Mga Taga-Roma 12

Ang Teksto

Matapos ang labing-isang kabanata ng paliwanag tungkol sa awa ng Diyos, bumaling si Pablo sa katawan: ialay ninyo ang inyong mga katawan bilang buhay na alay, at huwag magpahubog sa anyo ng mundong ito kundi magpabago sa pamamagitan ng bagong pag-iisip. Mula roon ay bumubuhos ang mga kongkretong utos: huwag mag-isip nang mataas sa sarili, gamitin ang kaloob na ibinigay sa iyo, mahalin nang walang pagkukunwari, makigalak at makitangis, pagpalain ang umaapi. At sa dulo, ang pinakamatalim: huwag maghiganti, pakainin ang kaaway, at daigin ang kasamaan ng mabuti.

Ang Puso ng Teksto

Pansinin ang unang salita: "Kaya." Hindi nagsisimula si Pablo sa utos kundi sa habag. Lahat ng sasabihin niya rito ay bunga, hindi bayad. Ang Griyegong logikos sa "nararapat na paglilingkod" ay may dalang kahulugang makatwiran: ito ang tanging may saysay na tugon kapag naunawaan mo kung ano ang ginawa ng Diyos. At ang inihahain ay hindi damdamin o relihiyosong karanasan kundi katawan, ang bahagi mong may oras, pagod, pera, at mga kamay. Ang kabanalan sa Roma 12 ay hindi nangyayari sa loob ng isip lamang; nangyayari ito sa paraan ng pagtrato mo sa kapitbahay na ayaw mo. Ang grasya ay hindi nagtatapos sa kapatawaran, nagtutuloy ito sa isang bagong paraan ng pamumuhay.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa Lumang Tipan, ang hain ay pinapatay. Dito, ito ay "buhay na alay," at nasa kabalintunaang iyon ang buong Ebanghelyo. Ang hain ay naialay na minsan at para sa lahat sa krus; kaya ang natitira sa atin ay hindi pagbabayad kundi pagsunod sa hugis ng Isa na nag-alay. Si Cristo ang hindi gumanti nang siya ay inapi; siya ang nagpala sa mga nagpako. Kaya't kapag sinabi ni Pablo na "Huwag kang magpadaig sa kasamaan, ngunit daigin mo ng mabuti ang kasamaan," hindi siya nag-aalok ng estratehiya sa pakikipag-away. Inilalarawan niya ang paraan ng pananagumpay ng Diyos mismo sa Golgota: nilupig ang kasamaan hindi sa pamamagitan ng mas malakas na dahas kundi sa pamamagitan ng pag-ibig na hindi gumanti.

Ang Salamin

May bahagi ng kabanatang ito na madaling tanggapin at may bahagi na kumakamot sa laman. Madaling sabihin na magagamit mo ang kaloob mo sa simbahan. Mas mahirap ang talata 15: makigalak sa nagagalak. Kaya mong makitangis sa may libing, pero kaya mo bang magalak nang totoo kapag ang kasamahan mong mas bata ang na-promote, o kapag ang kaibigan mong mas tamad magdasal ay biniyayaan ng anak na matagal mong ipinagdarasal para sa sarili mo? Doon lumalabas kung may pagkukunwari ang pag-ibig mo. At ang talata 19 ay dumadampi sa lugar na pinakaiingatan natin: ang karapatan nating sumingil. Hindi sinasabi ni Pablo na walang katarungan; sinasabi niyang hindi ikaw ang hukom. Ang pag-ayaw maghiganti ay hindi pagkukunwaring walang nangyari, ito ay paglilipat ng kaso sa mas mataas na hukuman.

Ngayong araw: isulat sa isang papel ang pangalan ng taong huling nanakit sa iyo, basahin ito nang malakas kasama ang mga salitang "Pinagpapala kita, hindi kita isinusumpa," at itago ang papel sa bulsa mo hanggang matulog.

Ang Konteksto

Sumusulat si Pablo sa isang maliit at magkakahating pangkat ng mga mananampalataya sa Roma, sentro ng kapangyarihan ng mundo. Karamihan sa kanila ay alipin, malayang alipin, o manggagawa; ang ilan ay mga Judiong kakabalik lamang matapos palayasin ni Emperador Claudio. Sa lungsod na iyon, ang karangalan ay kapital: ang insulto ay sinasagot ng insulto, ang patron ay inaasahang gumanti, at ang hindi lumalaban ay itinuturing na hangal. Kaya ang "huwag gantihan ang sinuman ng masama sa masama" ay hindi banayad na payo kundi panlipunang kabaliwan. At ang "tanggapin ang mga mabababang tao" ay isang pag-atake sa buong sistema ng ranggo. Nagtatayo si Pablo ng kontra-lipunan sa loob ng imperyo.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Ang sipi sa talata 20 ay hindi gawa-gawa ni Pablo; mula ito sa Kawikaan 25, at ipinapakita nitong hindi bagong imbensiyon ng Bagong Tipan ang pagpapakain sa kaaway. Ang "mga baga ng apoy" ay malamang na larawan ng nakakapasong kahihiyan na maaaring humantong sa pagsisisi, hindi ng tagong paghihiganti. At ang "Akin ang paghihiganti" ay hango sa Deuteronomio 32, kung saan ipinangako ng Diyos na hahatulan niya ang mga umaapi sa kaniyang bayan. Ibig sabihin, ang pagtanggi mong maghiganti ay nakaangkla sa isang pangako, hindi sa kawalang-interes. Hindi mo pinapawalang-bisa ang katarungan; pinaniniwalaan mong may Isang hindi ito kakalimutan.

Ang Tanong

Paano kung hindi maaari ang kapayapaan? Mismong si Pablo ang naglagay ng dalawang kundisyon sa talata 18: "Kung maaari, ayon sa inyong makakaya." Inaamin niyang may mga relasyong hindi mo kayang ayusin dahil nakasalalay ito sa kabilang panig. Hindi inuutusan ng tekstong ito ang babaeng binubugbog na manatili, at hindi nito pinagbabawal ang pagtawag sa pulis; sa susunod na kabanata ay kinikilala mismo ni Pablo ang tungkulin ng pamahalaan sa katarungan. Ngunit nananatili ang bagay na hindi mapawi: hindi ka binibigyan ng puwang na magtanim ng galit. Maaaring mabigo ang kapayapaan; ang pagpapala ay hindi dapat tumigil. Mahirap iyon, at hindi ito pinapagaan ng teksto.

Pagninilay

Sino ang taong ang tagumpay ay mahirap mong ipagsaya, at ano ang sinasabi niyon tungkol sa pag-ibig mong "walang pagkukunwari"?

Sa anong bahagi ng buhay mo pa rin hawak mo ang karapatang gumanti, at ano ang kinakatakutan mong mawala kung bibitawan mo ito?