Mateo 24

Ang Teksto

Papalabas sina Jesus sa templo nang ituro ng mga alagad ang mga gusali, marahil may bahid ng pagmamalaki: tingnan mo ang mga batong ito. Ang sagot niya ay parang bato ring bumagsak sa dibdib nila: "wala ni isa mang bato na maiiwang nakapatong sa isa pang bato na hindi guguho." Mula roon, nakaupo sa Bundok ng mga Olibo at nakatanaw sa lungsod na masisira, sinagot niya ang tatlong tanong ng mga alagad tungkol sa panahon, sa palatandaan, at sa katapusan. Ang buong kabanata ay ang mahabang sagot na iyon: mga manlilinlang, digmaan, pag-uusig, paglamig ng pag-ibig, pagtakas mula sa Judea, pagdilim ng araw, at sa huli ang pagdating ng Anak ng Tao, kasunod ang paulit-ulit na tawag na magbantay at maging tapat.

Ang Puso ng Mensahe

Ang unang sinabi ni Jesus ay hindi "narito ang kalendaryo" kundi "mag-ingat kayo na walang makahikayat sa inyo na mailigaw kayo." Iyon ang susi. Hindi binibigyan tayo ng Diyos ng mapa ng hinaharap para makapagkalkula tayo; binibigyan tayo ng babala para hindi tayo madala ng takot o ng pekeng pag-asa. Ang kaharian ay dumarating sa paraang hindi pinaplano ng tao: hindi sa pamamagitan ng matibay na templo, hindi sa pamamagitan ng kidlat ng himala sa ilang, kundi sa pamamagitan ng isang Hari na bababa sa isang oras na walang nakakaalam, kahit siya mismo sa panahong iyon. At habang hinihintay, ang palatandaan ng tunay na pananampalataya ay nakakatawang payak: ang katapatang magbigay ng pagkain sa tamang panahon. Hindi tamang hula, kundi tamang pamumuhay.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Tumingin kang muli sa eksena: ang Mesiyas na nakaupo sa Bundok ng mga Olibo, nakatalikod sa templo, sinasabing guguho ang lahat. Sa Lumang Tipan, mula roon mismo umalis ang kaluwalhatian ng Diyos nang iwan niya ang unang templo. Ngayon ang kaluwalhatian ay nakaupo sa bundok na iyon sa laman, at ilang araw lamang ang layo mula sa krus. Dito nagsasalubong ang dalawang linya ng kasaysayan ng kaligtasan: ang lumang sistema na tapos na ang panahon, at ang bagong tipan na magsisimula sa isang katawang wawasakin at ibabangon. Ang Anak ng Tao na darating "mula sa langit na may kapangyarihan at dakilang kaluwalhatian" ay ang mismong Isa na magugutom, uusigin, at ipagkakanulo. Ang Hukom ay unang naging biktima. Doon nakasalalay ang buong pag-asa ng kabanatang ito.

Ang Salamin

Mahirap ang talata 12: "Dahil lalaganap ang katampalasanan, ang pag-ibig ng karamihan ay lalamig." Hindi sinabi ni Jesus na mawawala ang pananampalataya ng marami, kundi lalamig ang pag-ibig nila. Ganoon ito dumarating: hindi sa isang dramatikong pagtalikod kundi sa unti-unting pagkapagod. Tumitigas ka sa asawang paulit-ulit na nakakasakit. Tumitigil kang magtanong sa kapitbahay na laging may hinaing. Nagiging kalkulado ka sa pagbibigay dahil napagsamantalahan ka na dati. Sinasabi mo sa sarili mo na realismo ito, at hindi mo napapansin na ang tawag doon ni Jesus ay palatandaan ng huling panahon. Ang kabaligtaran nito sa kabanata ay hindi matinding kabayanihan kundi ang utusang nagbibigay ng pagkain sa tamang panahon. Kaya ngayong araw, bago matapos ang hapunan: isipin mo kung sinong tao sa paligid mo ang pinakamadali mong hindi pansinin, at gawin ang isang maliit na konkretong bagay para sa kaniya, isang tawag, isang pagkain, isang mensaheng may pangalan mo.

Ang Mga Unang Nakarinig

Isipin mo ang mga Kristiyanong Judio sa Jerusalem, mga tatlumpung taon pagkatapos ng gabing ito, binabasa ang sulat ni Mateo habang pumapalibot ang mga hukbong Romano. Para sa kanila, hindi ito malabong propesiya tungkol sa malayong hinaharap. Ito ay mga tagubilin sa pagtakas: huwag nang bumaba mula sa bubong, huwag nang bumalik sa bukid para sa balabal. Alam nila ang hapdi ng talata 10, "ipagkanulo nila ang isa't isa," dahil may mga kapatid silang nagsalita laban sa kanila sa sinagoga. Narinig nila ang talata 9 bilang paglalarawan ng kanilang sariling buhay, hindi ng balita sa ibang bansa. At narinig nila ang talata 14, na ang ebanghelyo ay aabot sa lahat ng bansa, bilang pangako na hindi sila nilalamon ng kasaysayan kundi may bahagi sila rito.

Ang Konteksto

Linggo ng Pasyon ito. Kalalabas lang ni Jesus mula sa templo pagkatapos ng pinakamatalim niyang mga salita laban sa mga pinuno. Ang templo ni Herodes ay hindi lamang gusaling pangrelihiyon; ito ang sentro ng ekonomiya, ng pambansang pagmamalaki, ng pagkakakilanlan ng isang bayan sa ilalim ng pananakop ng Roma. Ang mga batong puti nito ay nakikinang sa araw at nakikita mula sa malayo. Sabihin mong guguho ito ay katumbas ng pagsabing guguho ang lahat ng pinanghahawakan ng isang bansa. Hindi kataka-taka na naitanong agad ng mga alagad ang katapusan ng mundo sa iisang hininga; para sa kanila, iisang pangyayari ang dalawa. Ang sagot ni Jesus ay maingat na hinahati ang dalawa, at tinutulak silang mamuhay sa pagitan.

Ang Detalye

Panatilihin mo ang mata mo sa talata 8: "simula pa lamang ng sakit ng paghilab ng babaeng manganganak." Ibang-iba ito sa larawan ng pagbagsak. Ang sakit ng panganganak ay sakit na may patutunguhan. Hindi ito ang pag-ungol ng naghihingalo kundi ng nagsisilang. Kaya nang banggitin ni Jesus ang digmaan, taggutom, at lindol, hindi niya sinasabing nauubos ang mundo; sinasabi niyang may isinisilang. Mahalaga rin ang salitang "simula pa lamang": ang pinakamasakit ay nasa huli, hindi sa una, at bawat alon ay mas malapit sa kapanganakan kaysa sa libingan. Hindi nito pinapagaan ang sakit. Pero binabago nito ang direksiyon ng tingin mo habang nararanasan mo ito. Iyon ang pagkakaiba sa pagitan ng pagtitiis na walang laman at pagtitiis na may hinihintay.

Mga Tanong sa Pagninilay

Saan sa buhay mo may pag-ibig na lumamig nang hindi mo sinasadya, at ano ang unang maliit na hakbang pabalik?

Kung dumating ang Panginoon ngayong linggo, anong gawaing ipinagkatiwala niya sa iyo ang matatagpuan niyang ginagawa mo?