Marcos 10:45

Ang Teksto

Isipin mo ang daan paakyat sa Jerusalem: maalikabok, matarik, puno ng mga peregrino na umaawit habang papalapit ang Paskuwa. Doon, sa gitna ng alitan ng Labindalawa tungkol sa kung sino ang uupo sa kanan at kaliwa, binanggit ni Jesus ang pinakamabigat na pangungusap sa buong Ebanghelyo ni Marcos. Sinabi niya na ang Anak ng Tao ay hindi naparito upang paglingkuran, kundi upang maglingkod at ibigay ang kaniyang buhay bilang katubusan ng lahat. Binabaligtad niya ang buong lohika ng kadakilaan: ang pinakamataas ay siyang bumababa, at ang pagbaba niya ay hindi lamang halimbawa kundi bayad. Hindi ito payo kung paano maging mabuting pinuno. Ito ang paliwanag ni Jesus kung bakit siya mamamatay.

Ang Puso ng Mensahe

Dalawang salita ang nagdadala ng bigat dito. Una, "Anak ng Tao," ang tawag na hango sa pangitain ni Daniel tungkol sa isang pigurang binibigyan ng walang hanggang kapangyarihan at kaharian. Ito ang titulo ng isang maghahari, hindi ng isang bihag. Pangalawa, ang salitang Griyego na lytron, isinalin ditong "katubusan," ang halagang ibinabayad upang palayain ang isang alipin o bihag sa digmaan. Sa pandinig ng unang mga tagapakinig, iyon ay pera sa mesa, hindi talinghaga. Pinagsasama ni Jesus ang dalawa: ang Haring binigyan ng lahat ng kapangyarihan ang siya ring nagbabayad ng presyo ng pagkaalipin natin, at ang ibinabayad niya ay hindi ginto kundi ang kaniyang sariling buhay. Dito nagtatagpo ang kaharian at ang krus; hindi sila magkahiwalay na kabanata.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang pigurang matagal nang naghihintay sa Kasulatan bago pa man sabihin ito ni Jesus: ang Lingkod sa aklat ni Isaias, ang isang dinurog dahil sa pagsuway ng marami, na ang buhay ay inihandog bilang handog para sa kasalanan at sa huli ay nakakita ng bunga. Hindi inimbento ni Jesus ang ideya ng isang namamatay para sa iba; hinango niya ito sa isang hibla na matagal nang nakalatag sa propesiya ng Israel at idinikit niya iyon sa sarili niyang katawan. At mas malalim pa: bawat Paskuwang ipinagdiwang sa Jerusalem ay paggunita sa isang bayang tinubos mula sa pagkaalipin sa Ehipto sa pamamagitan ng dugo ng kordero. Si Jesus ay paakyat sa lungsod na iyon, sa mismong kapistahang iyon, upang sabihing ang tunay na katubusan ay hindi mula sa Roma kundi mula sa isang mas matandang panginoon: ang kasalanan at kamatayan.

Ang Salamin

Ang hirap ng talatang ito ay hindi sa pag-unawa kundi sa pagkakakilala sa sarili. Sina Santiago at Juan ay hindi masasamang tao; gusto lang nilang mapalapit sa kapangyarihan, gaya natin. Nakikita mo ito sa iyong sarili kapag ikaw ay naglilingkod sa simbahan ngunit kinukulang ka ng pasasalamat at bigla, parang tubig na umaapaw, lumalabas ang hinanakit. O sa trabaho, kapag may nakakuha ng pagkilalang ikaw ang nagtrabaho. O sa bahay, kapag binibilang mo kung sino ang mas marami nang ginagawa. Hindi sinasabi ni Jesus na masama ang hangaring maging dakila; sinasabi niyang baliktad ang hagdan. Ang pinakamataas na posisyon sa kaniyang kaharian ay ang pinakamababang upuan, at hindi ito trick para umakyat. Ito ang tunay na itaas. Kaya ngayong araw, gawin mo ang isang gawaing bahay na palaging iba ang gumagawa, at huwag mong banggitin sa kahit kanino na ikaw ang gumawa.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ilang talata lamang ang layo, nabasa natin ang tanong ni Jesus kina Santiago at Juan: "Makakaya ba ninyong uminom sa tasang iinuman ko?" Ang tasa sa mga propeta ay larawan ng poot ng Diyos laban sa kasamaan. Sa Getsemani, si Jesus mismo ang mangangatog sa harap ng tasang iyon. Kaya ang talata 45 ay hindi magandang kasabihan tungkol sa paglilingkod; ito ang paunang paliwanag sa isang gabing madilim. At tingnan mo kung ano ang kasunod kaagad: isang bulag na pulubi sa Jerico na sumisigaw, at ang tanong na eksaktong pareho sa itinanong kina Santiago at Juan, "Anong gusto mong gawin ko para sa iyo?" Ang dalawang disipulo ay humingi ng trono; si Bartimeo ay humingi ng awa. Isa lamang sa kanila ang talagang nakaunawa kung sino ang nasa harapan niya.

Konteksto

Nasa huling yugto ng paglalakbay sina Jesus at ang Labindalawa, paahon mula sa lambak ng Jordan patungong Jerusalem, mahigit isang kilometro ang taas ng aakyatin sa loob ng ilang oras. Punong-puno ng peregrino ang daan bago ang Paskuwa, at nasa hangin ang pag-asang politikal: baka ngayon na, baka palayasin na ang mga Romano. Sa ganitong panahon dati nagsisimula ang mga rebelyon. Kaya kapag nagsalita si Jesus tungkol sa mga pinuno ng Gentil na "nangingibabaw" at nagpapatupad ng kapangyarihan, may mukha iyon para sa kaniyang mga tagapakinig: ang prokurador, ang mga sundalo, si Herodes, ang mga pamilyang pari na kumikita sa templo. Alam ng lahat kung ano ang hitsura ng kapangyarihan. Ang hindi nila alam ay kung ano ang hitsura ng kaharian ng Diyos, at kakaunti sa kanila ang makakaisip na ito ay magmumukhang krus sa labas ng pader ng lungsod.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang kahanga-hanga kay Jesus dito ay hindi lamang ang kaniyang kababaang-loob kundi ang kaniyang katinuan sa gitna ng kabiguan. Katatapos lang niyang ilarawan nang detalyado ang sarili niyang pagkutya, pagdura, paghagupit at kamatayan, at ang tugon ng dalawang pinakamalapit sa kaniya ay isang kahilingan tungkol sa upuan. Walang pait sa kaniyang sagot. Hindi niya sila tinanggihan nang may panlalait; tinanong niya sila nang tahimik kung kaya nilang inumin ang tasa, at pagkatapos ay sinabing oo, iinumin nga nila. Alam niyang hindi sila nakakaintindi, at minahal niya sila habang hindi sila nakakaintindi. Ganito ang Diyos na ipinapakita ng teksto: hindi isang panginoong naghihintay na maunawaan muna bago maglingkod, kundi isang naglilingkod habang nasa kamangmangan pa tayo, at nagbabayad ng halagang hindi natin kailanman maiaabot.

Pagninilay

Sa anong bahagi ng iyong buhay ngayon ka naghihintay ng pagkilala na hindi dumarating, at ano ang sinasabi ng talatang ito sa paghihintay na iyon?

Kung tatanungin ka ni Jesus ngayon ng "Anong gusto mong gawin ko para sa iyo?", mas malapit ba ang isasagot mo sa hiling nina Santiago at Juan o sa hiling ni Bartimeo?