Mateo 1:23

Ang Teksto

Sa gitna ng isang bangungot ni Jose, habang pinagpapasyahan niya kung paano palihim na tatapusin ang kasunduan nilang magpakasal, pumasok si Mateo at huminto sa pagkukuwento. Sinipi niya ang propeta: “Masdan ito, magdadalang tao ang isang birhen at magsisilang ng isang lalaki at tatawagin nilang Emmanuel.” At para bang hindi niya tiwala na mahuhuli natin ito, isinalin niya mismo ang pangalan: “kasama natin ang Diyos.” Isang babaeng walang asawa, isang sanggol na hindi galing sa kalooban ng tao, at isang pangalan na hindi pangalan kundi pahayag. Ang buong talaan ng angkan sa unang labing-anim na talata ay humahantong dito: hindi sa isang titulo, hindi sa isang trono, kundi sa isang pangungusap tungkol sa kung saan naroon ang Diyos.

Ang Ubod

Dalawang pangalan ang ibinibigay sa iisang bata sa sipi ni Mateo, at kailangan mong basahin silang magkasama. Sa talata 21: “papangalanan mo siyang Jesus, sapagkat ililigtas niya ang kaniyang mga tao mula sa mga kasalanan nila.” Sa talata 23: “tatawagin nilang Emmanuel.” Ang una ay tungkol sa ginagawa niya, ang ikalawa ay tungkol sa kung sino siya. At ang pagkakasunod ay mahalaga: hindi muna tayo nililinis para sa wakas ay tanggapin tayo ng Diyos sa kaniyang piling. Dumating muna siya. Pumasok ang Diyos sa isang sinapupunan, sa isang angkan na may Tamar at Rahab at ang asawa ni Urias, sa isang bayang kahapon lamang ay naitapon sa Babilonia. Ang kaligtasan dito ay hindi pagkahila paitaas palayo sa gulo; ito ay ang Diyos na bumababa papasok sa gulo, at tumitira roon.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang pangako ay unang binitawan sa isang hari na takot na takot. Si Acaz, na nabanggit din sa talaan ng angkan sa talata 9, ay nanginginig sa harap ng dalawang hukbo, at inalok siya ng Diyos ng isang tanda na ayaw naman niyang hingin. Ang tanda ay isang bata na ang pangalan ay isang paalala: naririto ang Diyos, kahit hindi mo siya hinihingi. Ngunit mas malalim pa ang sinulid. Mula sa hardin kung saan naglalakad ang Diyos sa hanging palamig, sa tabernakulo sa gitna ng kampo, sa templo na pinuno ng kaniyang kaluwalhatian at pagkatapos ay iniwan bago ang pagkatapon sa Babilonia, iisa ang hinahabol ng buong kasaysayan: ang Diyos na naninirahang kasama ng kaniyang bayan. Dito, sa isang sanggol, hindi na ito tolda o gusali. Laman na.

Ang Salamin

May bahagi ka ng buhay na hindi mo pinapasok ang Diyos, at alam mo kung ano iyon. Hindi ito ang mga kasalanang naipagtapat mo na. Ito iyong silid kung saan nakatago ang kahihiyan na hindi mo masabi nang malakas: ang kalagayan ng iyong pag-aasawa na matagal mo nang iniinda, ang utang na pinagtatakpan mo ng ngiti, ang galit sa isang magulang, ang ginagawa mo sa laptop kapag tulog na ang lahat. Gusto nating “kasama natin ang Diyos” sa simbahan at sa pamilyang masaya. Hindi natin gusto ang Emmanuel na pumapasok sa angkan nina Tamar at Rahab, dahil ibig sabihin, hindi siya nandidiri sa atin, at mas mahirap pala iyon kaysa sa parusa. Ang palihim na pagtatapos ni Jose ay madali; ang pagtanggap sa isang Diyos na lumalapit ay hindi.

Ngayon, isulat sa isang papel ang isang pangyayari o lugar sa buhay mo na pinakaayaw mong puntahan ng Diyos, sa tatlong salita lamang, at basahin mo ito nang malakas na sinusundan ng: “kasama natin ang Diyos.”

Ang Interteksto

Dalawang pagtatagpo ang nagbibigay-liwanag dito. Una, ang propesiya kay Acaz sa Isaias 7: ang tanda ay ibinigay sa isang hari na pinili ang pakikipag-alyansa sa Asiria kaysa sa pagtitiwala, at ang pangalan ng bata ay naging pareho nitong pag-asa at paghatol. Ang presensiya ng Diyos ay hindi palaging kaaliwan; minsan ito ay pakikisama sa isang taong ayaw sa kaniya. Ikalawa, ang huling pangungusap ng mismong ebanghelyo ni Mateo, kung saan ipinangako ni Jesus sa kaniyang mga alagad na kasama niya sila hanggang sa katapusan ng panahon. Binuksan at isinara ni Mateo ang kaniyang aklat sa iisang pangako. Lahat ng nasa pagitan, ang pagtuturo, ang krus, ang libingan, ay ang pagpapaliwanag kung paano nagiging posible ang pananatiling iyon.

Ang Detalye

Pansinin ang maliit na kakatwa: “tatawagin nilang Emmanuel,” sabi ng propeta. Ngunit sa talata 25 ay ganito ang ginawa ni Jose: “tinawag niya ang kaniyang pangalan na Jesus.” At sa buong Bagong Tipan, walang kahit isang tao ang tumawag sa kaniyang Emmanuel. Hindi ito pagkakamali ni Mateo. Ang Emmanuel ay hindi pangalan sa sertipiko ng kapanganakan; ito ay pagkilala na binibigkas ng mga nakatagpo sa kaniya. Ito ang ibubulalas ng mga alagad sa bangka nang tumigil ang bagyo, ng babaeng humipo sa kaniyang damit, ng magnanakaw sa krus. Ang “nila” sa “tatawagin nila” ay hindi tumutukoy sa mga opisyal na tagapagbigay-pangalan. Tumutukoy iyon sa mga taong naranasan siya. Hindi mo matatawag siyang Emmanuel mula sa malayo.

Ang Tanong

Kung kasama natin ang Diyos, bakit tila wala siya kadalasan? Hindi ito pilosopikal na tanong; itinatanong ito ng mismong teksto. Dalawang kabanata mula rito, papatayin ni Herodes ang mga sanggol ng Betlehem, at ang Emmanuel mismo ay tatakas papuntang Ehipto. Hindi pinigilan ng presensiya ng Diyos ang luha ng mga ina roon. At sa dulo, ang Emmanuel ay sisigaw sa krus na pinabayaan siya. Walang madaling sagot dito. Ang masasabi lamang natin ay ito: hindi nangangako ang pangalang Emmanuel na mawawala ang dilim, kundi na hindi ka nag-iisa sa loob nito. Para sa iba, kakaunti iyon. Para sa taong lubog na lubog, iyon lamang ang natitirang matibay.

Pagninilay

Alin ang mas mahirap para sa iyo: ang paniwalaan na pinapatawad ka ng Diyos, o ang paniwalaan na gusto ka niyang kasama?

Sino sa paligid mo ang kailangang marinig na ang Diyos ay hindi nandidiri sa kaniyang kuwento, at ano ang pumipigil sa iyo na sabihin ito?