Mga Awit 1:3

Ang Teksto

Isang puno ang ipinapakita sa atin dito, hindi basta tumubo kung saan-saan kundi nakatanim, sinadyang itanim malapit sa mga batis ng tubig. Namumunga ito sa panahon nito, hindi mas maaga at hindi rin huli, at ang mga dahon nito ay hindi nalalanta kahit dumating ang tag-init. Ganito, sabi ni David, ang taong ang kagalakan ay nasa batas ni Yahweh: "anuman ang kaniyang gawin ay sasagana." Isang larawan lang ito, isang pangungusap, pero binubuksan nito ang buong salmo. Ang una at ikalawang talata ay naglalarawan ng isang pagpili, isang paglayo at isang paglapit; ang ikatlo ay nagsasabi kung ano ang kinalalabasan ng pagpiling iyon pagkalipas ng maraming taon, kapag malalim na ang ugat at hindi na nakikita ang pinagmulan ng tubig.

Ang Puso ng Teksto

Pansinin ang pandiwa: nakatanim, hindi "tumubo." Hindi itinatanim ng puno ang sarili niya. May nagdala rito, may pumili ng lugar, may nagtabi nito sa gilid ng batis kung saan hindi ito mauubusan. Bago pa man may bunga, may biyaya na. Iyan ang kaluluwa ng talatang ito, at madali itong makaligtaan kung babasahin natin ang Awit 1 bilang tsek-list ng magandang asal. Ang taong pinagpala ay hindi ang taong sapat ang sariling lakas; siya ang taong nakalapat sa isang bukal na hindi niya ginawa. At ang bunga? Dumarating "sa panahon nito," hindi kung kailan natin ito hinihingi. May mga taon ng pagiging hubad ang puno bago dumating ang taglagas. Ang kasaganaan dito ay hindi tungkol sa tuyong kita o walang sakit na buhay, kundi sa buhay na hindi natutuyot dahil nakaugat sa Diyos na buhay.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Mula Eden hanggang sa huling pahina ng Bibliya, may punong nakatanim sa tabi ng tubig. Doon nagsimula ang kuwento, doon din ito magtatapos, at sa gitna ay may isa na nagsabing siya ang puno at tayo ang mga sanga na walang mabubunga kung mahihiwalay. Hindi ito magandang paghahalintulad lamang. Ang problema ng Awit 1 ay tunay: sino ba talaga ang taong hindi kailanman lumakad sa payo ng masama? Hindi ikaw. Hindi ako. Iisa ang tao sa kasaysayan na buong-buong nabuhay ng talata 1 at 2, at siya rin ang nagpaubaya na mabunot at malanta sa isang puno sa labas ng lungsod, para tayo naman ang maitanim sa tabi ng batis. Ang biyaya sa salitang nakatanim ay may pangalan.

Ang Salamin

Alam mo ang pakiramdam ng punong tumutubo sa mabatong lupa. Ang kagalakan mo ay hindi nasa batas ni Yahweh kundi sa pagsusuri kung gaano ka kahusay kumpara sa iba; ang binubulay-bulay mo araw at gabi ay hindi ang salita kundi ang komento ng kasamahan mo noong Martes. At ang katagang "anuman ang kaniyang gawin ay sasagana" ay nakakasakit, dahil hindi ito ang nararanasan mo sa trabaho, sa pera, sa anak na hindi na sumasama sa simbahan. Pero tingnan mo uli ang talata: hindi sinabing bawat buwan ay may bunga. Sinabing "sa panahon nito." Ang hindi mo mabata ay hindi ang katuyuan; ang hindi mo mabata ay ang paghihintay. At ang tanong ng salmo sa iyo ngayon ay hindi kung marami ka nang naani, kundi kung nasaan nakalubog ang mga ugat mo.

Kaya ngayong araw: isulat sa isang papel ang isang bagay na matagal mo nang hinihintay na mamunga, at sa ilalim nito ay isulat ang mga salitang "sa panahon nito." Basahin mo iyon nang malakas bilang panalangin, at itago mo ang papel sa lugar na madalas mong madaanan.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Halos salita-sa-salita ang paglalarawan ni Jeremias sa taong nagtitiwala sa Panginoon: puno sa tabi ng tubig, hindi natatakot kapag dumating ang init, patuloy na namumunga kahit taon ng tagtuyot. Ang idinagdag ni Jeremias ay ang kaibahan, ang palumpong sa disyerto na hindi nakakakita kapag dumating ang mabuti. Iyan ang bagay na hindi natin nakikita sa Awit 1 talata 3: may darating na tagtuyot. Hindi ipinapangako ng salmo ang ulan, kundi ang batis. At sa Juan 15 ay ginawang tao ni Jesus ang larawan: manatili kayo sa akin, dahil hiwalay sa akin ay wala kayong magagawa. Pareho ang lohika. Ang bunga ay hindi produkto ng sipag kundi bunga ng kaugnayan.

Ang mga Unang Nakarinig

Isipin mo ang taong nakatira sa lupain kung saan ang tubig ay hindi galing sa gripo kundi sa mga wadi na tumutuyo tuwing tag-init. Para sa kanila, ang punong may berdeng dahon sa gitna ng Agosto ay hindi tula kundi himala, at agad nilang alam na may nagtanim niyon sa tabi ng irigasyon. Alam din nila ang ipa sa talata 4, dahil bawat taon silang nagbabayo ng trigo sa giikan at nakikita kung paano tinatangay ng hangin ang walang bigat. Sa kanila, hindi ito pagpipilian sa pagitan ng dalawang pantay na landas. Ito ang pagkakaiba ng nakaugat at ng lumilipad.

Ang Pangunahing Tauhan

Sa likod ng larawang ito ay may isang Diyos na hindi lamang naghahatol kundi nagtatanim. Nakita natin siya sa talata 6: "sinasang-ayunan ni Yahweh ang daanan ng matuwid." Ang salitang iyon ay hindi malamig na aprubahan; ito ay ang pagkilala ng isang nakakaalam sa bawat hakbang ng daan, na nag-iingat at hindi nawawala sa harap niya. Ito ang Diyos na pumipili ng lugar, naghuhukay, naglalapat ng ugat sa tubig, at pagkatapos ay naghihintay nang matiyaga sa bunga na alam niyang darating. May pagtitiis sa kaniyang pagkilos. Hindi siya nagmamadali sa puno, at hindi rin siya nagmamadali sa iyo.

Pagninilay

Ano ang tunay na binubulay-bulay ko araw at gabi, at ano ang sinasabi nito tungkol sa kung saan nakalubog ang mga ugat ko?

Saang bahagi ng buhay ko ako naghihintay ng bunga na hindi pa dumarating, at kaya ko bang manatiling nakatanim habang hinihintay ang "panahon nito"?