Marcos 13

Ang Teksto

Paglabas nila sa templo, namangha ang isang alagad sa laki ng mga bato; sinagot siya ni Jesus na walang matitira sa mga iyon na nakapatong sa kapwa bato. Sa Bundok ng mga Olibo, tinanong siya ng apat na alagad kung kailan at ano ang palatandaan, at hindi siya nagbigay ng kalendaryo kundi ng babala: mga manlilinlang, digmaan, pag-uusig, pagtakas mula sa Judea, pagdidilim ng araw, at sa wakas ang pagdating ng Anak ng Tao sa mga ulap. Nagtatapos ang buong pangaral sa isang utos na paulit-ulit: magbantay.

Ang Puso ng Teksto

Ang kapansin-pansin ay kung ano ang hindi ibinigay ni Jesus. Humingi ang mga alagad ng petsa; binigyan sila ng tungkulin. Sinabi pa nga niya na "walang sinuman ang nakakaalam, maging ang mga anghel sa langit o maging ang Anak, tanging ang Ama lamang." Hindi ito kahinaan ng ating teolohiya kundi hugis ng pananampalataya: tayo ay nabubuhay sa loob ng kasaysayan, hindi sa itaas nito. Ang Diyos na inihahayag dito ay hindi ang Diyos ng maayos na tsart ng hinaharap kundi ang Panginoon na nagpapaikli ng mga araw "alang-alang sa mga hinirang." Kaya ang sentro ng kabanata ay hindi takot kundi tiyaga: "sinuman ang makatitiis hanggang sa wakas, ang taong iyon ay maliligtas." Ang kaligtasan dito ay may hugis ng pagtitiis, hindi ng pagkalkula.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang templo ang sagisag ng presensiya ng Diyos sa gitna ng kaniyang bayan, at ngayon ay nakatayo si Jesus sa labas nito at sinasabing maguguho ito. Ngunit hindi ito pagtatapos ng kuwento, kundi paglipat ng sentro: ang Isa na pinatay sa labas ng lungsod ang magiging bagong lugar ng pagtatagpo ng Diyos at tao. Pansinin ang pagkakasunod-sunod: una ang paghihirap, saka ang kaluwalhatian. Iyon mismo ang landas ni Jesus sa susunod na dalawang kabanata ng Marcos, at iyon ang landas ng kaniyang simbahan. Ang "mga pasimula ng paghihirap na tulad ng isang babaing manganganak" ay hindi walang kabuluhang sakit; may isinisilang. Mula sa Genesis hanggang dito, tuloy-tuloy ang ritmo: kinakalas ng Diyos ang luma upang may lumitaw na bago.

Ang Salamin

May bato ka ring hinahangaan. Marahil ang bahay na pinaghirapan mo, ang ipon na sa wakas ay umaabot na, ang reputasyon mo sa simbahan, ang katawan na pinag-iingatan mo, o ang pamilyang buo pa. Totoong kamangha-mangha ang mga iyon. At totoo ring walang isa mang bato roon ang hindi maguguho. Hindi ito sinabi ni Jesus upang paliitin ang halaga ng mga bagay na mahal mo; sinabi niya ito upang huwag mong ipatong ang timbang ng iyong kaluluwa sa isang bagay na pansamantala. Ang mas masakit ay ito: iniisip nating ang matinding pagsubok ay darating mula sa labas, pero sinabi niyang "Ipasakamay ng isang kapatid ang kaniyang kapatid." Kung minsan ang sakit ay may apelyido mo. At ang mapanlinlang ay hindi bulgar; may "mga himala at kababalaghan" pa, ang klase ng espirituwalidad na mukhang mas maapoy kaysa sa iyo, kaya mo napapansin. Ang tanong ngayon ay hindi kung kailan ang wakas kundi kung gising ka ba sa gawaing ipinagkatiwala sa iyo ngayong gabi.

Ngayong araw, tumayo sa harap ng isang bagay sa bahay mo na pinakamalaki ang halaga sa iyo, ipatong ang kamay doon, at sabihin nang malakas: "Lilipas ang langit at ang lupa, ngunit ang aking salita ay hinding-hindi lilipas." Pagkatapos ay manahimik ng isang minuto bago ka umalis doon.

Ang Detalye

Sa talatang 34 may maliit na eksena na madaling lampasan: umalis ang may-ari at "ang bawat isa ay may kani-kaniyang gawain," at may isang tagapagbantay na inutusang manatiling gising. Hindi lahat ay bantay sa pinto; may nagluluto, may naglilinis, may nasa bukid. Ang pagbabantay ay hindi pagtitig sa langit kundi paggawa ng iyong takdang gawain hanggang sa pagbabalik ng amo. At pansinin ang listahan ng mga oras: gabi, hating gabi, pagtilaok ng tandang, umaga. Iyan ang apat na bantay ng gabi ng Romano, at iyan din ang mismong gabi na darating sa Marcos 14, nang matulog ang mga alagad sa Getsemani at tumilaok ang tandang nang ikaila ni Pedro ang Panginoon. Ang pangaral ay nagiging propesiya tungkol sa mga nakikinig.

Ang Konteksto

Linggo ito ng Pasyon. Kagagaling lang ni Jesus sa templo kung saan niya binaligtad ang mga mesa at nakipagtalo sa bawat pangkat ng kapangyarihan sa Jerusalem. Ang templo ni Herodes ay hindi lamang relihiyosong gusali kundi pambansang pagmamalaki, puhunan, bangko, at katibayan na kasama pa rin ng Diyos ang kaniyang bayan sa kabila ng pananakop ng Roma. Ang sabihing maguguho ito ay parang sabihing babagsak ang buong sistema ng pag-asa ng isang bayan. At nangyari nga: noong taong 70, sinunog at giniba ito ng mga hukbo ni Tito. Nakaupo si Jesus sa Bundok ng mga Olibo, nakaharap sa templo, sa mismong lugar kung saan ayon kay Zacarias tatayo ang Panginoon sa araw ng paghatol. Ang pagkakaupo niya roon ay isa nang pahayag.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Dalawang beses dito ay sumasandal si Jesus kay Daniel. Ang "kasuklam-suklam na lagim na nakatayo kung saan ito hindi dapat nakatayo" ay galing sa Daniel, kung saan tinutukoy nito ang paglapastangan sa altar ng isang paganong mananakop; ginagamit ito ni Jesus upang sabihin na mauulit ang kasaysayan, at ang tamang tugon ay hindi bayaning paglaban kundi pagtakas. Pangalawa, ang Anak ng Tao na "dumarating mula sa mga ulap" ay mula sa pangitain ni Daniel kung saan ang Isang tulad ng anak ng tao ay lumalapit sa trono ng Diyos upang tumanggap ng walang hanggang kaharian. Hindi ito larawan ng pagkawasak kundi ng koronasyon. Kaya ang huling salita ng kabanata ay hindi pagkagiba ng templo kundi pagtitipon ng mga hinirang "mula sa apat na sulok ng mundo."

Pagninilay

Aling "bato" sa buhay mo ang hinahangaan mo nang may lihim na pag-asang hindi ito maguguho?

Ano ang partikular na gawaing ipinagkatiwala sa iyo ng amo ng bahay, at natutulog ka ba sa gawaing iyon ngayon?