Ano ang Impiyerno Ayon sa Bibliya?

Panimula

May isang tanong na madalas hindi itinatanong nang malakas, kundi bumubulong lamang sa gitna ng gabi: "Kung mamamatay ako ngayong gabi, saan ako pupunta?" Marahil naitanong ito sa iyo ng isang kaibigan pagkatapos ng isang libing. Marahil ikaw mismo ang tumahimik nang may nagbanggit ng salitang "impiyerno" sa hapag-kainan, dahil hindi mo alam kung paano ipagtatanggol ang isang doktrinang parang malupit, o kung paano ito pag-uusapan nang hindi nananakot.

Hindi natin kayang tanggalin ang salitang ito sa Bibliya nang hindi tinatanggal ang mismong bibig na pinakamaraming nagsabi nito. At doon nagsisimula ang lahat ng gulat: ang pinakamalinaw na guro tungkol sa impiyerno sa buong Kasulatan ay si Jesus mismo, ang tanging tao sa kasaysayan na kusang namatay upang walang mapunta roon.

Sa pahinang ito, matututuhan mo kung ano talaga ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa impiyerno, kung paano ito dumadaloy mula Genesis hanggang Pahayag, at kung bakit ang mismong doktrinang ito ang nagpapaganda ng ebanghelyo, hindi ang nagpapapangit nito.

Ang tuon ng gabay na ito

Hindi ito listahan ng mga nakakatakot na larawan. Titingnan natin ang impiyerno mula sa bibig ni Jesus, sapagkat siya ang pinakamaraming nagsalita tungkol dito sa buong Bibliya. Iyon ang nagbabago ng lahat: hindi ito paksa ng mga galit na mangangaral, kundi babala ng pinakamaawaing Tagapagligtas. At may pangalawang tuon: sa Kasulatan, ang pinakamalalim na sakit ng impiyerno ay hindi ang apoy kundi ang pagkahiwalay sa presensya ng Diyos. Kapag ganito natin ito binasa, hindi na ito panakot sa mga bata, kundi paanyaya sa mga nawawala.

Ang pinakamalambing na bibig sa kasaysayan ang pinakaseryoso tungkol sa impiyerno.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa impiyerno?

Kapag binuksan natin ang Bibliya, hindi tayo makakakita ng isang solong salitang Filipino na "impiyerno" na laging pareho ang ibig sabihin. May tatlong salitang ginagamit ang orihinal na teksto, at mahalagang malaman ang pagkakaiba.

Ang unang salita ay Sheol sa Hebreo, at Hades sa Griyego. Ito ang lugar ng mga patay, ang kinaroroonan ng kaluluwa matapos ang huling hinga at bago ang huling paghuhukom. Sa kuwento ni Jesus tungkol sa mayamang tao at kay Lazaro, ganito ang nakasulat sa Lucas 16:23: "At sa Hades ay itiningin niya ang kaniyang mga mata, palibhasa'y nasa mga pagdurusa, at natanaw sa malayo si Abraham, at si Lazaro ay sa kaniyang sinapupunan." Pansinin: gising ang tao, may malay, may pagdurusa, at may agwat na hindi na matatawid. Hindi tulog ang kaluluwa, at hindi rin ito nawawala sa hangin.

Ang pangalawang salita ay Gehenna. Ito ang paboritong salita ni Jesus, at hango ito sa isang tunay na lugar: ang Libis ng Hinnom sa labas ng Jerusalem. Doon nagsakripisyo ng mga anak sa diyus-diyosang Molec ang mga hari ng Juda, at ginawa itong lugar ng dumi at abo ni Haring Josias. Sa Kasulatan, naging larawan ito ng hatol ng Diyos. Sa Marcos 9:43, sinabi ni Jesus na kung ang kamay ay nagiging dahilan ng pagkakasala, "mabuti pa sa iyo ang pumasok sa buhay na pingkaw, kay sa may dalawang kamay kang mapasa impiyerno, sa apoy na hindi namamatay." Hindi ito panawagan sa literal na pagputol ng laman. Ito ay panawagang mas mahalaga ang kaluluwa kaysa sa anumang kaginhawahan na ipinagkakapalit natin dito.

