Exodo 12

Ang Teksto

Sa gitna ng lupain ng mga alipin, binago ni Yahweh ang kalendaryo bago pa man niya baguhin ang kasaysayan: "ang buwan na ito ay magiging simula ng mga buwan." Inuutusan niya ang bawat sambahayan na kumuha ng isang tupa o batang kambing na walang kapintasan, ingatan ito hanggang ikalabing-apat na araw, patayin sa takip-silim, at ipahid ang dugo sa mga poste at sa itaas ng pintuan. Kakainin ang karne na inihaw sa apoy, kasama ang tinapay na walang lebadura at mapapait na damong-gamot, habang nakasuot ng sinturon, sapatos, at tungkod sa kamay. Nang hatinggabi, nasalakay ang lahat ng panganay ng Ehipto, mula sa trono hanggang sa kulungan, at pinalayas ni Paraon ang bayan na dala ang masang hindi pa umaalsa at ang pilak at ginto ng Ehipto.

Ang Ubod

Ang gabing ito ay hindi lamang tungkol sa paglaya kundi tungkol sa paghatol na hindi pumipili ng lahi. Pansinin ang isang detalye na madalas nating nilalampasan: hindi sinabi ni Yahweh na lalagpasan niya ang Israel dahil Israelita sila. Sinabi niya, "Kapag nakita ko ang dugo, lalagpasan ko lang kayo." Ang dugo ang sagot, hindi ang pasaporte. Ang mga tahanan sa Gosen ay kasing-bulnerable ng mga tahanan sa Rameses maliban sa iisang bagay: may namatay nang kapalit sa loob ng bahay. Kaya nga bukas ang mesa sa dayuhan na handang matuli at magpasakop sa parehong tipan, "Parehong batas ang siyang gagamitin sa kapwa katutibo o dayuhan." Ang biyaya rito ay tiyak, madugo, at may hinihinging pananampalatayang kumikilos: pinatay ang hayop, ipinahid ang dugo, kinain ang pagkain nang nakatayo, handang umalis. Hindi ito damdamin; ito ay pagtitiwalang may mantsa sa pinto.

Ang Sinulid na Nagdudugtong

May isang tuntunin sa dulo ng kabanata na tila maliit lamang na detalye ng pagluluto: "hindi ninyo dapat baliin ang kahit anumang buto nito." Ilang siglo ang lilipas bago may sumulat tungkol sa isang bangkay sa krus na hindi binali ang mga binti, at sinabi ni Juan na nangyari iyon upang matupad ang Kasulatan. Hindi ito magaling na pagbabasa sa pagitan ng mga linya; ito ang sadyang paraan ng pagsulat ng Diyos. Ang kordero na walang kapintasan, ang dugo na nakikita mula sa labas, ang pagkain na binabahagi ng buong sambahayan: lahat ng ito ay naging wika na kalaunan ay gagamitin ni Pablo nang walang pasakalye, na si Kristo ang ating Paskua. Hindi natin binabasa si Jesus papasok sa Exodo 12. Si Exodo 12 ang nagbibigay sa atin ng bokabularyo para maunawaan siya.

Ang Salamin

May mga bagay tayong dinadala palabas ng Ehipto na hindi na dapat. Ang lebadura sa kabanatang ito ay hindi simbolo ng kasalanan sa pangkalahatan; ito ay ang lumang masa, ang piraso ng kahapon na patuloy na nagpapaalsa sa bukas. Ano ang dala mo mula sa lumang buhay mo dahil pamilyar, kahit alam mong bumubulok na ito? Ang galit na inaalagaan mo tuwing umuwi ka mula sa trabaho. Ang paraan ng paggastos na natutunan mo noong wala kang seguridad. Ang tinig ng amo o ng magulang na matagal nang wala pero naghahari pa rin sa loob ng dibdib mo. Ang Paskua ay ipinagdiriwang habang nakasapatos, hindi nakaupo. Ngayong gabi bago ka matulog, kausapin ang isang tao sa bahay mo at sabihin nang malakas, sa isang pangungusap, ang isang tiyak na bagay na kinalagan ka ng Diyos: "Pinalaya niya ang aming sambahayan."

Konteksto

Ang tagpo ay nasa loob pa rin ng Ehipto, sa mga bayan ng mga aliping tagapagtayo tulad ng Rameses, matapos ang siyam na salot na unti-unting binuwag ang kapangyarihan ng imperyo. Ang panganay sa mundong iyon ay hindi lamang panganay na anak; siya ang tagapagmana, ang katuparan ng pamilya, ang garantiya ng kinabukasan. At si Paraon mismo ay itinuturing na anak ng diyos. Kaya nga ang pahayag na "Dadalhin ko ang kaparusahan sa lahat ng mga diyos ng Ehipto" ay isang pahayag ng digmaan, hindi ng kalikasan. Binago rin ni Yahweh ang kalendaryo: ang taon ng Israel ay magsisimula na ngayon sa paglaya, hindi sa anihan ni sa pagbaha ng Nilo. Ang panahon mismo ay muling ini-organisa sa palibot ng pagliligtas.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos sa kabanatang ito ay hindi komportableng basahin. Siya ang naglalabas at siya rin ang sumasalakay, at sinasabi niya ito sa unang panauhan: "Pupunta ako sa buong lupain ng Ehipto sa gabing iyon." Walang pagtatago sa likod ng mga puwersa ng kalikasan. Pero pansinin ang kakaiba: itinali niya ang kaniyang sarili sa isang palatandaan. Ang Makapangyarihan ay pumayag na ang kaniyang paggalaw ay tumugon sa isang pahid ng dugo sa hamba ng pinto ng isang alipin. Hindi siya diyos na sumusunod sa lakas; siya ay Diyos na sumusunod sa kaniyang sariling salita. Sa umaga, ang taong pinakamataas sa lupain ay nakikiusap sa dalawang pastol: "pagpalain ninyo rin ako." Ganoon ang hustisyang gumigising sa Ehipto sa hatinggabi.

Ang Interteksto

Ang hisopo sa talata 22 ay lilitaw muli sa panalangin ng isang haring nagkasala, na humihiling na linisin siya ng hisopo, at sa krus, kung saan may nag-abot ng espongha kay Jesus sa dulo ng hisopo. Ang pagsamsam ng pilak at ginto ay hindi pagnanakaw kundi pagtupad: matagal nang ipinangako kay Abraham na lalabas ang kaniyang lahi sa pagkaalipin na may malaking kayamanan. At may dalawang pagpapatuloy na nagpapalawak sa mesa. Sa Josue, ipinagdiwang ng bagong salinlahi ang Paskua sa Canaan at tumigil ang manna; ang alaala ay naging tahanan. Sa itaas na silid, kinuha ni Jesus ang tinapay ng gabing ito at sinabi, ito ang aking katawan. Ang tanong ng bata sa talata 26 ay sinasagot pa rin sa bawat komunyon.

Pagninilay

Anong "lebadura" mula sa lumang buhay mo ang matagal mo nang dinadala dahil pamilyar ito, at ano ang aktuwal na hakbang para itapon ito ngayong linggo?

Kung tatanungin ka ng isang bata ngayon kung bakit ka sumasamba, may kuwento ka bang maikukuwento, o mga dahilan lamang?