Lucas 1:3

Ang Teksto

Sa gitna ng kaniyang pagpapaliwanag kung bakit siya sumusulat, bigla na lang lumitaw ang isang pangalan: "pinakatanyag na Teopilo." Sinasabi ni Lucas na siya rin, tulad ng iba na nauna sa kaniya, ay nagpasyang magsulat, pero hindi bago ang isang mahabang proseso ng pagsisiyasat: "nang nasiyasat ko nang mabuti ang lahat ng pangyayaring ito mula pa noong simula." At hindi basta-bastang pagtatala ang balak niya, kundi isang maayos na pagkakasunod-sunod, isang salaysay na may hugis. Isang tao, may pangalan, na sumulat para sa isa pang tao, may pangalan. Ganoon kasimple at ganoon kalalim ang pasimula ng ebanghelyo na mababasa natin.

Ang Puso ng Teksto

Narito ang isang bagay na madaling malampasan: dumating sa atin ang salita ng Diyos sa pamamagitan ng pagod ng isang tao. Naglakad si Lucas, nagtanong, nakinig, inayos ang mga sagot, binalikan ang mga saksi na binanggit niya sa talata 2. Walang anghel na nagdikta sa kaniya. At gayunman ay tinatawag natin itong Banal na Kasulatan. Tumitigil tayo rito sandali, dahil may sinasabi ito tungkol sa paraan ng pakikipag-ugnayan ng Diyos sa atin: hindi niya nilalampasan ang pagkatao, pinapasok niya ito. Ang Diyos na magkakatawang-tao sa sinapupunan ni Maria ay siya ring Diyos na nagsasalita sa pamamagitan ng maingat na panulat ng isang manggagamot. Ang pananampalataya rito ay hindi takot sa katanungan. Ano kayang klaseng Diyos ang nagtitiwala ng kaniyang sariling kuwento sa katapatan ng isang tao?

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang salitang "mula pa noong simula" ay hindi lang tungkol sa pagsisiyasat ni Lucas. Ito ang tibok ng buong kuwento. Mula pa noong simula may nagsasalitang Diyos, at ang pagsasalitang iyon ay laging may petsa, may lugar, may pangalan. Kaya nga pagkatapos ng talata 3, agad na "Sa mga araw ni Herodes, na hari ng Judea." Hindi mito ang nangyari, kundi kasaysayan na may hari, may templo, may matandang pari na nawalan ng boses. Ang Diyos na nangako kay Abraham, na binanggit mismo ni Zacarias sa talata 73, ay nagpapatuloy ng iisang salaysay. At si Lucas, sa pag-aayos ng pagkakasunod-sunod, ay sumasali sa isang bagay na matagal nang ginagawa ng Diyos: binibigyan ng hugis ang gulo ng tao hanggang sa makita rito ang mukha ni Cristo.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na gustong basta na lang maramdaman ang Diyos, nang hindi na nagtatrabaho. Mas madali kasi. Pero binubuksan ni Lucas ang kaniyang aklat sa pamamagitan ng pag-amin na siya ay nagpagod. Nagtanong siya sa mga tao na baka ayaw nang magsalita. Inayos niya ang mga detalye na baka magkasalungat. Tanong sa iyo ngayon: kailan ka huling naglaan ng oras para talagang siyasatin ang isang bagay na pinaniniwalaan mo, sa halip na ulitin lang ang narinig mo? Hindi kahinaan ng pananampalataya ang pagsuri. Ito mismo ang paraan ng pagsulat ng isang ebanghelyo. At kung may hinala ka na ang iyong pagiging ordinaryo, ang iyong trabaho, ang iyong matiyagang pagsusulat ng ulat o paghahanda ng klase, ay walang kinalaman sa Diyos, binabali iyan ng talatang ito.

Ngayong araw, isulat mo sa isang papel ang pangalan ng taong unang nagsabi sa iyo ng tungkol kay Jesus, at magpasalamat ka nang malakas para sa kaniya.

Ang Konteksto

"Pinakatanyag" ang tawag ni Lucas kay Teopilo, isang titulong ginagamit noon para sa taong may ranggo sa lipunang Romano. Malamang mayroon siyang kayamanan, posisyon, baka tagapagtaguyod pa ng proyektong ito. Ang pagsulat ng ganito kahabang salaysay ay mahal: papiro, oras, eskriba. Nasa mundo tayo ng unang siglo kung saan ang kredibilidad ng isang kuwento ay nakasalalay sa mga saksi at sa katayuan ng sumulat. Kaya hindi nagsisimula si Lucas sa isang himala kundi sa isang pormal na pambungad, gaya ng ginagawa ng mga istoryador at manggagamot noon. Sinasabi niya, sa wika ng kaniyang panahon: seryoso ito, tingnan mo ang aking pamamaraan. At pagkatapos ng apat na talatang iyon, dadalhin niya tayo sa templo kung saan hihinto ang lahat ng pormalidad sa harap ng isang anghel.

Ang Tanong

Bakit kailangan pang isulat? Kung kayang magpadala ng Diyos ng anghel kay Zacarias at kay Maria, bakit hindi na lang anghel ang ipadala niya sa bawat henerasyon? Bakit tinted sa tinta, nakasalalay sa alaala ng mga saksi, nakatali sa kakayahan ng isang tao na mag-ayos nang maayos? Walang sagot ang teksto rito. Ang iniiwan lang nito ay ang katotohanan na ganito nga ang pinili ng Diyos. At marahil ang hindi natin kayang ipaliwanag ay ang kailangan nating pagtiwalaan: na handa ang Diyos na ilagay ang kaniyang pinakamahalagang balita sa kamay ng mga taong maaaring magkamali, mapagod, mamatay. Mapanganib iyon. Pero hindi ba't ganoon din siya pumasok sa sinapupunan ng isang dalaga sa Nazaret?

Ang Mga Unang Bumasa

Si Teopilo ay may narinig na. Sinabi ni Lucas sa talata 4 na may mga bagay na "itinuro sa iyo." Hindi siya nagsisimula sa zero; siya ay isang tao na may alam pero kulang sa katiyakan. Kilala mo siguro ang ganiyang tao. Baka ikaw iyon. Sa isang lipunan kung saan ang bagong relihiyong ito ay itinuturing na kahina-hinala, kung saan ang pagsunod kay Jesus ay maaaring magdulot ng pagkawala ng katayuan, ang tanong ni Teopilo ay hindi akademiko. Buhay niya ang nakasalalay. At ang kaniyang narinig bilang sagot ay hindi presyon kundi isang alok: narito ang buong kuwento, maayos, mula sa simula. Basahin mo. Tingnan mo kung totoo.

Pagninilay

Anong bahagi ng iyong pananampalataya ang hindi mo pa nasisiyasat, at ano ang kinakatakutan mong matuklasan kung gagawin mo?

Kung ang Diyos ay nagsasalita sa pamamagitan ng ordinaryong pagpapagal ng tao, saang bahagi ng iyong sariling pagpapagal siya maaaring kumikilos nang hindi mo namamalayan?