Ang pangatlong salita ay ang "dagat-dagatang apoy" sa Pahayag, ang huling kalagayan matapos ang paghuhukom sa harap ng puting trono. Sinasabi ng Pahayag 20:15: "At kung ang sinoman ay hindi nasusumpungang nakasulat sa aklat ng buhay, ay ibinulid sa dagat-dagatang apoy." Hindi basta pagkakulong ang isinasabi rito; tinatawag itong "ikalawang kamatayan," ang huling paghihiwalay sa Diyos na Bukal ng lahat ng buhay.

Ngayon, tingnan natin ang ugat ng lahat. Sabi sa Roma 6:23: "Sapagka't ang kabayaran ng kasalanan ay kamatayan; datapuwa't ang kaloob na walang bayad ng Diyos ay buhay na walang hanggan kay Cristo Jesus na Panginoon natin." Dalawang landas, dalawang katapusan. Hindi paglalampas ng Diyos ang solusyon sa kasalanan, kundi ang kaloob na ibinigay niya sa kaniyang Anak.

At bakit dapat tayong makinig? Dahil ganito ang paalala ni Jesus sa Mateo 10:28: "At huwag kayong mangatakot sa mga nagsisipatay ng katawan, datapuwa't hindi nangakakapatay sa kaluluwa: kundi bagkus ang katakutan ninyo ay yaong makapupuksa sa kaluluwa at sa katawan sa impiyerno." Ang punto niya ay hindi upang pahirapan ang ating isip, kundi upang itama ang ating takot. Marami tayong kinatatakutan na hindi naman talaga hawak ang ating kinabukasan: ang pagkakawala ng trabaho, ang tsismis, ang sakit, ang kamatayan. Isa lamang ang may hawak ng walang hanggan, at siya rin ang nag-aalok ng kaligtasan.

At kapag tinanong natin kung ano ang pinakamasakit doon, ganito ang tugon ng 2 Tesalonica 1:9: "Na sila'y parurusahan ng walang hanggang kapahamakan mula sa harapan ng Panginoon at mula sa kaluwalhatian ng kaniyang kapangyarihan." Ang salitang "mula sa harapan" ang sentro ng lahat. Ang impiyerno ay ang buhay na tuluyang naputol sa presensya ng Diyos.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Nagsisimula ang tema sa hardin, hindi sa apoy. Sa Genesis 3, matapos ang pagsuway, pinalayas ang tao sa Eden at inilagay ang kerubin upang harangan ang daan pabalik. Ang unang hatol sa Bibliya ay pagkakatapon mula sa presensya ng Diyos. Iyon ang binhi ng lahat ng sumunod: ang baha sa panahon ni Noe, ang apoy at asupre sa Sodoma at Gomorra, ang lupa na bumuka sa panahon ni Moises. Sa bawat pagkakataon, hindi pabigla-bigla ang Diyos. Laging may babala, laging may pintuan ng awa, laging may inaalok na daong o kamay na umaakay palabas ng lungsod.

Sa mga propeta, lumalim ang larawan. Nagbabanta si Isaias na ang mga naghimagsik ay makikita ng lahat, at "hindi mamamatay ang kanilang uod, at hindi mamamatay ang kanilang apoy." Sa Daniel 12:2, malinaw na ang muling pagkabuhay ay may dalawang direksyon: ang iba tungo sa buhay na walang hanggan, at ang iba tungo sa walang hanggang kahihiyan. Hindi kaya ng Lumang Tipan ang buong larawan, dahil kailangan pa ng liwanag ng Pasko ng Pagkabuhay upang mabuksan ang kabilang panig ng kamatayan.

Dumating ang liwanag na iyon kay Jesus, at dito nabubunyag ang tuon ng gabay na ito. Ang taong yumakap sa mga ketongin, sumagip sa babaeng nahuli sa pangangalunya, at umiyak sa libingan ng kaibigan ay siya ring nagsabi ng mga pinakamabigat na salita tungkol sa hatol. Sa Marcos 9, sinipi niya si Isaias: "Na doo'y hindi namamatay ang kanilang uod, at hindi namamatay ang apoy." Sa Mateo 25:41, inilarawan niya ang huling paghuhukom: "Magsilayo kayo sa akin... at pasa apoy na walang hanggan na inihanda sa diablo at sa kaniyang mga anghel." Hindi niya ito sinabi upang mangibabaw sa mga makasalanan. Sinabi niya ito ilang araw bago siya mismo mamatay para sa kanila.

