Mateo 4:18

Ang Teksto

Naglalakad si Jesus sa tabi ng Dagat ng Galilea, at may nakita siya: dalawang magkapatid, si Simon na tinatawag na Pedro at si Andres, abala sa gitna ng isang karaniwang araw ng trabaho, naghahagis ng lambat sa tubig. Idinagdag pa ni Mateo ang maikling paliwanag na parang hindi na kailangan: "sapagkat sila ay mga mangingisda." Wala pang tawag dito, wala pang pangako, walang himala. Isang paglalakad, isang pagtingin, at dalawang lalaking basa ang kamay at amoy isda. Dito nagsisimula ang pagtitipon ng Panginoon sa kaniyang mga unang kasama: hindi sa templo, hindi sa paaralan ng mga eskriba, kundi sa gilid ng tubig kung saan nagtatrabaho ang mga tao para may makain sa gabi.

Ang Ubod

Ang tahimik na pagkakasunod ng mga talata ay mahalaga. Kagagaling lamang ni Jesus sa ilang at kasisimula pa lamang niyang ipangaral, "Magsisi na kayo, sapagkat malapit na ang kaharian ng langit." Pagkatapos ng ganoong kalaking pahayag, ang unang galaw ng kaharian ay hindi trono kundi talampakan: naglalakad siya sa dalampasigan at tumitingin. Ganito gumagalaw ang Diyos. Hindi siya naghihintay na umakyat ka sa kaniya; siya ang dumarating sa lugar kung saan ka pinagpapawisan. At ang detalyeng "nakita niya" ay hindi pangkaraniwang pagtingin. Bago pa man may sagot si Simon, bago pa man niya malamang may tumitingin, siya ay nakita na. Ang buhay-pananampalataya ay hindi nagsisimula sa ating desisyon kundi sa isang tingin na nauna sa atin, at doon pumapasok ang biyaya sa pinakakaraniwang bahagi ng ating linggo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Mula pa sa simula, tinatawag ng Diyos ang mga tao sa gitna ng kanilang hanapbuhay. Si Moises ay nagpapastol nang magliyab ang palumpong; si Eliseo ay nag-aararo nang ibalabal sa kaniya ni Elias ang balabal. Hindi ito nagkataon lamang. Ang Diyos ng Bibliya ay hindi kumukuha ng mga tao mula sa isang relihiyosong reserba; sinasagip niya sila mula sa gitna ng buhay na ginagawa nila. Kaya naman tumutuloy ang linyang ito hanggang sa krus: ang Anak na bumaba sa ating lupa, sa ating pawis, sa ating kamatayan. At sa talata 16 ay sinabi na ng propeta kung ano ang nangyayari: ang liwanag ay sumikat sa mga taong nakaupo sa dilim. Sa talata 18, ang liwanag na iyon ay may mga paa, at naglalakad ito sa buhangin ng Galilea patungo sa dalawang mangingisda na hindi siya hinahanap.

Ang Salamin

May tahimik na kasinungalingan na madaling paniwalaan: na ang tunay na buhay-pananampalataya ay nagsisimula kapag naging mas maayos na ang iyong iskedyul, kapag hindi ka na kasing abala, kapag natapos mo na ang proyekto sa trabaho o nakalimutan mo na ang galit mo sa kapatid mo. Pero nakita ni Jesus si Simon na may hawak na lambat, hindi si Simon na nakaluhod. Ang araw mo ngayon, kasama ang mga email na hindi mo pa nasasagot, ang anak na ayaw makipag-usap, ang utang na hindi mo malaman kung paano babayaran, ay hindi hadlang sa pagtawag niya. Iyon mismo ang lugar ng pagtawag. At dahil doon, may bigat ang tanong: anong bahagi ng trabaho mo ang itinatago mo sa kaniya dahil "sekular" naman? Ang pagtingin ni Jesus ay hindi pumipili ng oras; sinasaklaw niya ang buong linggo mo, pati ang mga desisyon tungkol sa pera at oras na ginagawa mong parang hindi espirituwal. Kaya ngayon: tumayo sa harap ng pinakakaraniwang lugar ng trabaho mo, ang mesa, ang lababo, ang sasakyan, at sabihin nang malakas, "Dito mo ako nakita." Sampung segundo lang iyon, pero binabago nito ang kinatatayuan mo.

Ang Detalye

Ang salitang ginamit ni Mateo para sa lambat dito ay amphiblēstron, ang bilog na lambat na itinatapon ng isang tao mula sa mababaw na tubig o sa maliit na bangka, hindi ang malaking lambat na hinihila ng isang buong grupo. Ibig sabihin, nasa gitna sila ng pinakamanwal at pinakapisikal na bahagi ng trabaho: paulit-ulit na hagis, paulit-ulit na hila, basang lubid, nangangalay na balikat. Hindi sila mga mamumuhunan na nakaupo sa pampang; sila ang mismong gumagawa. At ganoon sila nakita ni Jesus, hindi sa kanilang pinakamalinis na anyo kundi sa gitna ng pagod. Mahalaga ito sa paraan ng pagsunod natin: hindi ka hinihintay ng Panginoon na maging kapani-paniwalang bersyon ng sarili mo bago ka niya kausapin.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Dalawang tulay ang nagpapaliwanag nito. Una, ang tawag kay Eliseo sa 1 Mga Hari 19, na nag-aararo pa nang dumating si Elias. Doon makikita na ang tawag ng Diyos ay karaniwang pumuputol sa gitna ng isang gawain, hindi sa pagitan ng mga gawain. Pangalawa, ang Juan 21, kung saan pagkatapos ng muling pagkabuhay ay muling natagpuan ni Jesus si Pedro sa tabi ng parehong dagat, may lambat na naman. Ang pangalawang ito ay mahalaga: ipinapakita nito na ang tingin ni Jesus sa talata 18 ay hindi isang beses lamang. Hinahanap niya si Pedro sa simula, at hinahanap niya ulit si Pedro pagkatapos ng pagtanggi, sa parehong dalampasigan, sa parehong trabaho. Ang biyaya ay bumabalik sa lugar kung saan ka niya unang nakita.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Jesus dito ay kakatwang tahimik. Wala siyang sinasabi sa talata 18; naglalakad lamang siya at nakikita. Pero ang paglalakad na iyon ay may direksiyon. Siya ang kagagaling lamang sa apatnapung araw ng gutom at pagtukso, ang tumangging gawing tinapay ang bato para sa sarili niya, at ngayon ay naglalakad siya patungo sa mga lalaking ang buong buhay ay umiikot sa paghahanap ng pagkain. Hindi siya naghahanap ng mga impluwensiyal na tagasunod; hindi niya sinusukat ang kanilang kakayahan. Ang kaniyang unang galaw bilang hari ay isang paglapit, at iyon ang pinakamalinaw na larawan ng Diyos sa buong kabanata: isang Diyos na kusang lumalapit sa mga taong hindi alam na sila pala ay hinahanap.

Pagninilay

Saang bahagi ng iyong linggo ka kumikilos na parang hindi ka nakikita ng Panginoon doon?

Kung dumating si Jesus ngayon sa iyong pinagtatrabahuhan, ano ang nasa kamay mo na mahihirapan kang bitawan?