Mga Bilang 9

Ang Teksto

Isang taon pagkalabas sa Ehipto, sa ilang ng Sinai, inutusan ng Panginoon ang Israel na ipagdiwang ang Paskua sa takdang araw nito, at ginawa nila. Pero may ilang lalaking marumi dahil nakahawak sila ng bangkay, at lumapit sila kay Moises na may matapang na tanong: bakit kami pipigilan sa pag-aalay? Naghintay si Moises ng sagot ng Diyos, at ang sagot ay isang ikalawang pagkakataon, isang Paskua sa ikalawang buwan, bukás din sa dayuhang naninirahan sa gitna nila. Pagkatapos, ang ulap: bumababa sa tabernakulo, umaangat kung kailan ito umaangat, at saan man ito magtigil, doon nagkakampo ang bayan.

Ang Puso ng Teksto

Ang kabanatang ito ay tungkol sa dalawang bagay na madalas nating pinaghihiwalay: ang pagsunod sa takdang panahon ng Diyos, at ang pagkahabag ng Diyos sa mga nahuhuli. Hindi binago ng Panginoon ang batas para sa mga marumi; ipinagpaliban niya ito. Nanatili ang lahat ng alituntunin, ang tinapay na walang pampaalsa, ang mapait na gulay, ang hindi pagbali ng buto, pero binuksan ang pinto sa ibang buwan. Ganito ang Diyos ng Israel: hindi niya pinapalambot ang kabanalan, pero hindi rin niya ipinipinid ang pintuan sa taong talagang gustong pumasok. Pansinin naman ang talim sa talata 13: ang malinis at walang paglalakbay ngunit hindi nagdiwang ay itiwalag. Ang biyaya ay para sa nahadlangan, hindi para sa walang pakialam.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Dalawang imahe rito ang tahasang humahantong kay Cristo. Una, ang utos na huwag baliin ang buto ng kordero. Nang ipako si Jesus, binali ng mga sundalo ang mga binti ng dalawang katabi niya pero hindi ang kaniya, at sinabi ni Juan na natupad iyon upang matupad ang Kasulatan tungkol sa Paskua. Ang ulos na ito ay hindi alegorya na pinilit; ito ay sadyang binasa ng mga apostol bilang pagtuturo ng Ama sa tunay na Kordero. Pangalawa, ang ulap. Ang bayan ay walang mapa, walang ruta; mayroon lamang Presensiya na kailangan nilang sundan. Si Cristo ang naging ganoong presensiya: hindi siya nagbigay ng itineraryo kundi nagsabi, sumunod ka sa akin. Ang Paskua at ang ulap, ang alay at ang paggabay, ay dalawang mukha ng iisang pagliligtas.

Ang Salamin

May mga araw na pakiramdam mo ikaw ang lalaking marumi dahil sa bangkay: nasa libing ka, nasa ospital, nasa gitna ng hiwalayan, at habang nagdiriwang ang iba ay nararamdaman mong hindi ka karapat-dapat lumapit. O baka nasa malayong paglalakbay ka, literal man o sa puso, at matagal nang hindi ka nakakadalo. Ang tukso ay dalawa: ang magtampo na parang hindi makatarungan ang Diyos, o ang tahimik na umalis at tumigil na. Ang mga lalaki sa Bilang 9 ay hindi gumawa ng alinman. Nagreklamo sila sa tamang lugar, sa harap ng Diyos, at naghintay. At binigyan sila ng ikalawang buwan. Kaya ngayong araw: padalhan ng mensahe ang isang taong matagal nang hindi nakakasama sa pagsamba, at sabihin mo sa kaniya nang simple, may ikalawang buwan pa, samahan mo ako sa Linggo.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ang pundasyon ng kabanatang ito ay ang Exodo 12, kung saan unang iniutos ang Paskua sa gabi ng paglabas: ang dugo sa hamba, ang kordero na kinain nang nakatayo, ang utos na huwag baliin ang buto. Ang Bilang 9 ang unang pagdiriwang pagkaraan ng isang taon, kaya ito ang pagsubok kung ang pag-alaala ba ay magiging tunay na kaugalian. Sa kabilang dulo, tinawag ni Pablo si Cristo na ating Paskua na inihain, at mula roon niya hinugot ang panawagan na alisin ang lumang lebadura. Iyon ang sumasagot kung bakit mahalaga ang tinapay na walang pampaalsa sa talata 11: hindi lamang ito pagsasadula ng pagmamadali sa Ehipto kundi larawan ng isang buhay na nilinis.

Ang Konteksto

Ikalawang taon na ito, unang buwan, bago pa man umalis ang bayan sa Sinai. Katatapos lang itayo ang tabernakulo, kabibigay lang ng mga batas sa Levitico, at ngayon ay titingnan kung mabubuhay nga ba sila kasama ng isang banal na Diyos sa gitna ng kanilang kampo. Mahalagang maunawaan kung gaano kabigat ang karumihan dahil sa bangkay: sa isang lipunang nagpapalibing agad, walang makakaiwas sa ganitong tungkulin, at ang gumawa ng tamang bagay para sa patay ay siyang mawawalan ng karapatang sumali. Kaya makatuwiran ang kanilang hinaing. At pansinin ang talata 14: ang dayuhang nakikitira ay may parehong batas. Sa mundong iyon, bihira ang ganitong pagkakapantay-pantay sa harap ng isang diyos.

Ang Detalye

Paulit-ulit sa simula ang pariralang "sa nakatakdang panahon nito." Sa Hebreo, ang salita ay moed, takdang tagpuan, ang salitang ginagamit din para sa tolda ng pagtitipon. Hindi lamang petsa ang tinutukoy nito kundi appointment: itinakda ng Diyos ang araw at ang lugar kung saan niya haharapin ang kaniyang bayan. Kaya hindi maliit na bagay ang mapalampas ito; parang hindi ka dumating sa usapan. At dito pumapasok ang ganda ng sagot ng Panginoon. Hindi niya binura ang tagpo; inilipat niya ito. Ang Diyos na nagtakda ng oras ay siya ring handang maghintay ng isang buwan para sa taong gustong-gusto talagang dumating.

Pagninilay

Ano ang pinakamalapit sa iyong karanasan ngayon: ang marumi na gustong lumapit, o ang malinis na basta na lang hindi dumalo?

Kung ang ulap ang nagpapasya kung kailan ka kikilos at kailan ka mananatili, saan ka ngayon nag-iipon ng tolda samantalang hindi pa naman umaangat ang ulap?