ang nagbago sa paraan ng iyong paghihintay nang malaman mong apat na siglo ang katahimikan bago dumating si Gabriel?

Kung ang iyong kuwento ay isang pangungusap sa loob ng mas mahabang kuwento ng Diyos, sino ang nauna sa iyo sa pangungusap na iyon, at para kanino ka naghahanda ngayon?