At iyon ang kaisa-isang paraan upang maintindihan ang krus. Sa Kalbaryo, dumilim ang buong lupain at sumigaw si Jesus, "Diyos ko, Diyos ko, bakit mo ako pinabayaan?" Ang Anak na kailanman ay hindi nawalay sa Ama ay tumikim ng pagkakawalay upang hindi na natin ito tikman. Ang inialok niyang tinapay at alak sa hapag ay ang bayad sa kabayaran ng kasalanan sa Roma 6:23.

Kaya nagtatapos ang Bibliya sa dalawang lungsod. Sa Pahayag 20, ang kamatayan at ang Hades ay ibinubulid sa dagat-dagatang apoy; sa Pahayag 21, ang Bagong Jerusalem ay bumababa, at "ang tabernakulo ng Diyos ay nasa mga tao." Ang buong kuwento ay tungkol sa presensya: ang nawala sa Eden, ang natubos sa krus, ang ibinigay nang lubos sa huli, o ang tuluyang nawala sa mga tumangging bumalik.

Hindi apoy ang pinakamalungkot doon, kundi ang pagkawala ng presensya.

Mga karaniwang maling akala

Unang maling akala: gawa-gawa lamang ng simbahan ang impiyerno upang magkontrol ng tao. Sinasabi ng ilan na ang doktrinang ito ay imbensyon ng mga panahong madilim ng kasaysayan, pinaganda ng mga pintura at tula. Totoo na maraming larawan sa kultura ang lumampas sa Kasulatan. Ngunit hindi kaya ng argumentong ito ang isang katotohanan: ang pinakamaraming nagsalita tungkol sa Gehenna sa Bibliya ay si Jesus, at hindi sa mga tagumpay ng kapangyarihan kundi sa mga sermon sa bundok at sa mga talinghaga. Kung tatanggalin mo ang impiyerno, hindi ang simbahan ang tatapatan mo. Ang mismong Panginoon ng Mateo 10:28 at Mateo 25:41 ang tatawagin mong nagkamali.

Pangalawa: ang impiyerno ay ang pagdurusa lamang natin dito sa lupa. May puntong nakakaantig ito, dahil tunay na may impiyerno ng digmaan, karahasan, at pagkalulong. Ngunit ang lahat ng talata ay naglalagay ng huling hatol sa kabilang panig ng kamatayan, hindi sa panig nito. Sa Lucas 16:23, nagsimula lamang ang pagdurusa ng mayaman matapos siyang mailibing. Sa Pahayag 20:15, nangyayari ang pagbubulid sa dagat-dagatang apoy matapos mabuksan ang mga aklat. Ang metapora ay tungkol sa uri ng pagdurusa, hindi tungkol sa pagkakaroon nito.

Pangatlo: hindi maaaring pagsamahin ang isang maibiging Diyos at ang impiyerno. Ito ang pinakamabigat na hadlang para sa maraming tapat na tao. Ngunit isipin ito: ang pag-ibig na walang galit sa kasamaan ay hindi pag-ibig kundi kawalang-pakialam. Ang ama na nginingitian lamang ang lahat ng pang-aabuso sa kaniyang anak ay hindi mabuting ama. Ang katarungan ng Diyos ay hindi kalaban ng kaniyang pag-ibig; ito ang kaniyang pag-ibig na hindi pumapayag na manaig ang kasamaan. At mahalagang tandaan ang sinabi ng 2 Tesalonica 1:9: kapahamakan "mula sa harapan ng Panginoon." Kung habambuhay mong sinasabi sa Diyos na "hindi kita kailangan," ang huling hatol ay ang pagsang-ayon niya sa hiniling mo.

Pang-apat: si Satanas ang hari ng impiyerno. Ito ang kuwento ng mga pelikula, hindi ng Bibliya. Sa Mateo 25:41, ang apoy na walang hanggan ay "inihanda sa diablo at sa kaniyang mga anghel." Bihag siya roon, hindi hari. Ganoon din ang isa pang maling akala: hindi lahat ng namatay ay nasa huling kalagayan na ngayon. May pansamantalang kalagayan ng mga patay, at may darating pang muling pagkabuhay at paghuhukom. Ang Diyos, hindi ang kaaway, ang may huling salita sa bawat kaluluwa.

