Ruth 4

Ang Teksto

Maagang umupo si Boaz sa tarangkahan ng Betlehem, tinawag ang mas malapit na kamag-anak, at sa harap ng sampung nakatatanda ay inilatag ang usapin: ipinagbibili ni Naomi ang lupain ni Elimelek, at kasama ng lupa ang tungkulin kay Ruth na Moabita. Umatras ang lalaki, hinubad ang kaniyang sapatos, at kinuha ni Boaz ang karapatan ng pagtubos. Ikinasal siya kay Ruth, ipinanganak si Obed, hinele siya ni Naomi sa kaniyang dibdib, at sa dulo ng kuwento ay biglang lumitaw ang isang talaan ng lahi na nagtatapos sa pangalang hindi mo inaasahan sa isang kuwento ng dalawang biyuda: si David.

Ang Puso Nito

Walang himala sa kabanatang ito. Walang tinig mula sa langit, walang apoy, walang propeta. Ang nangyayari ay isang legal na transaksyon sa isang maalikabok na tarangkahan, may mga saksi, may kontrata, may hinubad na sapatos. At doon mismo gumagalaw ang Diyos. Isang beses lang binanggit ang direktang pagkilos niya sa buong kabanata: "pinahintulutan ni Yahweh na mabuntis siya." Lahat ng iba ay tao, batas, pagpili, katapatan. Ito ang sinasabi ng Ruth 4 tungkol sa Diyos: ang kaniyang pagliligtas ay madalas dumaraan sa mga tao na tumutupad sa kanilang tungkulin kahit magastos ito, hindi sa pamamagitan ng paglusot sa mga ordinaryong istruktura ng buhay kundi sa loob mismo nito.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang salitang tumutubos ay hindi maliit sa Israel. Ang go'el, ang malapit na kamag-anak na tagatubos, ay ang taong may dugo mong takbuhan kapag nawala na ang lahat: siya ang bumabawi ng lupang naibenta, siya ang tumutubos sa kamag-anak na naging alipin. Hindi ito puro damdamin; obligasyon ito na may presyo. Kaya umatras ang unang lalaki: "Hindi ko ito matutubos para sa aking sarili nang hindi masisira ang aking sariling pamana." Nagbabayad ang tagatubos mula sa sarili niyang yaman. Doon nakaugnay ang linyang tumatakbo mula sa tarangkahan ng Betlehem hanggang sa krus sa labas ng Jerusalem: isang Tagatubos na hindi umatras nang malaman niya ang halaga, at ang pamanang nasira ay ang kaniya.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na hinahangaan si Boaz at tahimik na naiintindihan ang isang lalaki. Ang unang kamag-anak ay hindi masamang tao. Marunong siyang magbilang. Lupa lang, sige; lupa kasama ang isang Moabitang biyuda at isang anak na magmamana ng lupang iyon, hindi na. Ganito rin tayo mag-isip kapag may humihingi ng tulong na alam nating hindi lang isang beses: ang kapatid na paulit-ulit nangungutang, ang magulang na kailangan nang alagaan, ang kaibigan sa krisis na kakainin ang mga gabi mo sa loob ng dalawang taon. Hindi natin tinatanggihan ang kabutihan; tinatanggihan lang natin ang bersyon nito na may hindi tiyak na katapusan. At napansin mo ba? Walang pangalan ang lalaking iyon sa buong kuwento.

Ang Tanong

Bakit kailangang dumaan sa gutom, paglipat sa Moab, at tatlong libingan bago makarating sa "Isang bata ang ipinanganak kay Naomi"? Madaling sabihin na sulit ang lahat dahil sa huli ay dumating si David. Pero hindi iyon binabawi ang asawa at dalawang anak na lalaki ni Naomi. Hindi sila bumalik. Ang pitong anak na lalaki na binanggit ng mga babae ay isang kataga ng papuri kay Ruth, hindi isang kapalit. Hindi tinatakpan ng teksto ang pait; tinapos ito ng kabanata 1 sa "Mara" at hindi na muling nagsalita si Naomi hanggang sa dulo. Ang tanging ibinibigay ng aklat ay ito: sa likod ng kuwentong hindi maintindihan ng bida habang nangyayari, may hinahabing tela na makikita lang sa hulihan.

Ang Mga Unang Nakinig

Isipin mo ang mga unang nakinig, mga Israelitang alam ang lahi ni David at marahil ay nabubuhay sa panahong nabibiyak na ang bansa. Alam nila ang batas laban sa mga Moabita. Alam nilang ang tarangkahan ay hindi dekorasyon kundi ang korte, ang palengke, at ang pahayagan ng bayan: doon nakikinig ang matatanda, nagkakasundo ang mga negosyante, at doon nabubuo ang reputasyon mo bago mo pa matapos ang almusal. Nang marinig nilang binanggit ang bahay ni Fares, na isinilang kay Tamar mula sa isang eskandalosang kuwento, at pagkatapos si Raquel at Lea, naiintindihan nila ang tinutumbok: ang bayan ng Diyos ay laging naitatayo mula sa hindi malinis na mga sanga. At ang haring pinagmamalaki nila ay may dugong Moabita. Sadya iyon.

Ang Detalye

Ang sapatos. "Hinuhubad ng isang tao ang kaniyang sapatos at ibinibigay ito sa kaniyang kapitbahay." Ipinapaliwanag pa ito ng manunulat dahil luma na ang kaugalian sa panahon niya, tanda na sinusulat niya ito para sa mga apo ng mga taong nasa tarangkahan. Ang sandalyas ang tanda ng paglakad sa lupa: ang tumutungtong sa bukid ang nagmamay-ari nito. Sa paghubad nito at pag-abot sa iba, sinasabi ng lalaki: hindi ko na lalakaran ang lupaing ito, hindi ko na papasanin ang pamilyang ito. Isang tahimik na kilos, isang paa na nakalitaw sa alikabok, at sa isang saglit ay natapos ang isang linya ng kasaysayan at nagsimula ang isa pa. Ganoon kaliit ang mga pintuan kung saan pumapasok ang kaligtasan.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon may tungkuling handa kang gawin lamang hangga't hindi ito masyadong magastos, at ano ang totoong halaga na iniiwasan mong bilangin?

Kung susulatin ang talaan ng lahi ng iyong pananampalataya, sinong "walang pangalan" na tao ang tumupad sa kanilang tungkulin para sa iyo nang hindi mo alam?