Nehemias 1

Ang Teksto

Buwan ng Kislev, taglamig sa Susa. Isang lalaking Judio na may posisyon sa palasyo ng hari ng Persia ang nakatanggap ng balita mula sa malayong Juda: ang mga nakaligtas sa pagkabihag ay nasa "matinding kaguluhan at kahihiyan," ang pader ng Jerusalem ay guho, ang mga tarangkahan ay sunog. Hindi siya agad kumilos. Umupo siya, umiyak, nag-ayuno, at nanalangin nang ilang araw sa Diyos ng langit, ipinagtatapat ang kasalanan ng kaniyang bayan at ang sarili niyang kasalanan, pinaaalalahanan ang Diyos ng pangako kay Moises, at humihiling ng isang bagay na tila maliit: habag sa paningin ng isang tao. Saka lang natin nalaman kung sino ang taong iyon. Ang hari.

Ang Puso ng Teksto

Pansinin kung paano nagsimula ang panalangin ni Nehemias. Hindi sa pader. Hindi sa pulitika. Kundi sa katangian ng Diyos: "ang Diyos na dakila at kahanga-hanga, na tumutupad sa kaniyang tipan at kagandahang-loob." Ang pader ay bunga ng problema, hindi ang ugat. Alam ni Nehemias na ang guho sa Jerusalem ay hindi aksidente ng kasaysayan kundi resulta ng pagtalikod sa tipan, at kaya ang kahilingan niya ay nakaangkla sa isang pangako, hindi sa karapatan. Mahalaga rin ang ginawa niyang paglipat ng panghalip: "kami ay nagkasala," at pagkatapos, "ako at ang tahanan ng aking ama ay nagkasala." Hindi siya nananalangin bilang tagamasid sa kasalanan ng iba. Pumasok siya sa loob ng pangungusap.

Ang Ugnayan

Ang pinakamatapang na hakbang ni Nehemias ay ito: pinaalalahanan niya ang Diyos ng sariling salita nito, "Mangyaring alalahanin mo ang salita na iyong iniutos sa iyong lingkod na si Moises." Hindi ito kabastusan; ito ang gramatika ng pananampalataya sa tipan. Ang Diyos ang nagsabi na kung magbabalik sila, titipunin niya sila mula sa pinakamalayong kalangitan. Kaya naman may karapatan ang isang alipin ng hari na tumawag mula sa Susa. At dito natin naaaninag ang mas malaking kuwento: ang Diyos na nangangalap ng nagkawatak-watak na bayan ay hindi tumigil sa Nehemias. Si Jesus ay dumating hindi para muling itayo ang pader kundi para gibain ang pader ng pagkakahati, at para tipunin ang mga nakakalat na anak ng Diyos sa iisang katawan.

Ang Salamin

May balita na dumarating at hindi tayo maalis sa kinauupuan. Resulta ng biopsy. Anak na sumuko sa pananampalataya. Kasamahan sa trabaho na nagsabi ng isang bagay na nagpabagsak sa inakala mong matibay. At ang tukso natin ay pumili sa pagitan ng dalawang maling daan: ang agarang pagkilos na umiiwas sa pagluha, o ang pagluha na hindi umaabot sa pagkilos. Si Nehemias ay umupo at umiyak nang ilang araw bago siya nagsalita sa hari, pero hindi siya nahulog sa panlulumo, dahil ang iyak niya ay may direksyon: "sa harap ng Diyos ng langit." At tingnan ang kaniyang huling hiling. Hindi "baguhin mo ang imperyo." Kundi, bigyan ng habag ang paningin ng isang tao. Ngayong araw, isulat sa papel ang isang pangalan ng taong may kapangyarihan sa sitwasyong bumabagabag sa iyo, isang amo, doktor, guro, o kaanak, at ipanalangin nang malakas ang linyang ito para sa kaniya: ipagkaloob mo sa kaniya ang habag.

Ang Tanong

Bakit kailangan pang ipagtapat ni Nehemias ang kasalanang hindi niya ginawa? Ang pagkabihag ay nangyari bago pa siya ipinanganak. Lumaki siya sa Susa; marahil hindi pa niya nakikita ang Jerusalem kailanman. At gayunman: "Ako at ang tahanan ng aking ama ay nagkasala." Hindi ito komportable para sa ating indibidwalistang pandinig, kung saan ang pagkakasala ay personal at mahigpit na nakakahon. Pero may katotohanan sa kaniyang panalangin na hindi natin kayang iwasan: tayo ay bahagi ng mga pamilya, simbahan at bansa na may mga pasang bitbit na hindi natin pinili. Hindi ibig sabihin na kasalanan natin ang lahat. Ibig sabihin, hindi tayo makakapanalangin para sa paggaling ng isang bayan habang nakatayo tayo sa labas nito.

Ang Pangunahing Tauhan

Nagtatapos ang kabanata sa isang pangungusap na parang paalala sa dulo ng liham: "Ako ay naglingkod bilang tagapagdala ng kopa ng hari." Pero hindi ito maliit. Ang tagapagdala ng kopa ay ang taong tumitikim muna ng alak, araw-araw naglalagay ng sariling buhay sa pagitan ng lason at ng hari. Isang taong sanay sa panganib, sanay magbasa ng mukha, sanay sa disiplina ng pagpipigil. At ang taong ito, na hindi dapat magpakita ng kalungkutan sa harap ng hari, ay umupo at humagulgol. Ito ang espirituwal na tanawin ni Nehemias: isang matagumpay na lalaki sa gitna ng imperyo na hindi kayang kalimutan ang isang nasirang lungsod. Ang kaniyang pananampalataya ay hindi nagpagaan ng kaniyang sakit. Binigyan lamang nito ng pinagsasabihan ang kaniyang sakit.

Ang Konteksto

Ang unang nakarinig nito ay mga Judio na nabubuhay sa dalawang mundo. May mga nakabalik na sa Jerusalem, at napagtanto nilang mahirap ang pagbabalik; may mga nanatili sa Persia, komportable, matagumpay, at tahimik na nahihiya. Para sa kanila, ang gumuhong pader ay hindi lamang isyu ng seguridad. Ang lungsod na walang pader ay lungsod na walang dangal, bukas sa panghahamak ng bawat kapitbahay. "Kahihiyan" ang eksaktong salita. Narinig nila sa panalangin ni Nehemias ang bagay na hindi natin agad naririnig: na ang Diyos na nagkalat sa kanila ay siya ring Diyos na nangakong titipunin sila, at na ang kanilang pagkakawatak-watak ay hindi huling kabanata ng kanilang kasaysayan.

Pagninilay

Anong balita ang matagal mo nang iniiwasan dahil alam mong kapag tinanggap mo ito nang buo, may mababago sa buhay mo?

Sa anong komunidad ka nananalangin bilang tagamasid, gamit ang "sila," na dapat sanang "kami"?