Isabuhay ito ngayon

Ano ang gagawin ng isang tao pagkatapos maintindihan ito? Hindi mananakot sa kapitbahay. Ang unang bunga nito ay pasasalamat na napapaluha. Kung tunay ang sinasabi ng Roma 6:23 tungkol sa kabayaran, at kung tunay na inako ito ni Jesus, hindi na maaaring maging boring ang salitang "naligtas." Kapag umupo ka sa simbahan sa Linggo at inaawit ang tungkol sa biyaya, alalahanin mo kung saan ka hinango. Ang mga taong may pinakamalinaw na pananaw sa impiyerno ay hindi ang pinakamalupit kundi ang pinakamagaan ang pasasalamat.

Pangalawa, binabago nito kung paano tayo humaharap sa kasalanang inaalagaan natin nang tago. Ang panawagan ng Marcos 9:43 ay radikal: putulin, alisin, itapon. Sa praktikal na buhay, ito ang pagtanggal ng aplikasyon sa telepono na paulit-ulit kang inilulubog sa pornograpiya. Ito ang pagsasabi ng totoo sa mag-asawa mo tungkol sa utang na itinago mo. Ito ang pag-iwas sa barkadang lagi kang inihahatid sa lasing na desisyon. Mahal ang halaga ng pagputol, at mas mahal pa ang halaga ng pananatili.

Pangatlo, may kinalaman ito sa pagpapatawad. Kapag may umagaw ng lupa ng iyong magulang, kapag may nanlamang sa iyong trabaho, kapag may nanakit sa iyo noong bata ka at parang walang nangyari, ang katotohanang may Hukom na hindi mabubulag ay nagpapalaya sa iyo sa pagbabalak ng paghihiganti. Hindi mo kailangang maging hukom, dahil may Isang hindi magkakamali. Iyon ang dahilan kung bakit maaari kang magpakawala nang hindi nagpapanggap na walang nangyari.

Pang-apat, may kinalaman ito sa mga pangalan sa iyong isip. Ang tiyuhin na tumatawa sa Diyos. Ang anak na tumigil na sa pagdadasal. Ang katrabahong nasa pinakamalaking kalungkutan sa likod ng kaniyang biro. Hindi ito pagbabanta sa kanila sa Facebook; ito ay pagdadasal para sa kanila sa madaling araw, at pagsasabi ng katotohanan nang may luha kapag nagbukas ang pinto. Ang taong tunay na nakikita ang panganib ay hindi sumisigaw mula sa malayo. Lumalapit siya nang may kamay na nakalahad.

Ang Salamin

Kailangan kong itanong ito sa iyo nang tapat, at hindi ito upang takutin ka. Ano ang iniisip mong panganib sa buhay mo ngayon? Baka ito ang hindi pagpasa ng anak mo sa eksam. Baka ito ang pagsasara ng negosyo, o ang resulta ng biopsy, o ang gulang na papalapit sa apatnapu't may hindi pa natapos na pangarap. Sinasabi ni Jesus sa Mateo 10:28 na may isang bagay na mas malaki kaysa sa lahat ng iyon, at kadalasan iyon lang ang hindi natin pinag-iisipan.

Tanungin mo ang sarili mo: kung tatanggalin ko ang trabaho ko, ang katawan ko, ang oras ko, at ang pera ko, may natitira pa bang buhay sa akin? Kung ang buong pagkatao mo ay nakasandal sa mga bagay na hindi makakasama sa libingan, may hinaharap na darating na masyadong tahimik. Hindi ito panakot. Ito ay pag-aalala.

At kung ikaw naman ang taong pinahihirapan ng takot, may sasabihin ako sa iyo. Marahil lumaki ka sa pangangaral na parang bumabagsak sa iyo ang langit tuwing may pagkakasala ka, at hanggang ngayon hindi ka makatulog sa akalang isang maliit na pagkakamali lang ang layo mo sa apoy. Hindi iyon ang ebanghelyo. Sinabi ni Jesus na ang nakikinig sa kaniyang salita at nananalig ay may buhay na walang hanggan at hindi paparoon sa hatol, kundi lumipat na mula sa kamatayan tungo sa buhay. Ang takot ay maaaring magdala sa iyo sa pintuan, ngunit hindi ito ang nagpapanatili sa iyo sa loob ng bahay. Pag-ibig ang gumagawa niyon.

