Mga Awit 20

Ang Teksto

Isang buong bayan ang nakatayo sa paligid ng kanilang hari bago siya humayo sa digmaan, at ang awit nila ay panalangin: sagutin ka nawa ni Yahweh sa araw ng kaguluhan, alalahanin niya ang iyong mga handog, ipagkaloob niya ang hinahangad ng iyong puso. Pagkatapos ay may isang tinig na parang lumalakas sa gitna ng kapulungan, tiyak at hindi na nag-aalangan: "Ngayon alam ko na ililigtas ni Yahweh ang kaniyang hinirang." At doon nahahati ang mundo sa dalawa, ang mga nagtitiwala sa kalesang pandigma at kabayo, at ang mga tumatawag sa pangalan ng Diyos. Nagtatapos ang awit hindi sa tagumpay kundi sa isa pang hiling: "Yahweh, sagipin mo ang hari; tulungan mo kami kapag kami ay nananawagan."

Ang Ubod

Pansinin kung paano nakatali ang kapalaran ng bayan sa kapalaran ng isang tao. Hindi sila nananalangin para sa kanilang sariling kaligtasan muna; ipinapanalangin nila ang hari, dahil alam nilang kung babagsak siya, babagsak silang lahat. Ito ang lohika ng isang kinatawan: ang buhay ng marami ay nakasalalay sa isa. At ang isang iyon, kahit hari, ay hindi makapagliligtas sa sarili. Siya ay tumatanggap, hindi nagbibigay: tulong mula sa banal na lugar, lakas mula sa kanang kamay ng Diyos. Narito ang mapait at mapagpalayang katotohanan ng awit na ito. Walang kapangyarihan sa lupa, kahit ang pinakamabuting pamumuno, ang may sariling bukal ng kaligtasan. Ang kaharian ay buháy lamang hangga't ang hari ay nananatiling tumatawag sa Diyos na hindi niya kayang utusan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang salitang isinalin ditong "hinirang" ay mashiach sa Hebreo, ang pinahiran ng langis, ang salitang kalaunan ay naging Mesiyas. Kaya't tuwing inaawit ng Israel ang Awit 20, may bumubukas na bintana sa hinaharap: dumarating ang araw na ang hinirang na ipinapanalangin ng bayan ay hindi na lamang anak ni David kundi ang Anak mismo. At doon nagkakaroon ng nakakagulat na hugis ang awit. Si Jesus ay humayo rin sa araw ng kaguluhan na walang kalesang pandigma at walang kabayo, tumatawag sa Ama sa Getsemani, at sinasabi ng Hebreo na dininig siya dahil sa kaniyang kababaang-loob. Pero hindi siya iniligtas mula sa labanan; iniligtas siya sa kabila nito, mula sa libingan. Ang "lakas ng kaniyang kanang kamay" ay naging muling pagkabuhay. At ngayon, ang panalangin ng bayan para sa hari ay naging panalangin ng Hari para sa bayan.

Ang Salamin

May kalesang pandigma tayong lahat. Sa iyo baka ito ang ipon na hindi mo ginagalaw, ang insurance, ang titulo sa trabaho, ang pangalan ng taong puwede mong tawagan kapag gipit, o simpleng ang kakayahan mong pag-isipan ang lahat nang maaga. Hindi masama ang mga ito. Ang awit ay hindi nagsasabing sunugin mo ang kabayo; sinasabi niyang huwag kang tumawag dito, dahil hindi ito sumasagot. At may isa pang salamin dito: ang bayang ito ay nananalangin para sa isang taong ang pagbagsak ay pagbagsak nila. Ganoon ka rin. Mayroong mga tao na kapag natumba, matatamaan ang bahay mo, ang trabaho mo, ang pananampalataya mo. Kaunti lang ang ipinapanalangin natin para sa kanila. Ngayong araw, isulat sa papel ang pangalan ng isang taong may pananagutan sa iyo, at ipanalangin nang malakas ang taludtod 4 para sa kaniya.

Ang Pangunahing Tauhan

Hindi hari ang sentro ng awit na ito kundi ang Diyos na tinatawagan. At pansinin kung paano siya binabanggit: "ang pangalan ng Diyos ni Jacob." Hindi Diyos ni Abraham, ang tapat; hindi Diyos ni Moises, ang dakila. Diyos ni Jacob, ang mandaraya, ang pilay na umuwing may bagong pangalan. Iyon ang Diyos na pinagkakatiwalaan nila sa bisperas ng digmaan. Siya ay nasa banal na lugar at nasa banal na kalangitan, hindi mahahawakan, hindi mauutusan, pero may kanang kamay na gumagalaw sa lupa. Siya ay "nakakaalala" ng mga handog, hindi dahil nakakalimot siya kundi dahil may timbang sa kaniya ang ibinigay ng taong nanalangin. Isang Diyos na malayo at nakikinig nang sabay: iyan ang buong tensiyon ng Awit 20.

Ang Tanong

Paano kung hindi? Inawit ng Israel ang awit na ito, at namatay pa rin si Josias sa Megido, bumagsak pa rin ang Jerusalem, at hinila si Zedekias palabas na bulag. Hindi garantiya ang taludtod 6; ito ay pagtitiwala, at magkaiba ang dalawa. Ang awit mismo ay hindi nagtatapos sa tagumpay. Pagkatapos ng buong kumpiyansa ng taludtod 8 ay bumabalik ito sa pagmamakaawa: "Yahweh, sagipin mo ang hari." Parang umiikot ang awit pabalik sa simula, at marahil sinasadya iyon. Hindi tinuturuan tayo ng Awit 20 kung paano makukuha ang resulta. Tinuturuan niya tayo kung saan tayo tatayo habang hindi pa natin alam ang resulta: nakatawag, hindi nakahawak. Ang Mesiyas mismo ay nanalangin ng ganito at tumuloy pa rin sa krus.

Ang Profile

Isipin mo ang mga unang umawit nito: mga magsasakang hinugot sa bukid, nakatayo sa Sion habang umuusok ang handog ng hari. Alam nila ang presyo ng pagkatalo. Hindi abstract na "kaaway" ang nasa isip nila kundi ang Egipto na may anim na raang kalesa, ang Asiria na may kabalyerya. Ang Israel ay sadyang mahina sa larangang iyon; ipinagbawal pa sa hari na magparami ng kabayo. Kaya't ang taludtod 7 ay hindi magandang kasabihan sa kanila kundi matapang na pampublikong posisyon, halos kahangalan sa mata ng ibang bansa. At ang "itataas namin ang mga bandila" ay larawan ng hukbong umuuwing may bandilang nakalayag. Ipinagdiriwang nila ang panalong hindi pa nangyayari, sa harap ng Diyos na siyang tanging dahilan kung bakit may maipagdiriwang.

Pagninilay

Ano ang kalesang pandigma na tinatawagan mo bago mo tawagan ang Diyos, at ano ang nagbibigay dito ng ganoong kapangyarihan sa iyo?

Kung ang panalangin ng bayan para sa hari ay naging panalangin ng Hari para sa bayan, ano ang nagbabago sa paraan ng pagharap mo sa araw ng kaguluhan?