Mga Awit 104

Ang Teksto

Isang mang-aawit ang tumingin sa langit, sa dagat, sa bundok, sa ulan, sa mga hayop na gumagala sa dilim, at hindi nakatiis: kinanta niya ang Diyos na nagdamit sa sarili ng liwanag at naglatag ng kalangitan gaya ng kurtina ng tolda. Mula sa paglalagay ng pundasyon ng daigdig at pagpapaurong ng mga tubig, dumako siya sa pang-araw-araw: bukal sa lambak, pugad sa sanga, damo para sa baka, alak at langis at tinapay para sa tao. At nagtatapos ang awit sa isang nakakabagabag na katotohanan: ang lahat ng nabubuhay ay naghihintay sa bukás na palad ng Diyos, at kapag itinago niya ang mukha, nauuwi ang lahat sa alabok.

Ang Ubod

Ang Diyos ng Israel ay hindi lamang gumawa ng mundo noong una at pagkatapos ay umalis. Pinakakain niya ito ngayon. Ang pinakamatapang na linya sa awit ay ito: "naghahanap sila ng pagkain mula sa Diyos." Ang leon na umuungol sa dilim ay nananalangin, sa paraan ng leon. Walang hayop, walang halaman, walang tao na may sariling supply ng hininga; ang buhay ay hiram, araw-araw, mula sa kamay na bumubukas at nagsasara. Kaya ang paglikha sa Salmo 104 ay hindi doktrina tungkol sa pinagmulan kundi paglalarawan ng pang-araw-araw na pag-aalaga. Ang biyaya ay hindi lang para sa kaluluwa; nasa ulan din ito, sa damo, sa alak na "para pasayahin ang tao."

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa berso 30 may kislap na hindi mapapalampas: "Kapag ipinapadala mo ang iyong Espiritu, sila ay nalilikha, at pinapanumbalik mo ang kanayunan." Ang Espiritung nagbibigay-buhay sa lupa ay siya ring Espiritung ipinangako para sa panahon ng pagpapanumbalik. Doon nagsasalubong ang awit na ito at ang Ebanghelyo: ang Diyos na nagpapakain sa maya ay ang Diyos na, sa kanyang Anak, ay pumasok sa mundong ito at nagpakain ng tinapay sa libu-libo, pinatahimik ang dagat na dapat ay wala nang makatawid sa hangganan. At ang huling hiling ng salmista, na maglaho ang kasamaan sa lupa, ay hindi galit na sumbat kundi pananabik: hindi mabubuo ang awit ng paglikha hangga't may sumisira sa nilikha.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na ayaw tanggapin ang berso 27. Naghahanda tayo, umuutang, nag-iinsure, nagtatrabaho "hanggang gabi" gaya ng tao sa berso 23, at iniisip natin na ang seguridad ay produkto ng sipag. Hindi kinokondena ng awit ang trabaho; inilalagay lang ito sa tabi ng leon na umuungol at ng ibong walang bodega. Ang tanong ay hindi kung nagsisikap ka, kundi kung nagpapasalamat ka o nag-aangkin. At may kabilang panig: kung bukás ang palad ng Diyos sa maiilap na asno, bakit mo iniisip na napagod na siya sa pangangailangan mo sa bayarin, sa katawang nanghihina, sa anak na hindi mo maabot?

Ngayon, lumabas ka sa pinto o tumayo sa bintana, at pangalanan nang malakas ang limang bagay na nabubuhay na nakikita mo, at sabihin sa bawat isa: "Ikaw ang nagpapakain dito."

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos sa awit na ito ay hindi malamig na arkitekto. Nagdadamit siya ng liwanag at kamahalan, sumasakay sa ulap, nagpapaurong ng tubig sa isang dagundong ng tinig. Pero ang parehong Diyos ay dumidilig ng bundok mula sa kanyang silid ng tubig, nagtatanim ng sedar, humuhubog ng Leviatan "para maglaro sa dagat." Sa mga kalapit na bansa, ang dambuhala ng dagat ay kaaway na kailangang patayin ng diyos sa isang madugong laban. Dito, alaga siya, isang laruan sa palanggana ng Diyos. At si Yahweh ay "masiyahan nawa… sa kanyang nilikha." Isang Diyos na natutuwa sa ginawa niya, hindi lang nagmamando dito. Ang kanyang kapangyarihan at ang kanyang lambing ay isang bagay.

Ang Interteksto

Malinaw ang tinig ng Genesis 1 sa likod ng awit: liwanag, tubig na hinahati, mga tanda ng panahon, mga hayop, tao, at lahat ay mabuti. Pero hindi kopya ito. Ang salmista ay nagbabasa ng Genesis mula sa loob ng ordinaryong buhay, at nagtatanong: ano ang ibig sabihin ng "mabuti" kapag gutom ang leon at umaalis ang hininga? Ang kanyang sagot ay wala sa paliwanag kundi sa papuri. At kapag sinabi ni Jesus na hindi nalilimutan ng Ama ang mga ibon sa langit, at kapag sinasabi ng Awit na ginagawa ng ibon ang pugad nila sa tabing-ilog at umaawit sa mga sanga, isang tinig ang naririnig mo.

Ang Mga Unang Nakarinig

Isipin mo ang nakikinig: isang magsasaka sa kabundukan ng Judea, putik at dayami ang bahay, dalawang buwan ng ulan ang nagtatakda kung may kakainin o wala sa buong taon. Naririnig niya ang leon sa gabi at ikinukulong ang mga kambing. Nakikita niya ang mga sedar ng Lebanon, kahoy ng mga hari at templo, at alam niyang hindi siya ang nagtanim doon. Ang langis na pinapahid sa mukha sa tuyong hangin, ang alak sa pagtitipon, ang tinapay: iyon ang buong kaligayahan ng isang mahirap na buhay. Kaya nang kantahin niya ang berso 28, hindi iyon poetikong palamuti. Iyon ang pagkilala na ang kanyang buong taon, kanyang mesa, kanyang mga anak, ay nakasalalay sa isang palad na bumubukas.

Pagninilay

Alin sa buhay mo ngayon ang inaakala mong tinitiyak mo mismo, na sa totoo lang ay araw-araw na bigay mula sa bukás na palad?

Kung natutuwa ang Diyos sa kanyang nilikha, may bahagi ba ng nilikha, o ng sarili mong katawan at buhay, na tinuturing mong hindi karapat-dapat na kagalakan?