Marcos 6:3

Ang Teksto

Matapos marinig si Jesus na nagtuturo sa sinagoga ng Nazaret, hindi humanga ang mga kababayan niya kundi nagbilang: ito ang karpintero, ang anak ni Maria, ang kuya nina Santiago, Jose, Judas at Simon, at nandito pa nga sa amin ang mga kapatid niyang babae. Isang listahan ng mga pangalan na parang sertipiko ng pagkakakilanlan, at ang konklusyon: walang espesyal dito. "At sumama ang kanilang loob kay Jesus." Ang salitang isinaling karpintero, tektōn sa Griyego, ay hindi tumutukoy sa isang maaliwalas na pagawaan ng muwebles kundi sa isang manggagawa sa kahoy at bato, ang uri ng lalaking inuupahan sa araw-araw. Kilala nila ang mga kamay niya. Iyon mismo ang dahilan kung bakit hindi nila siya kayang paniwalaan.

Ang Ubod

Ang Nazaret ay baryo ng wala pang limandaang tao, kung saan alam ng lahat kung sino ang nagkautang kanino at kung sino ang isinilang nang masyadong maaga. Sa ganoong mundo, ang pagtawag sa isang lalaki na "anak ni Maria" sa halip na anak ni Jose ay hindi inosente; may tusok iyon, may bulong tungkol sa pinagmulan niya. At dito nakasalalay ang buong isyu: ang paghatol nila ay tama sa bawat detalye at mali sa kabuuan. Totoong karpintero siya, totoong kapatid ng apat na lalaki, totoong lumaki sa kalyeng iyon. Ang Diyos ay hindi dumating sa kabila ng kapitbahayang iyon kundi sa loob mismo nito. Ang eskandalo ng ebanghelyo ay hindi na masyadong banal ang Diyos para lapitan, kundi na masyado siyang pamilyar para igalang.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang pagtanggi sa Nazaret ay hindi aksidente sa simula ng ministeryo; ito ang maliit na modelo ng Golgota. Ang mga propeta ng Israel ay laging binato ng sarili nilang bayan, at tinukoy mismo iyon ni Jesus sa susunod na talata: "Ang isang propeta ay hindi nawawalan ng parangal, maliban sa kaniyang sariling bayan at sa kaniyang mga kamag-anak at sa kaniyang sariling sambahayan." Kaya naman hindi nakakagulat na ilang talata lang ang layo, ikinuwento ni Marcos ang pagpugot kay Juan na Tagapagbautismo. Ganito tinatrato ng mundo ang mga sinugo ng Diyos: binabalewala sa baryo, pinupugutan sa palasyo. Ang daan ng pagkakatawang-tao ay daan ng pagpapakumbaba na humahantong sa krus, at ang unang hakbang pababa ay ang pagiging ordinaryong anak ng isang ordinaryong babae sa isang bayang pinagtatawanan.

Ang Salamin

May mga tao sa buhay mo na ikinahon mo na: ang kapatid na palpak noong bata pa, ang kasamahan sa trabaho na "alam mo na kung ano siya," ang magulang na matagal mo nang sinukuan. Ang panganib ay hindi na mali ang alam mo tungkol sa kanila. Ang panganib ay tama ka sa bawat detalye at bulag ka sa kabuuan, kagaya ng Nazaret. At may panganib pa sa kabilang panig: baka ikaw mismo ang anak ni Maria sa iyong bayan, ang taong pinagdudahan dahil kilala ng lahat ang pinagmulan mo. Ang katotohanan ay hindi ka pinipigilan ng Diyos ng iyong kasaysayan; iyon mismo ang pinapasok niya. Ngayon din, isulat sa papel ang pangalan ng isang taong matagal mo nang ikinahon, at sabihin nang malakas: "Hindi ko siya lubos na kilala. Panginoon, buksan mo ang mata ko sa kaniya."

Ang Profile

Isipin ang mga unang mambabasa ni Marcos: mga Kristiyanong Hudyo at Hentil sa Roma, marami sa kanila alipin at manggagawa, nagtitipon sa maliliit na bahay habang kinukutya ng mga kapitbahay ang kanilang sinasamba. Isang pinatay na probinsiyanong Galileo? Isang karpintero? Para sa kanila, ang talatang ito ay hindi awkward na detalye kundi ginhawa. Kung ang sarili niyang baryo ay hindi siya tinanggap, hindi palatandaan ng kabiguan ang pagtanggi na kanilang nararanasan. Narinig din nila ang tusok sa salitang "anak ni Maria," dahil marami sa kanila ang may marumi ring reputasyon sa mata ng lipunan. Ang Panginoong sinasamba nila ay dumaan mismo sa ganoong tsismis, at hindi siya natinag.

Ang Interteksto

Si Isaias ay naglarawan ng Lingkod na walang anyo o kagandahan na dapat nating nasain, isang taong hinamak at tinanggihan ng mga tao. Hindi iyon metapora lamang; nagkatawang-laman iyon sa isang sinagoga sa Nazaret isang Araw ng Pamamahinga, kung saan ang mga kamag-anak niya ang naghubad sa kaniya ng anumang karangalan. At nang isulat ni Juan sa simula ng kaniyang ebanghelyo na dumating siya sa sarili niyang mga tao ngunit hindi siya tinanggap ng mga ito, sa Nazaret iyon unang nangyari bago nangyari sa Jerusalem. Ang dalawang tekstong ito ay nagtuturo sa iisang punto: ang pagtanggi ay hindi sumira sa misyon ni Jesus, bahagi ito ng hugis ng misyon mismo.

Ang Pangunahing Tauhan

Pansinin kung ano ang hindi ginawa ni Jesus. Hindi siya nagpaliwanag, hindi nagtanggol sa sarili, hindi nagparada ng himala para patahimikin sila. Sinabi lang ni Marcos na "Hindi siya makagawa ng kahit na anong makapangyarihang gawain, maliban lamang sa pagpatong ng kaniyang mga kamay sa ilang may sakit." Hindi dahil nawalan siya ng kapangyarihan kundi dahil ang kapangyarihan niya ay hindi pinipilit sa taong ayaw. At pagkatapos ang pinakanakakagulat na linya: "Ikinamangha niya ang kanilang kawalan ng pananampalataya." Ang Diyos na nagkatawang-tao ay maaaring magulat, at ang pagkagulat na iyon ay may sakit. Ito ang larawan ng isang Panginoong tunay na nasasaktan sa pagtanggi, pero hindi natitigil: "At naglibot siyang nagtuturo sa mga nayon."

Pagninilay

Sino ang taong matagal mo nang kilala kaya hindi mo na kayang makita kung ano ang ginagawa ng Diyos sa kaniya ngayon?

Saan ka natutuksong magtanggol sa sarili mo kung saan tahimik na lumakad si Jesus patungo sa susunod na nayon?