Marcos 15

Ang Teksto

Bago pa man sumikat ang araw, nagkakumpulan na ang mga punong pari, ang mga nakatatanda, at ang buong Sanedrin; iginapos nila si Jesus at itinulak siya palabas patungo sa gobernador. Sa harap ni Pilato, halos hindi siya umimik, at ang katahimikan niyang iyon ang siyang ikinamangha ng Romano. Pinalaya ang isang mamamatay-tao, hinampas ang isang inosente, kinoronahan ng tinik, isinuot ng lila, dinuraan, at hinila palabas patungo sa Golgota. Doon siya ipinako sa pagitan ng dalawang magnanakaw, habang pinaghahati-hatian ng mga kawal ang kaniyang damit sa pamamagitan ng palabunutan. Nagdilim ang buong lupain mula ika-anim hanggang ika-siyam na oras. Sumigaw siya, namatay, at napunit ang kurtina ng templo. Isang senturion ang nagsalita, isang miyembro ng Konseho ang naglakas-loob, at dalawang babae ang tumingin kung saan siya inihimlay.

Ang Ubod

Dalawang pangungusap ang magkasalungat na dumurog sa eksena. "Iniligtas niya ang iba, ngunit hindi niya mailigtas ang kaniyang sarili," panunuya ng mga punong pari; at "Diyos ko, Diyos ko, bakit mo ako pinabayaan?" ang sigaw ni Jesus. Ang una ay tama sa paraang hindi nila akalain: hindi nga niya iniligtas ang sarili, sapagkat iyon mismo ang paraan ng pagliligtas sa iba. Ang ikalawa ang nagsasabi kung gaano kalalim ang binabaan niya, hindi lamang sakit ng katawan kundi ang tunay na pagkalayo sa Ama. Dito nabubunyag ang Diyos hindi sa lakas na bumababa mula sa krus, kundi sa pag-ibig na nananatili roon. Kaya nga napunit ang kurtina mula itaas pababa: hindi tayo ang nagbukas ng daan papasok, ang Diyos mismo ang nagpunit nito mula sa kaniyang panig.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Tingnan ang karatula: "Ang Hari ng mga Judio." Isinulat iyon ng mga Romano bilang bintang, bilang pangungutya sa isang bayang sakop. Ngunit sa buong Marcos, ito ang unang pagkakataon na hayagang nakasulat kung sino talaga siya, at ang mga sumulat nito ay hindi naniniwala. Mula pa sa pangako kay David na magkakaroon ng trono na hindi matitinag, hinintay ng Israel ang haring darating. Dumating siya, at ang kaniyang trono ay dalawang kahoy sa labas ng lungsod, ang kaniyang korona ay tinik, ang kaniyang mga ministro ay dalawang magnanakaw sa kanan at kaliwa. Hindi ito pagkabigo ng pangako kundi ang paraan ng pagtupad dito. Ang tupa ng Paskuwa na kinatay sa Ehipto para makalampas ang kamatayan ay ngayon may pangalan, at namatay siya sa mismong linggo ng Paskuwa, sa labas ng pintuan ng lungsod, upang ang kamatayan ay lumampas sa atin.

Ang Salamin

May tukso sa atin na kasama ng mga nanunuya sa paanan ng krus: "bumaba ka mula sa krus" nang makita natin at maniwala. Gusto natin ng Diyos na nagpapakita muna bago tayo magtiwala. Kapag pinaikli ang oras sa trabaho, kapag hindi bumubuti ang resulta ng eksaminasyon ng doktor, kapag tahimik ang bahay pagkatapos ng away, ang hinihingi natin ay palatandaan, hindi krus. At may ibang tukso rin: si Pilato, na alam ang katotohanan ("Anong kasalanan ang ginawa niya?") ngunit sumuko sa ingay ng karamihan dahil "gusto ni Pilato na malugod ang mga tao." Ilang beses mo nang pinili ang kapayapaan sa harap ng grupo kaysa sa katotohanan na alam mo? Ngayong araw, basahin nang malakas, nang isang beses, ang taludtod 34 sa iyong sariling boses, at pagkatapos ay sabihin nang malakas ang isang bagay na tahimik mong dinadala na sa palagay mo ay hindi kayang tanggapin ng Diyos.

Konteksto

Umaga ng Biyernes, mga tatlong araw bago matapos ang linggo ng Paskuwa, at puno ng peregrino ang Jerusalem. Ang Sanedrin ay walang kapangyarihang magpatupad ng parusang kamatayan; kailangan nila si Pilato, ang prepekto na kinamumuhian nila ngunit kailangan. Si Pilato naman ay may sariling problema: ang bahagyang kaguluhan sa panahon ng pista ay maaaring umabot sa Roma, at nasa bilangguan pa nga si Barabas, isang tunay na rebelde na "kabilang sa mga mamamatay tao na kasapi sa rebelyon." Ang pagpapako sa krus ay hindi lamang paraan ng pagpatay, kundi paraan ng pananakot: dahan-dahan, hubad, sa tabi ng daan, upang makita ng lahat kung ano ang nangyayari sa sinumang tumatawag sa sarili na hari sa isang lalawigan ng Cesar. Ang pinilit na si Simon na taga-Cirene ay nagpapakita ng ordinaryong kapangyarihan ng mga sundalo sa katawan ng sinumang dumaraan.

Ang Interteksto

Ang sigaw na "Eloi, Eloi, lama sabachthani" ay hindi imbentong hinaing kundi ang unang linya ng Awit 22, isang awit na nagsisimula sa pagkaabandona at nagtatapos sa pagpupuri ng mga bansa. Sa awit ding iyon, bago pa man umiral ang pagpapako, may nakasulat tungkol sa paghahati ng damit at sa pagsasapalaran, at sa mga taong umiiling ang ulo, katulad ng sinasabi ng taludtod 24 at 29. Kaya nang banggitin ni Jesus ang unang linya, tinatawag niya ang buong awit. Ang ikalawang sinulid ay Isaias 53, ang lingkod na tahimik sa harap ng mga umuusig sa kaniya. Ipinaliwanag nito ang isang bagay na kakaiba sa kuwento: bakit hindi sumagot si Jesus kay Pilato. Hindi siya walang masabi. Pinipili niyang huwag ipagtanggol ang sarili.

Ang Profile

Sumulat si Marcos para sa mga mananampalataya na malamang nasa Roma, mga taong nakakakita ng krus sa daan at nakakikilala ng senturion sa kanilang kalye. Nang marinig nila na isang opisyal ng Roma, hindi isang pari o alagad, ang unang nagsabing "Tunay ngang siya ang Anak ng Diyos," alam nila kung gaano iyon kabigat: ang titulong iyon ay ginagamit para sa emperador. Alam din nila ang halaga ng katapangan ni Jose na taga-Arimatea, na humingi ng katawan ng isang pinatay bilang rebelde. At napansin nila ang mga babae na nakatingin mula sa malayo habang wala na ang mga alagad. Sa isang komunidad kung saan maaaring ikaw ang susunod na hilahin palabas, ang mensahe ay malinaw: ang tumitingin at nananatili ay hindi maliit sa mata ng Diyos.

Repleksiyon

Aling anyo ng "bumaba ka mula sa krus" ang hinihingi mo sa Diyos ngayon bago ka magtiwala sa kaniya?

Sino ka sa eksenang ito sa mga nakaraang buwan: si Pilato na nag-aalala sa opinyon ng tao, ang karamihang sumusunod sa sigaw, si Simon na pinilit magpasan, o ang mga babaing tumitingin mula sa malayo?