Isaias 63

Ang Teksto

May dumarating mula sa Bozra, mula sa lupain ng Edom, at pula ang kanyang kasuotan. Hindi alak ang nagpapula niyon kundi dugo: "Mag-isa kong tinapakan ang mga ubas sa pigaan, at walang sinuman mula sa mga bansa ang sumama sa akin." Pagkatapos ng nakakakilabot na larawang ito ng paghatol, biglang nagbabago ang tono. Nagiging pag-alaala ang kabanata, isang mahabang pagbabalik-tanaw sa katapatan ng Diyos sa tipan, sa Exodo, sa Espiritu na ipinagkaloob kay Moises at sa bayan. At nagtatapos ito hindi sa papuri kundi sa pakiusap ng isang bayang nahihirapan: nasaan ka ngayon, Panginoon, at bakit parang hindi mo na kami kilala?

Ang Puso ng Teksto

Dalawang salita ang magkatabi dito na madalas nating pinaghihiwalay: paghihiganti at pagtubos. "Dahil inaasam-asam ko ang araw ng paghihiganti, at dumating na ang taon para sa aking pagtubos." Iisang araw iyon, hindi dalawa. Ang parehong bisig na dumudurog sa kasamaan ang siya ring bisig na humahango sa bayan mula sa dagat. At ang kapansin-pansin: nag-iisa ang Diyos sa dalawang gawaing ito. Walang katulong sa pisaan ng ubas; walang katulong sa pagliligtas. Ito ang tipan na hindi nakasalalay sa kakayahan ng tao. Ngunit hindi ito malamig na kapangyarihan: "Nagdusa rin siya sa lahat ng kanilang pagdurusa." Ang banal na Diyos na dumudurog sa kasamaan ay ang Diyos ding nasasaktan kasama ng kanyang bayan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang larawan ng nag-iisang nagpipisa ng ubas ay hindi natatapos sa Isaias. Sa Pahayag 19 ay may dumarating na mangangabayo na ang kasuotan ay nababad sa dugo, at tahasang binanggit doon ang pisaan ng poot ng Diyos; sinadya ng huling aklat ng Biblia na balikan ang eksenang ito. Pero may nangyaring pagbabago na hindi natin dapat palampasin. Dito sa Isaias, dugo ng mga kaaway ang nagpapula sa damit. Sa krus, si Jesus ay nag-iisa rin, walang kasamang tumulong, at ang dugong dumanak ay sa kanya. Ang bisig na walang katulong sa pagliligtas ay naging bisig na nakapako. Hindi ito alegoryang pinilit: ang pangako ng isang Tagapagligtas na mag-isang gumagawa dahil walang ibang makakagawa ay siya mismong hugis ng ebanghelyo. At ang linyang "Nagdusa rin siya sa lahat ng kanilang pagdurusa" ay humihinga na ng pagkakatawang-tao bago pa man ito mangyari.

Ang Salamin

May mga panahong mas madali pang paniwalaan ang Diyos na dumudurog kaysa sa Diyos na nakikinig. Nakatayo ka sa libing ng magulang, o sa harap ng kontratang hindi na na-renew, o sa pintuan ng kwarto ng anak na matagal nang hindi nagbubukas, at ang tanong sa talata 15 ang siyang lumalabas: "Nasaan ang iyong kasigasigan at makapangyarihang mga gawa?" Pansinin na hindi sinasaway ng teksto ang tanong na iyon. Hinahayaan itong tumunog. Pero pansinin din ang ginawa ng bayan bago sila umungol: inalala muna nila. Nagbalik-tanaw sila sa dagat, kay Moises, sa Espiritu. Hindi ito pagtakas sa sakit kundi paraan ng pagtayo habang nananakit. Kaya ngayong araw: isulat sa isang papel ang isang tiyak na pagkakataon na iniligtas ka ng Diyos, kumpleto sa taon at lugar, at basahin ito nang malakas sa sarili mo. Huwag mong gawing pangkalahatan. Pangalanan mo ang petsa.

Konteksto

Nasa huling bahagi tayo ng aklat, sa mga kabanatang sumusulat para sa mga nakauwi na mula sa pagkatapon pero natagpuang guho ang inuwian. Malinaw iyon sa talata 18: "pero pagkatapos niyurakan ito ng aming mga kaaway." Wala nang templo, wala nang hari, at ang kalayaan ay pakiramdam na parang pagkaalipin pa rin. Ang Edom naman ay hindi basta random na bansa. Sila ang mga kamag-anak, ang lahi ni Esau, na nanood at nagsaya nang bumagsak ang Jerusalem. Sa isipan ng mga nakaligtas, ang Edom ang pangalan ng pagtataksil ng kadugo. Kaya nang marinig nilang may dumarating mula sa Bozra na dala ang hustisya, hindi ito abstraktong teolohiya; ito ay sagot sa isang sugat na may mukha at may pangalan.

Ang Interteksto

Dalawang tinig ang umaalingawngaw dito. Una, ang Awit 44, kung saan ang bayan ay nagpapaalala sa Diyos ng mga ginawa niya noong una at pagkatapos ay nagtatanong kung bakit siya tila natutulog ngayon; iisang istruktura ng panalangin, pag-alaala bago pagtutol, at pinatutunayan nitong may lugar sa Kasulatan ang reklamo ng mananampalataya. Pangalawa, ang babala ni Pablo sa mga taga-Efeso na huwag nilang pighatiin ang Espiritu Santo. Ang pandiwang iyon ay hindi niya naimbento; nanggaling ito dito, sa talata 10: "pinighati nila ang kanyang Banal na Espiritu." Ang Espiritu ng Diyos ay hindi puwersang walang damdamin kundi Presensyang kayang masaktan ng ating pagsuway, noon sa disyerto at ngayon sa opisina at sa tahanan.

Ang Detalye

Basahin mong muli ang talata 16: "kahit hindi kami kilala ni Abraham at hindi kinikilala ng Israel, ikaw, Yahweh, ang aming ama." Para sa isang Judio, iyon ay halos pagtapon sa pinakamatibay niyang hawakan. Ang buong pagkakakilanlan nila ay nakasalalay sa pagiging anak ni Abraham, sa pagiging bahagi ng Israel. Pero narito ang isang bayang umaamin: kahit ikaila kami ng aming mga ninuno, kahit mawala ang aming pedigree, mayroon pa rin kaming Ama. Tinatanggal nila ang bawat panggitnang dahilan kung bakit sila dapat mahalin, at natitira lang ang Diyos mismo. Doon nagsisimula ang biyaya. Hindi sa dugo ng lahi, hindi sa rekord ng pagsunod, kundi sa isang pangalang matagal nang kanyang dala: "Aming Manunubos."

Repleksyon

Alin sa dalawa ang mas mahirap mong paniwalaan ngayon: na ang Diyos ay sapat na banal para durugin ang kasamaan, o na siya ay "nagdusa rin sa lahat ng kanilang pagdurusa"? Bakit iyon?

Kung tatanggalin mo ang lahat ng dahilan kung bakit ka dapat tanggapin ng Diyos, ang iyong pamilya, ang iyong serbisyo, ang iyong rekord, ano ang matitira, at handa ka bang tumayo doon?