Lucas 11:2

Ang Teksto

Natapos manalangin si Jesus sa isang lugar na hindi man lang pinangalanan ni Lucas, at sa katahimikan pagkatapos, may isang alagad na nangahas magsalita: "Panginoon, turuan mo kaming manalangin." Hindi siya humingi ng bagong doktrina kundi ng mga salitang mabibigkas. At ang ibinigay sa kaniya ay nakakabiglang maikli. Walang paunang papuri, walang mahabang pagpapakilala, walang pormulang panrelihiyon. Isang salita lamang bilang panimula: "Ama." Pagkatapos, dalawang hiling na hindi tungkol sa humihingi kundi tungkol sa hinihingian: "sambahin ang iyong pangalan," at "Ang kaharian mo ay dumating." Ang buong sansinukob ng panalangin ay nagsisimula sa Diyos, hindi sa atin. Bago pa man banggitin ang tinapay, ang kapatawaran, ang tukso, inilalagay muna ni Jesus ang nananalangin sa harap ng Isang may pangalan at may kaharian.

Ang Puso ng Mensahe

Pansinin ang lakas ng loob na kailangan para sabihing "Ama." Sa mundo ng mga alagad, ang Diyos ay tinatawag na Panginoon ng mga hukbo, ang Kataas-taasan, ang pangalang halos hindi binibigkas. At ngayon ay sinasabi ni Jesus: tawagin ninyo siyang Ama, tulad ng tawag ng bata sa taong nagbubuhat sa kaniya. Hindi ito pagpapalambot sa Diyos. Sa parehong hininga ay sinasabi rin: "sambahin ang iyong pangalan," ibig sabihin, ituring na banal, ihiwalay, huwag gawing karaniwan. Ang Diyos na malapit ay hindi ang Diyos na maliit. At ang hiling na dumating ang kaharian ay hindi paghiling ng mas magandang buhay kundi paghiling na magwakas ang kasalukuyang kaayusan, kung saan may kasinungalingan, may demonyong pumipipi sa tao, may kamataya't kawalang-katarungan. Ang nananalangin nito ay humihiling ng pagbabago na hindi niya makokontrol.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa parehong kabanata, ilang talata lamang ang layo, ipinaliwanag ni Jesus ang kaniyang pagpapalayas ng demonyo: "kung ako ay nagpapalayas ng mga demonyo sa pamamagitan ng daliri ng Diyos, kung gayon ang kaharian ng Diyos ay dumating sa inyo." Hindi ito nagkataon lamang. Itinuturo niya sa mga alagad ang isang panalangin na siya mismo ang sumasagot. Sabihin ninyong "Ang kaharian mo ay dumating," at pagkatapos ay tingnan ninyo kung sino ang nagpapalaya sa pipi. Ang hiling na matagal nang nasa puso ng Israel, na muling maghari ang Diyos sa isang mundong sinakop ng kadiliman, ay nagsimula nang matupad sa lalaking nagtuturo ng panalangin. Hinihiling natin ang isang bagay na dumating na, ngunit hindi pa buo.

Ang Salamin

May isang bersiyon ng panalangin na alam nating lahat: ang listahan. Ang bayarin, ang resulta ng biopsy, ang anak na hindi na sumasagot sa mensahe, ang trabahong nanganganib. Walang masama roon; sa talata 3 mismo ay tinuruan tayong humingi ng pang-araw-araw na tinapay. Ngunit pansinin kung ano ang inuna ni Jesus. Bago ang listahan, ang pangalan. Bago ang pangangailangan, ang kaharian. Ibig sabihin, may isang bagay na mas mahalaga kaysa sa paglutas ng aking problema, at hindi ako ang sentro ng sansinukob kahit na sa aking sariling panalangin. Masakit ito, lalo na kapag tunay ang sakit. Ngayong araw: isulat sa isang piraso ng papel ang isang bagay na pilit mong kinokontrol ngayon, at bigkasin nang malakas sa ibabaw nito, "Ang kaharian mo ay dumating."

Ang Detalye

"Ama." Wala nang kasunod. Walang "aming Ama," walang "Ama naming nasa langit," walang pang-ibabaw na parirala. Sa Lucas, hubad ang tawag. Ganito tumatawag ang bata mula sa kabilang silid sa gabi: isang salita, walang paliwanag, dahil hindi naman kailangan ng paliwanag kapag kilala mo ang tinatawagan. At pansinin din ang pangalawang kalahati: "sambahin ang iyong pangalan." Hindi "sasambahin kita." Walang pangalan ang gumagawa sa pangungusap na iyon. Hinihiling natin na ang Diyos mismo ang magpabanal sa kaniyang pangalan, sa buong mundo, kahit sa pamamagitan natin, kahit sa kabila natin. Isang hiling iyon na mas malaki kaysa sa ating kakayahan, at doon nagsisimula ang tunay na panalangin: sa paghinto ng ating pagkukunwaring tayo ang may hawak.

Konteksto

Si Jesus ay nasa daan patungong Jerusalem, at ang kaniyang mga alagad ay nakakakita ng isang pattern: umaalis siya, nananalangin, bumabalik na iba. May bigat ang kanilang hiling. Noong panahong iyon, ang bawat kilusan ay may sariling panalangin, isang tatak ng pagkakakilanlan; kaya nga binanggit ang mga alagad ni Juan. Ang hingin ang isang panalangin ay parang hingin ang pasaporte: sino ba kami sa harap ng Diyos? At ang salitang "kaharian" ay hindi malamig na salitang panrelihiyon sa ilalim ng mga sandata ng Roma. Ito ay mapanganib na salita. Ang bumulong nito sa isang Galileong bukid ay pagsasabing may ibang hari, at hindi siya nakaupo sa Roma.

Ang Tanong

Dalawang libong taon nang binibigkas ng Iglesia ang "Ang kaharian mo ay dumating," at nananatili ang mga ospital, ang mga digmaan, ang mga libingan ng mga bata. Paano natin bibigkasin iyon nang hindi nagsisinungaling? Hindi ito nilulutas ng teksto. Hindi nangangako si Jesus ng iskedyul. Ang tanging ibinibigay niya ay ang kaniyang sariling daliri sa katawan ng isang pipi, isang munting pasok ng kaharian sa isang mundong sarado pa rin. Marahil iyon lang talaga ang mayroon tayo: hindi katiyakan ng petsa kundi mga palatandaan na dumating na ang Hari. At ang panalanging ito ay hindi paraan para pabilisin siya. Ito ang paraan para hindi tayo tumigil sa paghihintay, kahit mahaba na ang gabi.

Pagninilay

Kung titingnan mo ang mga panalangin mo sa nakaraang linggo, ilan doon ang nagsimula sa Diyos at hindi sa iyong listahan? Ano ang sinasabi nito tungkol sa kung sino ang nasa sentro ng iyong panalangin?

Saan mo huling nakita ang "daliri ng Diyos," isang maliit na palatandaan na dumating na ang kaharian? Bakit madali itong makalimutan?