Mga Awit 7

Ang Teksto

Isang tao na hinahabol ay tumatakbo patungo sa Diyos: "sa iyo ako kumukubli!" Iginigiit niya ang kaniyang kawalang-sala at inaalok pa ang sarili sa isang mabigat na sumpa: kung nagsisinungaling siya, hayaang tapakan ng kaaway ang kaniyang katawan sa alikabok. Pagkatapos ay tinatawag niya ang Diyos na bumangon bilang Hukom ng lahat ng bansa, at nagtatapos siya sa larawan ng isang taong nahuhulog sa hukay na siya mismo ang humukay, at sa isang awit ng pasasalamat.

Ang Puso ng Teksto

Mapanganib ang ginagawa ng umaawit sa talata 5. Hindi siya humihingi ng pabor; inilalagay niya ang kaniyang buhay sa mesa bilang garantiya. Hindi ito kapalaluan kundi isang uri ng paglapit sa Diyos na bihira nating gawin: handang pasukin ang silid ng paghatol dahil tiwala siyang ang Diyos ay "sumisiyasat ng mga puso at mga isipan." Narito ang teolohikal na puso: ang Diyos na nagliligtas ay siya ring Diyos na sumusuri. Hindi magkahiwalay ang kaniyang awa at ang kaniyang katarungan. At sa talata 11 ay may salitang hindi natin madaling tanggapin: "ang Diyos na galit bawat araw." Hindi paminsan-minsan, hindi kapag naubos ang pasensiya. Araw-araw. Ang galit na iyon ay hindi pagkasumpungin kundi ang hindi matitinag na pagtanggi ng Diyos na pumayag sa kasamaan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang buong Kasulatan ay umuusad patungo sa isang tanong: paano makatarungang magpawalang-sala ang Diyos sa isang nagkasala? Dito ay sumisigaw ang umaawit, "ipawalang-sala mo ako, Yahweh, dahil ako ay matuwid at walang kasalanan." Sa tiyak na usaping ito, sa bintang na ito, totoo ang kaniyang sinasabi. Pero alam ng Awit 7 na may mas malalim na hukuman: ang Diyos na sumisiyasat ng puso. At doon, walang makatatayo nang nakataas ang ulo. Si Cristo ang tanging tumayo sa hukuman na iyon na tunay na walang kasalanan, at hindi siya iniligtas. Siya ang tinapakan sa alikabok. Ang sumpa sa talata 5 na inalok ng umaawit bilang garantiya ay, sa huli, dinala ng Isang hindi ito nararapat, upang ang hatol sa atin ay maging pagpapawalang-sala.

Ang Salamin

May bintang bang nakakabit sa pangalan mo na hindi totoo? Sa trabaho, kung saan may nagsabi ng hindi mo naman ginawa. Sa pamilya, kung saan isang kuwento tungkol sa iyo ang paulit-ulit nang sinasabi sa bawat handaan. Ang unang kilos natin ay ipagtanggol ang sarili sa harap ng tao, mangalap ng katibayan, maghanap ng kakampi. Ibang-iba ang ginagawa ng awit na ito. Dinadala niya ang usapin sa Diyos na "sumisiyasat ng mga puso," at iyon ay nakakatakot, dahil pagdating mo roon ay hindi lamang ang kaaway ang sinisiyasat. Baka may maliit na katotohanan sa bintang. Baka ikaw ang humuhukay ng hukay. Kaya ganito: maglaan ng sampung minuto ngayon, isulat sa papel ang pangalan ng taong nagbintang sa iyo, at sa tabi nito ay isulat nang tapat ang isang bagay na totoo sa kaniyang sinasabi, kahit maliit, bago mo ihingi sa Diyos ang katarungan.

Ang Konteksto

Ang mga awit na tulad nito ay ipinapalagay na may tunay na sitwasyon: isang taong inakusahan, posibleng pinatakas, at walang mahingan ng tulong. Sa lipunan ng Israel ay may mga pagkakataon na dinadala ang isang nasasakdal sa santuwaryo kapag walang sapat na saksi, at doon ay sumusumpa siya sa harap ng Diyos. Ang talata 5 ay tunog ganoon: isang panunumpa na may kalakip na sumpa sa sarili. Ipinapaubaya niya ang buhay niya sa paghatol ng langit dahil nabigo na ang mga hukuman ng tao. At pansinin: lumalaki ang eksena. Mula sa personal na kaaway ay nagiging "mga bansa" na nagtitipon sa paligid ng trono. Ang maliit na kaso ng isang tao ay dinadala sa pandaigdigang hukuman, na parang sinasabi: kung hindi ka Hukom ng lahat, wala kang maaasahang kahit kanino.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Sa Awit 139 ay humihiling ang umaawit na siyasatin siya ng Diyos at tingnan kung may masamang landas sa kaniya. Iisang pintuan ang binubuksan ng dalawang awit: ang pagsisiyasat ng Diyos ay hindi banta kundi kanlungan para sa taong wala nang ibang maipagtatanggol. Sa Roma naman ay ipinaaalala ni Pablo sa mga Kristiyano na huwag maghiganti, kundi bigyang-daan ang poot ng Diyos, dahil sa kaniya ang paghihiganti. Ganoon din ang ginagawa ng Awit 7. Walang espada sa kamay ng umaawit; nasa kamay ng Diyos ang espada at ang pana. Ang panalangin para sa katarungan ay, kakatwa man, ang paraan ng pagbitaw sa paghihiganti.

Ang Tanong

Paano nanalangin ang isang tao na "walang kasalanan" ako, samantalang alam natin na walang ganoong tao? May nagsasabing tungkol lamang ito sa iisang kaso. Totoo iyon, pero hindi sapat; sinasabi ng talata 10 na inililigtas ng Diyos "ang mga pusong matuwid," na parang may ganoong kategorya ng tao. Hindi ito dinudulas ng awit. Marahil kaya may "Selah" sa talata 5: isang hudyat ng katahimikan na hindi natin lubos na maintindihan, isang paghinto bago magpatuloy. Iniiwan tayo ng teksto na nakatayo sa gitna: hindi tayo malinis, pero may mga sandaling kailangan nating sabihin sa Diyos na hindi totoo ang bintang. Hindi ito maayos na sagot. Ito ay panalangin ng taong naninindigan habang nanginginig.

Pagninilay

Anong bintang ang matagal mo nang dinadala, at ano ang pumipigil sa iyong dalhin ito sa Diyos na sumisiyasat ng puso?

Kung ang Diyos ay "galit bawat araw" laban sa kasamaan, paano nito binabago ang tingin mo sa mga maliliit na hukay na hinuhukay mo para sa iba?