Mateo 24:36

Ang Teksto

Nakaupo sila sa dalisdis ng Bundok ng mga Olibo, nakatanaw sa templo na kumikislap pa sa huling sinag ng araw, at kalalabas lang sa bibig ni Jesus ang isang hula tungkol sa pagguho ng bawat bato. Matapos ang mahabang paglalarawan ng digmaan, taggutom, pagtataksil at ng Anak ng Tao na darating na kasimbilis ng kidlat, saka niya binitawan ang pangungusap na pumuputol sa lahat ng kalendaryo: "Ngunit tungkol sa araw at oras na iyon, walang nakakaalam kahit ang mga anghel sa langit, ni ang Anak, tanging ang Ama lamang." Lahat ng tanda ay maaaring basahin; ang petsa ay hindi. Ang mismong Guro na kababanggit lang ng puno ng igos bilang aral sa pagmamasid ang nagsabing may isang bagay na hindi niya alam.

Ang Puso ng Teksto

Mahirap lunukin ang talatang ito, at hindi dapat palambutin. Sinasabi rito ni Jesus na ang kaalaman sa araw ng katapusan ay nakalaan lamang sa Ama, at tahasang inilalagay niya ang sarili sa labas ng bilog na iyon. Ito ang tunay na kahulugan ng pagkakatawang-tao: hindi lang pag-ampon ng laman kundi pagtanggap ng mga hangganan ng laman, kasama na ang hangganan ng pagkabatid. Ang Anak na nabubuhay sa pagtitiwala sa Ama, hindi sa pag-angkin ng bawat impormasyon, ang siyang nagiging modelo ng ating pananampalataya. At may pastoral na bisa ito: ang hindi pagkaalam ay hindi kapintasan ng pananampalataya kundi kalagayan ng nilikha. Kung si Jesus mismo ay namuhay nang walang hawak na petsa at nanatiling masunurin, hindi kailangan ng pagtitiwala mo ang timeline na hinahanap mo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Mula pa sa Eden, ang tukso ng tao ay ang maabot ang kaalamang inilaan sa Diyos. Ang bunga ng puno ay hindi pagkain kundi pag-akyat sa upuan ng Nakakaalam. Dito sa Bundok ng mga Olibo, binabaligtad ni Jesus ang kilos na iyon: ang tunay na Anak ay kusang naninindigan sa loob ng hangganang ibinigay ng Ama. Sa gabing darating, sa hardin sa paanan ng parehong bundok, sasabihin niya ang kapatid na pangungusap nito: hindi ang kalooban ko, kundi ang sa iyo. Ang talatang ito ay hindi butas sa doktrina ng pagka-Diyos ni Cristo; ito ang hugis ng kaniyang pagkamasunurin. At ang pagkamasunuring iyon, hindi ang kaalaman sa petsa, ang nagligtas sa atin.

Ang Salamin

Marami tayong paraan ng paghahanap ng petsa. May nagbabasa ng balita sa Gitnang Silangan na parang checklist ng propesiya. May nagkakalkula kung kailan matatapos ang utang, kailan gagaling ang ina, kailan sasagot ang anak na tumigil sa pagsagot. Hindi masama ang paghahanap ng katiyakan; likas ito sa takot. Ngunit may sandaling ang paghahanap ng petsa ay nagiging pag-iwas sa katapatan ngayon. Mas madaling pag-aralan ang kalendaryo kaysa ayusin ang inasal mo kahapon sa hapag. Ang talatang ito ay hindi nagbibigay ng impormasyon; binabawian ka nito nito, para maibalik ka sa pagtitiwala. Ngayong araw, isulat sa papel ang isang bagay na matagal mo nang sinusubukang hulaan ang kalalabasan, pagkatapos ay sabihin nang malakas: "Ama, ikaw ang nakakaalam nito, hindi ako."

Ang Pangunahing Tauhan

Tingnan mo si Jesus sa talatang ito: isang Guro na kakatapos lang magsalita nang may buong awtoridad tungkol sa pagbagsak ng templo, sa mga bulaang Cristo, sa pagtitipon ng mga hinirang mula sa apat na hangin, at biglang umaamin ng isang bagay na hindi niya hawak. Walang pagkabalisa sa pag-amin. Hindi siya nahihiya. Ang ganoong kapanatagan ay posible lamang sa isang taong buong-buo ang tiwala sa Ama, na hindi nararamdamang nabawasan siya ng hindi niya alam. Iyan ang espirituwal na klima ni Jesus: kaalaman kung saan ibinigay, katahimikan kung saan ipinagkait, at pagsunod sa pareho. Sa isang mundong sinusukat ang halaga ng tao sa dami ng alam niya, ito ay halos mapanghamon.

Ang Tanong

Paano maaaring hindi malaman ng Anak ng Diyos ang isang bagay na alam ng Ama? Ilang siglo nang pinagpapawisan ang simbahan dito, at mabuti nang aminin na walang maayos na pormulang lubusang nag-aalis ng pagkabagabag. Ang maipapako natin ay ito: hindi sinabi ni Jesus na mahina ang kaniyang pagka-Diyos, kundi na may kaalaman siyang hindi pinasok sa panahon ng kaniyang paglalakad sa lupa. Ang pagiging tao ay may timbang. Kung sasabihin nating alam naman talaga niya pero nagkukunwari lang, ginagawa nating palabas ang pagkakatawang-tao. Mas matapat na tumayo sa gilid ng misteryo kaysa pagtakpan ito ng maayos na sagot na walang sinabi ang teksto.

Ang Mga Unang Nakarinig

Isipin mo ang mga Judiong mananampalataya na nakikinig sa Mateo mga apat na dekada pagkatapos, marahil habang usok pa ang Jerusalem o bagong guho ang templo. Natupad ang hula tungkol sa bato. Kaya natural ang sunod na tanong: kung tama siya roon, bakit hindi pa siya dumarating? Pinagtatawanan sila ng mga kapitbahay, pinaghihinalaan ng mga awtoridad, nauubusan ng mga tagapagturo. Ang talatang ito ay hindi pagpapaliban kundi proteksiyon: huwag kayong susunod sa sinumang may kumpiyansang magbigay ng petsa, dahil wala sa kaniya ang alam na kahit ang mga anghel ay wala. Ang hindi nila pag-alam ay hindi pagkaligaw. Ito ang eksaktong lugar kung saan sila dapat tumayo, nagbabantay, tapat, naghihintay.

Pagninilay

Anong bagay sa buhay mo ngayon ang matagal mo nang sinusubukang tiyakin, at ano ang magbabago sa paraan ng pamumuhay mo kung ipagkakatiwala mo iyon sa Ama na siyang nakakaalam?

Kung si Jesus ay nanatiling masunurin nang walang hawak na kalendaryo, anong isang katapatan ang hinihingi sa iyo ngayong linggo na hindi nakasalalay sa pagkaalam mo ng kahihinatnan?