Mikas 2

Ang Teksto

Nagsisimula ang kabanata sa mga taong hindi makatulog dahil abala sila sa pagbabalak ng kasamaan sa kanilang higaan, at pagsikat ng araw ay isinasagawa nila ito, "dahil mayroon silang kapangyarihan." Inaagaw nila ang mga bukid at bahay, pinapaalis ang mga babae sa kanilang tahanan, at pinatatahimik ang mga propeta: "Huwag kayong magpahayag ng propesiya." Tinutugon ito ng Panginoon ng paghatol: aalisin sa kanila ang lupaing inagaw nila. Pero hindi doon nagtatapos. Sa huling dalawang talata, may biglaang pagbabago ng tono: titipunin ng Diyos ang nalalabi na parang kawan, at may isang mauuna sa kanila na magbubukas ng daraanan.

Ang Ubod

Ang kasalanan sa kabanatang ito ay hindi basta kasakiman; ito ay pagkamkam ng mana. Sa Israel, ang bukid ay hindi puhunan kundi bahagi ng pangako: lupa na ibinigay ng Diyos sa pamilya, hindi dapat permanenteng maipagbili. Kaya nang sinabi ng Panginoon, "Inaapi nila ang isang tao at ang kaniyang sambahayan, ang tao at ang kaniyang mana," ang hinahawakan ng mayayaman ay hindi lamang ari-arian kundi ang mismong tipan. Ang paghatol ay matalim at masakit sa ganda ng pagkakabuo: ang mga nag-agaw ng lupa ay walang maiiwang lupa sa kanilang mga anak. Pero ang sorpresa ay nasa dulo. Hindi nagtatapos sa pagkawasak ang Diyos ng Israel. Ang parehong kamay na gumigiba ay ang kamay na nagtitipon.

Ang Sinulid

Sa talata 13 ay may isang pigurang hindi ipinaliwanag ni Mikas: "Mauuna sa kanila ang isang taong magbubukas ng kanilang daraanan." Sa Hebreo, ang salitang gamit doon ay poretz, mula sa ugat na nangangahulugang "biyakin, sirain ang pader." Isang tao na sumusuong sa harapan at binubutas ang kulungan upang makalabas ang kawan. At sa isang hininga, ang taong ito ay tinawag na "kanilang hari," at pagkatapos ay "Mauuna si Yahweh sa kanila." Hindi nagpaliwanag ang propeta kung paano magkakasama ang tatlo. Ngunit sinabi ni Jesus na siya ang pastol na pumapasok sa pintuan ng kulungan ng mga tupa, na nauuna sa kanila at sumusunod sila sa kaniyang tinig. Siya ang nagbiyak ng pader, nang magmula sa libingan na may bukas na pintuan. Hindi ito alegoryang pinilit; ito ang eksaktong hugis ng pangako.

Ang Salamin

Mapanganib ang talata 1 dahil napakaaraw-araw. Hindi ito tungkol sa mga kriminal kundi tungkol sa mga taong may kapangyarihan at nag-iisip nang mahinahon sa gabi: paano ko makukuha ang lupaing iyon, ang posisyong iyon, ang bahaging iyon ng mana na dapat ay sa kapatid ko. Ang pagbabalak ay hindi galit; ito ay kalkulasyon. At kapag may kapangyarihan ka, legal pa ang lahat. Tanungin natin ang sarili: may dokumento ba, usapan sa pamilya, kontrata sa trabaho, o pautang na alam mong pabor sa iyo dahil mas malakas ka? At pansinin ang talata 6: ayaw nilang pakinggan ang propeta dahil "hindi dapat dumating ang kahihiyan." Ang pagtanggi sa pagsaway ay bahagi ng kasalanan. Ngayon, tawagan o kausapin ang isang tao na may karapatang sabihin sa iyo ang totoo, at hilingin sa kaniya: "Sabihin mo sa akin kung may ginagawa akong mali sa pera o sa kapangyarihan ko."

Ang Pangunahing Tauhan

Ang pangunahing tauhan ay ang Panginoon, at ang kaniyang damdamin sa kabanatang ito ay hindi mapakali. Tinawag niyang "aking mga tao" ang mga inaapi, dalawang beses sa talata 8 at 9, at sinabing ang kinuha sa mga bata ay "aking pagpapala magpakailanman." Personal sa kaniya ang pagnanakaw. Pero pakinggan din ang talata 7: "Hindi ba gumagawa ng kabutihan ang aking mga salita sa sinumang lumalakad nang matuwid?" May tanong sa boses ng Diyos, halos nasasaktan: akala ba nila ay mahilig akong manakot? Hindi galit ang kaniyang pinagmumulan kundi pagmamahal sa mga walang tagapagtanggol. At dahil pag-ibig ito, hindi ito nagtatapos sa sakuna. Ang Diyos na nagsabing "Tumayo kayo at umalis" ay ang Diyos ring nagsabing "Tiyak na titipunin ko kayong lahat."

Ang Profile

Ang mga unang nakarinig dito ay mga taga-Juda sa ikawalong siglo, sa panahon ng kasaganaan sa ilalim ng mga hari sa Jerusalem at papalapit na banta ng Asiria. Si Mikas ay mula sa Moreset, probinsiya, hindi siyudad; nakita niya mismo ang maliliit na magsasaka na naipit ng utang at inagawan ng lupa ng mga nasa kapital. Para sa kanila, ang talata 4 ay hindi tula kundi bangungot: dinadala ng mga dayuhan ang kanilang bukid, at umaawit ang kaaway ng panaghoy tungkol sa kanila. Alam din nila ang tunog ng talata 12 at 13, dahil ito ang dating pag-alis sa Ehipto: nauuna ang Panginoon, lumalabas ang bayan sa tarangkahan. Ang pangako ay isang bagong exodo, pero mula sa pagkabihag na sila mismo ang gumawa.

Ang Kaugnay na Teksto

Kakambal ng kabanatang ito ang Isaias 5, kung saan may kaparehong "aba" sa mga nagdadagdag ng bahay sa bahay at bukid sa bukid hanggang walang matirang lugar para sa iba. Hindi sideline ang hustisya sa lupa sa mga propeta; ito ang sentro ng kanilang pagsaway. At ang tugon ng pag-asa ay naririnig sa Juan 10, kung saan si Jesus ang pastol na kilala ng mga tupa at nauuna sa kanila. Ang kulungan sa Mikas 2:12 ay nagiging ligtas na kawan sa kamay ng isang Pastol na pumasok mismo sa panganib. Ang propeta ay hindi pinilit na pag-asa; naghintay siya ng isang Hari na mauuna.

Pagninilay

Saan ako kasalukuyang may kapangyarihan na walang sumasaway, at ano ang binabalak ko roon sa gabi?

Kung si Cristo ang nauuna at nagbubukas ng daan, saang kulungan ako naghihintay pa rin sa labas ng kaniyang paanyayang "lumabas ka"?