Mateo 9:36

Ang Teksto

Matapos maglakbay sa mga bayan at nayon, nagturo, nangaral, at magpagaling, tumingin si Jesus sa dagat ng mga tao sa harap niya. Hindi siya nainis sa dami nila, hindi rin siya napagod sa kanilang panghihingi. Ang sabi ni Mateo: "nahabag siya sa kanila, dahil sila ay naguguluhan at pinanghihinaan ng loob." At binigyan niya ito ng larawan na alam ng bawat Judio: "Para silang tupang walang pastol."

Isang pangungusap lamang, pero dito nagbabago ang takbo ng kuwento. Mula sa paggawa ng himala sa mga indibidwal, lumapad ang paningin ni Jesus sa buong bayan. At ang susunod niyang sinabi ay hindi "kawawa naman sila" kundi isang utos sa mga alagad na manalangin para sa mga manggagawa. Ang habag niya ay may kasunod na gawain.

Ang Puso ng Mensahe

Ang salitang Griyego para sa "nahabag" ay splanchnizomai, galing sa salitang tiyan o bituka. Hindi ito maginhawang damdamin na bumabalot sa dibdib; ito ay kirot sa loob, ang klase ng pakiramdam na nararanasan mo kapag may nangyaring masama sa anak mo. Si Jesus ay hindi tumingin sa karamihan at nakakita ng target market o problema sa logistics. Nakakita siya ng mga taong nasasaktan.

Pansinin ang diagnosis. Hindi niya sinabi na tamad sila o makasalanan o mangmang, kahit na totoo ang mga ito. Sinabi niya: walang pastol. Ang kapabayaan ng mga dapat sana ay nag-aalaga sa kanila ang ugat ng gulo. Ang Diyos ng Israel ay laging nangakong siya mismo ang magiging Pastol kapag nabigo ang mga tao. Dito, tumitingin ang Pastol na iyon sa kaniyang kawan, at nakikita niya ang pinsala.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang larawan ng kawan na walang pastol ay hindi bagong imahen. Paulit-ulit itong lumitaw sa kasaysayan ng Israel: mga hari at pari na nagpakain sa sarili habang nagkakalat ang bayan sa mga burol. At tuwing lumilitaw ang reklamong iyon, may kasunod itong pangako: ako mismo ang hahanap sa aking mga tupa. Kaya nang tumingin si Jesus sa karamihan at nahabag, hindi iyon basta awa ng isang mabuting tao. Iyon ang pagdating ng Pastol na matagal nang ipinangako, na hindi lamang nagsasalita tungkol sa pagkaligaw kundi pumapasok mismo sa gitna nito. At ang kakaiba: sa halip na gawin niya ang lahat mag-isa, agad siyang bumaling sa mga alagad. Ang habag ng Pastol ay nagiging bokasyon ng kawan.

Ang Salamin

Ang mapanganib sa talatang ito ay hindi ang kahirapan nitong intindihin kundi ang dali nitong hangaan nang hindi tinutularan. Madali tayong matuwa sa pusong mahabagin ni Jesus habang ang sarili nating tingin sa mga tao ay matipid at mapili. Isipin mo ang mga mukhang nadadaanan mo araw-araw: ang katrabahong palaging late at palaging may dahilan, ang kapitbahay na maingay ang anak, ang kamag-anak na laging humihiram ng pera. Tinitingnan natin sila at nakikita ang abala. Tinitingnan sila ni Jesus at nakikita ang pagkaligaw. Hindi ito nangangahulugang walang pananagutan ang tao; nangangahulugan lamang ito na may kasaysayan sa likod ng bawat kalituhan, at madalas kasama roon ang mga taong dapat sana ay nag-alaga pero hindi gumawa.

Tanungin mo rin ang sarili mo sa kabilang panig: sino ang nakaasa sa iyo bilang pastol? Hindi mo kailangang maging pastor para magkaroon ng kawan. May mga anak, may mga estudyante, may mga baguhan sa trabaho, may mga kabataan sa simbahan na nakatingin sa iyo. Ang pagiging abala ay hindi katwiran. Si Jesus ay abalang-abala sa talata 35, at doon pa lamang siya tumigil para tumingin.

Ngayong araw: pumili ng isang tao na alam mong naguguluhan o pinanghihinaan ng loob, isulat mo ang pangalan niya sa papel, ipanalangin mo siya nang isang minuto, at padalhan mo siya ng mensahe na nagtatanong kung kumusta na siya. Isang tao lamang, ngayon, bago matapos ang araw.

Ang Konteksto

Ang Galilea noong panahong iyon ay lalawigan ng mga magsasaka at mangingisda na buwis ang bumabalot sa buhay: buwis sa Roma, buwis kay Herodes, buwis sa templo. Marami ang nawalan ng lupa at naging upahan sa dating sariling bukid. Sa ibabaw nito, may relihiyosong sistema na humihingi ng kalinisan na hindi kayang abutin ng karaniwang tao. Ang mga Pariseo, na kaaalis lang sa talata 34 na may paratang na demonyo ang pinagmumulan ng kapangyarihan ni Jesus, ang mga tinatanaw bilang gabay ng bayan. Ang salitang isinalin na "naguguluhan" ay naglalarawan ng hinimay, pinunit, binalatan. Hindi lamang pagod ang mga taong iyon. Sila ay naubos ng mga pinuno nila.

Ang Tanong

Kung nahabag si Jesus, bakit hindi na lang niya inayos ang lahat? Kaya niyang pagalingin ang paralisado at buhayin ang patay na bata, pero ang sagot niya sa pagkaligaw ng buong bayan ay isang panalangin para sa manggagawa. Para itong mahinang tugon sa napakalaking pangangailangan. At hanggang ngayon, totoo pa rin: marami ang aanihin, kakaunti ang manggagawa, at hindi sapat ang mga manggagawa. Walang maaliwalas na paliwanag dito. Ang tanging masasabi ay ito: pinili ng Diyos na ang habag niya ay dumaan sa mga kamay ng tao, at tinanggap niya ang bagal at pagkukulang na kasama nito. Hindi ito dahilan para mapanatag tayo. Dahilan ito para kabahan, dahil ang hindi natin ginagawa ay talagang nananatiling hindi nagagawa.

Ang Detalye

Pansinin ang unang salita: "Nang makita niya." Hindi niya narinig ang ulat tungkol sa karamihan, hindi niya ito binasa sa estadistika. Nakita niya. At ang nakita niya ay hindi masa kundi mga mukha. Ito ang pinakamaliit at pinakamabigat na bahagi ng talata, dahil dito nagsisimula ang lahat. Ang habag ay hindi bumubulaga sa taong nakatingin sa telepono habang kausap ang asawa, o sa taong dumaraan sa guwardiya araw-araw nang hindi nalalaman ang pangalan nito. Ang pagtingin ay desisyon. May presyo ito: kapag nakita mo nang maayos ang isang tao, hindi ka na makakatakas sa pananagutan sa kaniya. Kaya pinipili nating hindi tumingin. Si Jesus ay tumingin.

Pagninilay

Sino ang araw-araw mong nadaraanan pero matagal mo nang hindi talaga natitingnan, at ano ang natatakot kang mangyari kung tingnan mo siya nang maayos?

Kung may kawan kang inaalagaan, kahit maliit, saan ka nagpapakain ng sarili mo habang nagugutom sila?