Kaya narito ang salamin: hindi ito tungkol sa iba. Hindi ito tungkol sa mga taong iniisip mong dapat mabalaan. Ito ay tungkol sa iyo at sa Diyos, ngayon, sa pagitan ng dalawang pintuan. Ang isa ay bukas at nakabantay ang Tagapagligtas na may butas sa kamay. Ang isa ay bukas din, at hindi ka niya pipilitin.

Ang krus ang pinakamatibay na patunay na seryoso ang impiyerno.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Ito ang isa sa mga paksang kinakatakutan ng mga magulang, at may dahilan. Hindi natin gustong matulog ang anak natin nang may bangungot tungkol sa apoy. Ngunit hindi rin makakatulong na itago natin ang paksa hanggang sa mabuo nila ang larawan mula sa mga kalokohan sa internet.

Ang simpleng paraan ay hindi pagsisimula sa apoy kundi sa pag-ibig. Maaari mong sabihin sa isang bata na sobrang mabuti ang Diyos, at ang pinakamagandang bagay sa mundo ay ang makasama siya. Ang impiyerno ay ang malungkot na lugar para sa mga tuluyang tumangging makasama sa kaniya. Ayaw ng Diyos na mapunta roon ang sinuman, at iyon ang dahilan kung bakit isinugo niya si Jesus. Namatay si Jesus at muling nabuhay upang mabuksan ang daan pabalik sa kaniya, at anumang oras ay maaari nating sabihin, "Jesus, gusto kong sumama sa iyo." Iyon ang buong mensahe. Sa mga bata, mas mahalaga ang katiyakan kaysa sa detalye.

Iba-iba ang paraan ng pag-unawa ayon sa edad. Ang tatlo hanggang anim na taong gulang ay kailangang makarinig ng tungkol sa Diyos na hindi tayo pinapabayaan, hindi ng mga larawan ng pagdurusa. Ang pito hanggang labindalawa ay mahilig magtanong ng katarungan at maaaring pag-usapan ang tungkol sa pagpili at sa hatol nang may katahimikan. Ang mga labindalawang taong gulang pataas ay kayang tumingin sa mga tunay na talata at sa mga mahirap na tanong nang hindi nawawala ang biyaya sa sentro. Sa Faith.network ay may hiwalay na paliwanag para sa bawat antas ng edad, upang hindi ka mag-isang humanap ng tamang salita para sa anak mo.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung may isang bagay lamang na dadalhin mo mula sa pahinang ito, sana ito na: ang doktrina ng impiyerno ay hindi galing sa bibig ng mga taong gustong manakot, kundi sa bibig ng Isang namatay upang ilayo ka roon. Iyan ang bumabago sa lahat. Hindi natin ito pinag-uusapan upang ipatahimik ang mga nagtatanong, ni upang gawing sandata sa mga kalaban. Pinag-uusapan natin ito dahil totoo, at dahil ang katotohanang ito ang nagbibigay ng timbang sa mga salitang kadalasan ay basta na lang nating dinadaanan: kaligtasan, kalooban, buhay na walang hanggan.

Ang buong Bibliya ay isang kuwento ng presensya. Nawala ito sa Eden, hinanap-hanap ng mga propeta, ibinalik ni Jesus sa halaga ng kaniyang sariling pagkakawalay sa krus, at ibinuhos nang lubos sa Bagong Jerusalem. Ang impiyerno ay ang anino ng kuwentong iyon, ang buhay na tuluyang walang Diyos.

Kaya huwag mong isara ang pahinang ito nang may bigat sa dibdib. Isara mo ito nang may panalangin. Magbasa ka ng Lucas 15 at Juan 5:24, at hayaan mong sabihin ni Jesus sa iyo mismo kung gaano kalayo ang pagtakbo ng Ama upang salubungin ang isang bumabalik. Bukas pa ang pinto. Ang bawat araw na ipinagpapatuloy ng Diyos ang mundo ay isa pang araw ng kaniyang pagtitiis, at isa pang paanyaya na lumapit.