Marcos 5:5

Ang Teksto

Bago pa man may nangyaring himala, may isang larawan muna: isang lalaking walang tigil, gabi at araw, sa gitna ng mga libingan at sa mga bundok. Hindi siya tahimik; sumisigaw siya. At hindi lang sigaw ang lumalabas sa kaniya, kundi dugo rin, dahil sinusugatan niya ang sarili niya ng matatalas na bato. Ito ang tanging talata sa buong salaysay kung saan wala nang ibang tao, walang kadena, walang tanikala, walang nagtatangkang supilin siya. Tinanggal ni Marcos ang lahat ng ibang tauhan at iniwan tayong nakatingin sa isang taong nag-iisa kasama ang sarili niyang boses at ang sarili niyang mga kamay. Ganito siya inabutan ni Jesus na pababa pa lang ng bangka.

Ang Ubod

May kakaibang katapatan sa talatang ito. Hindi pinaganda ni Marcos ang paghihirap; hindi niya ito ginawang aral. Basta't inilatag niya ito: sigaw, bato, sugat, walang tigil. At doon nagsisimula ang tanong na hindi madaling sagutin. Bakit naitala ito? Bakit kailangang malaman natin ang mga gabing walang saksi, ang mga oras na walang makakaalala maliban sa Diyos? Marahil dahil ito ang unang mabuting balita bago pa dumating ang himala: nakikita. Ang buhay na itinuring ng bayan na wala nang pag-asa, na tanging sinubukang igapos at hindi pakinggan, ay may kumpletong talaan sa Kasulatan. Ang kasamaan ay hindi lang bumabagabag; sinisira nito ang taong nilikha sa larawan ng Diyos, pinapapatay ito sa sarili nitong kamay. At doon mismo, sa gitna ng mga libingan, may tumatawid na bangka.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Tumawid si Jesus ng dagat para dumaong sa isang sementeryo. Iyon ang buod ng kuwento at iyon din ang hugis ng buong ebanghelyo. Ang mga libingan ay lugar ng karumihan sa isipan ng mga Judio, lugar na iniiwasan, at doon mismo unang tumapak ang paa ng Anak ng Diyos sa lupain ng mga Geraseno. Pansinin din ito: ang lalaking ito ay sumisigaw nang malakas at may sugat sa katawan, nakatira sa piling ng mga patay. Darating ang araw na si Jesus mismo ang sisigaw nang malakas, sugatan, at ilalagay sa isang libingan. Hindi ito alegorya na pinilit; sinusundan lang natin ang daan na tinahak niya. Tumawid siya papunta sa lugar ng pagdurusa hindi para tumingin, kundi para pumasok dito hanggang dulo.

Ang Salamin

May mga tao na literal na sumusugat sa sarili. Huwag nating daanan agad iyon, dahil baka may nagbabasa nito na may tinatago sa ilalim ng manggas. Pero may ibang anyo rin ang matatalas na bato. Ang paulit-ulit na pag-alala sa isang kahihiyan bago matulog. Ang trabahong sinasadyang sobrahan para hindi na kailangang umuwi. Ang pagmumura sa sarili tuwing may nagkamali kang desisyon sa pera, sa anak, sa asawa. Ang boses na sinasabing hindi ka na maaayos, kaya mas mabuti nang manatili sa mga libingan kaysa harapin ang mga buhay. Ang nakakatakot dito ay hindi ang kadena ng iba; ang nakakatakot ay ang kamay mong hawak ang bato. Ngayong gabi, bago ka matulog, banggitin nang malakas sa Diyos ang isang pangungusap na madalas mong sabihin sa sarili mo na sumusugat sa iyo. Sabihin mo ito sa kaniya, hindi sa sarili mo.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Sa Bundok Carmelo, sumigaw ang mga propeta ni Baal at sinugatan nila ang kanilang mga sarili ng espada at sibat, umaasang mapapakinggan sila ng kanilang diyos. Walang sumagot. Ganito ang lalim ng relihiyon na walang Diyos na lumalapit: dugo ng tao, ibinuhos nang walang tumutugon. Kakaiba ang eksena sa Gerasa dahil bago pa man sumigaw ang lalaki, dumaong na ang bangka. At sa Isaias, may pangitain tungkol sa isang bayang nakaupo sa mga libingan, kumakain ng laman ng baboy, at ang Diyos ay nagsasabing iniunat niya ang kaniyang mga kamay buong araw sa isang bayang ayaw makinig. Mga libingan, baboy, isang bayang tumatanggi: nandoon lahat sa Marcos 5. Ang naiiba lang ay ang mga kamay ngayon ay may laman na dugo.

Ang Detalye

Sa Griego, ang pagkakasunod ay hindi "araw at gabi" kundi nyktos kai hemeras, gabi muna bago ang araw. Maliit na bagay, pero binubuksan nito ang buong talata. Ang gabi ang nangunguna sa buhay ng lalaking ito. Hindi siya nahahati sa oras ng pagtatrabaho at oras ng pahinga; walang nagbabago kapag lumubog ang araw, dahil iisa lang ang kulay ng kaniyang mga oras. Alam ng mga nagbabasa ng Marcos kung ano ang ibig sabihin ng gabi sa mga libingan ng Decapolis: lamig, bato, ingay ng hayop, at isang boses na walang sagot. Tinatanong tayo ng detalyeng ito: sino ang nakaririnig ng sigaw na walang nakakarinig? Hindi sinasagot ni Marcos. Sinasabi lang niya na naisulat ito.

Ang Pangunahing Tauhan

Hindi natin alam ang pangalan ng lalaki. Alam natin ang pangalan ng bumihag sa kaniya, Pulutong, pero ang kaniya ay nawala na. Iyan mismo ang ginagawa ng kasamaan: inaalis nito ang mukha at iniiwan ang tunog. At gayunman, may natitira pa. Kapag nakita niya si Jesus sa malayo, tatakbo siya, hindi lalayo. Sa loob ng taong ito na winawasak ang mga tanikala at sumusugat sa sarili, may isang bahagi pa rin na alam kung saan tatakbo. Hindi natin masabi kung iyon ay pananampalataya o pure na kawalan ng pag-asa; hindi rin sinasabi ni Marcos. Pero doon niya inilalagay ang tuldok. Ang huling lakas ng isang taong nasira ay ginamit sa paglapit at pagyuko. Marahil ganoon na nga kaliit ang kailangan.

Pagninilay

Alin sa iyong mga gabi ang hindi mo pa naibibigay sa Diyos, at ano ang nagpapanatili sa iyong pananatili doon nang mag-isa?

Kung tatanungin ka ni Jesus ngayon ng "ano ang pangalan mo," ano ang isasagot mo: ang pangalang ibinigay sa iyo ng Diyos, o ang pangalan ng bumibihag sa iyo?