Mateo 1:25

Ang Teksto

Ginising ni Jose ang gabi, at mula noon ay may asawa na siya: dinala niya si Maria sa kaniyang bahay, tulad ng iniutos ng anghel. Ngunit may isang linyang hindi tinakpan ni Mateo, isang detalyeng maaari sanang hindi na banggitin: hindi siya sumiping kay Maria hanggang sa maisilang nito ang sanggol na lalaki. At nang dumating ang sandaling iyon, si Jose ang nagsalita ng pangalan: Jesus. Hindi ang anghel, hindi si Maria, kundi ang lalaking hindi ama ayon sa dugo ang siyang nagbigay ng pangalan, at sa pagbigkas na iyon ay inangkin niya ang bata bilang kaniyang sarili sa harap ng lahat.

Ang Puso Nito

Dalawang bagay ang ginagawa ng talatang ito nang sabay. Una, iniingatan nito ang pinagmulan ng bata: walang tao ang may bahagi rito, walang dugo ng dinastiya ang gumawa nito. Ang kapanganakang ito ay gawa ng Diyos at hindi ambag ng sinuman. Pangalawa, inihuhugpong nito ang banal na gawaing iyon sa isang tunay na pamilyang may apelyido, may bahay, may kapitbahay na magbibilang ng buwan. Ang pagpapangalan ang legal na pagkilala ng isang ama sa anak, at sa pagsasabi ni Jose ng "Jesus," pumapasok ang Anak ng Diyos sa linya ni David sa pinakakonkretong paraan. Ganito tumutupad ang Diyos ng pangako: hindi sa pamamagitan ng himala lamang, kundi sa pamamagitan ng isang lalaking sumusunod sa umaga pagkatapos ng panaginip.

Ang Hibla sa Buong Kasaysayan

Buksan mo ang kabanatang ito sa simula at makikita mo ang pangalan-pangalan na umaabot hanggang kay Abraham. Lahat ng iyon ay may isang layunin: ipakita na may pangako ang Diyos na dumadaloy sa dugo ng mga tao, kahit sa dugong marumi, gaya nina Tamar, Rahab, Ruth, at "sa asawa ni Urias." Ngunit sa talata 16 ay biglang nabali ang ritmo. Hindi sinabi ni Mateo na si Jose ang ama ni Jesus; sinabi niyang si Jose ang "asawa ni Maria na nagsilang kay Jesus." Nasira ang kadena. At ang talata 25 ang nagdugtong muli nito, hindi sa pamamagitan ng pagsisiping kundi sa pamamagitan ng pagpapangalan. Kaya ang Mesiyas ay tunay na anak ni David ayon sa batas at ganap na gawa ng Diyos ayon sa pinagmulan. Ang dalawang sinulid na ito, ang pangako sa isang angkan at ang bagong likha mula sa itaas, ay dito pinagbuhol.

Ang Salamin

May mga bagay sa buhay mo na sa iyo na, hindi dahil pinili mo, kundi dahil dumating sila. Isang anak na hindi mo inaasahan. Isang magulang na kailangan mong alagaan. Isang trabahong iniwan sa kandungan mo ng ibang umalis. Ang karaniwang tanong natin ay, "Bakit ako? Hindi naman ito akin." Si Jose ay may lahat ng karapatang magtanong nang gayon, at may legal pang suporta. Sa halip, tahimik siyang pumasok sa isang sitwasyong magtatakda sa kaniya habang buhay bilang lalaking "nagmadali raw" sa kaniyang kasintahan. Pinili niya ang kahihiyan kaysa sa paglilinis ng sariling pangalan. Hindi ito ang mapagkumbabang pagpapakabuti ng isang banal na tao; ito ay pagsunod na may presyo, at binayaran niya ito araw-araw sa isang maliit na bayan na walang nakakalimot. Ngayon: isulat sa isang papel ang pangalan ng taong ipinagkatiwala sa iyo nang hindi mo hinihingi, at sabihin nang malakas sa Diyos, "Akin siya, tatanggapin ko siya."

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Sa Griyego, ang sinasabi ni Mateo ay literal na "hindi niya siya nakilala" (eginōsken), ang lumang idyoma ng Lumang Tipan para sa pagsasama ng mag-asawa. Hindi ito pagkamuhi sa katawan; ito ay pansamantalang pagpipigil habang may ginagawa ang Diyos na hindi dapat maguluhan ninuman. Ikabit mo ito sa utos ng anghel sa talata 21: "papangalanan mo siyang Jesus, sapagkat ililigtas niya ang kaniyang mga tao mula sa mga kasalanan nila." Ang pangalan ay hindi palamuti kundi misyon, at si Jose ang unang bibig na bumigkas nito. Kalaunan, tatawagin ng mga taga-Nazaret si Jesus na anak ng karpintero, at tama sila sa paraang hindi nila nauunawaan: tunay ngang inampon ng karpintero ang Anak ng Diyos sa kaniyang pangalan, sa kaniyang bahay, sa kaniyang hanapbuhay.

Ang Pangunahing Tauhan

Hindi nagsasalita si Jose sa buong Ebanghelyo. Ni isang pangungusap. Ang tanging tunog na lumalabas sa kaniyang bibig ay ang pangalang "Jesus," at iyon ay hindi niya naisip; ibinigay iyon sa kaniya. Ang buong pagkatao niya ay nasa mga pandiwa: nagising, ginawa, kinuha, tinawag. Ito ang larawan ng isang matuwid na tao na hindi matuwid dahil tama ang kaniyang doktrina kundi dahil kumikilos siya sa umaga ayon sa narinig niya sa gabi. At tingnan mo ang hugis ng kaniyang pagmamahal: proteksiyon na walang pag-aari. Pinoprotektahan niya si Maria nang hindi siya ginagamit, inaalagaan niya ang bata nang hindi inaangkin ang karangalan. Ganoon ang lalaking kailangan ng Diyos sa simula ng kuwentong ito, at bihira ang gaya niya.

Ang mga Unang Nakarinig

Ang unang mga mambabasa ni Mateo ay mga Judio na sumampalataya kay Jesus at nahaharap sa isang matinding paratang: anak-sa-labas ang inyong Mesiyas, hindi tunay na binhi ni David. Para sa kanila, ang talatang ito ay hindi malamig na detalye kundi depensa at pahayag nang sabay. Alam nila ang batas: ang pagkilala at pagpapangalan ng isang lalaki sa isang bata ay sapat upang maging ganap ang karapatan ng batang iyon sa angkan. Narinig nila rin ang bigat ng katahimikan ni Jose, sapagkat alam nila kung paano magsalita ang maliliit na bayan. At sa gitna ng kanilang sariling kahihiyan bilang maliit, pinag-iinitang sekta, narinig nila: ganito magsimula ang Diyos, sa likod ng saradong pinto ng isang karpintero, sa isang pangalang binigkas nang walang ibang saksi.

Pagninilay

Anong responsibilidad sa buhay mo ang tinatanggap mo nang mabigat ang loob dahil "hindi naman talaga sa akin ito," at ano ang magbabago kung pangalanan mo itong iyo sa harap ng Diyos?

Kaya mo bang sundin ang Diyos sa isang bagay na hindi mo maipapaliwanag sa mga taong magsasalita tungkol sa iyo?