Ano ang Sabi ng Bibliya Tungkol sa Kalungkutan at Depresyon?

Ang mga talata sa gabay na ito ay hango sa Magandang Balita Biblia.

Panimula

May umaga na ang pinakamahirap na gawin ay ang bumangon. Hindi dahil sa tamad ka. Kundi dahil parang may nakaupong bato sa dibdib mo, at ang liwanag na pumapasok sa bintana ay parang panunumbat. Nagdadasal ka, pero pakiramdam mo ay umaalingawngaw lang ang mga salita sa kisame. Nagsisimba ka, kumakanta ang lahat, at ikaw ay tahimik na nagtatanong: bakit hindi ko na maramdaman ang Diyos?

Kung nakilala mo ang sarili mo sa larawang iyon, kailangan mong malaman ito agad: may isang propeta sa Bibliya na naupo sa ilalim ng isang puno sa disyerto at hiniling na kunin na ng Diyos ang kanyang buhay. At hindi siya sinaway ng Diyos. Sa gabay na ito, tuklasin natin kung paano tinatrato ng buong Kasulatan ang kalungkutan at depresyon, at kung ano talaga ang dinadala ng Diyos sa mga taong nasa pinakamadilim na bahagi ng kanilang buhay.

Ang tuon ng gabay na ito

Karamihan sa mga artikulo tungkol sa depresyon ay nagbibigay ng listahan ng mga talatang panlaban sa lungkot, na parang gamot na ininom minsan at tapos na. Iba ang tuon natin dito. Susundan natin ang isang tiyak na padron sa Kasulatan: kapag lumalapit ang Diyos sa isang taong nanlulumo, karaniwang hindi siya dumarating na may hawak na sermon. Dumarating siya na may tinapay, tubig, tulog, mahinang tinig, at kasama sa lakbayin. Ang kalungkutan sa Bibliya ay hindi pinapatahimik; binibigyan ito ng lengguwahe. Kaya ang tanong natin ay hindi lang "paano ako makakaalis sa lambak," kundi "sino ang kasama ko sa loob nito, at ano ang kanyang dala."

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa kalungkutan at depresyon?

Ang unang dapat nating malaman ay hindi ipinapahiya ng Bibliya ang mga nalulumbay. Isang buong ikatlong bahagi ng Mga Awit ay mga panaghoy, mga dasal ng taong nasasaktan at nagtatanong. Hindi sila itinago ng Diyos sa likod ng aklat. Inilagay niya sila sa gitna, sa mismong aklat ng pagsamba ng kanyang bayan, dahil alam niyang may mga sandaling ang tanging kayang gawin ng isang mananampalataya ay umungol sa harap niya.

Tingnan natin ang pinakamatapang na eksena. Si Elias ay galing sa isang malaking tagumpay sa Bundok Carmelo, at pagkatapos ay tumakas, pagod na pagod at nag-iisa. Ganito ang isinulat sa 1 Mga Hari 19:4: "Nguni't siya'y napasa ilang na may isang araw na paglalakad, at naparoon at naupo sa ilalim ng isang punong kahoy na enebro: at siya'y humiling sa ganang kaniya na siya'y mamatay." Isang propeta ng Diyos na gustong mamatay. Ito ang nasa Bibliya. Hindi ito tinanggal, hindi pinalambot, hindi binalot ng paumanhin.

Ang sagot ng Diyos ay ang pinakanakakagulat na bahagi. Walang pagtutuwid. Walang "Elias, nasaan ang pananampalataya mo?" Sa halip, pinatulog siya, pinakain ng tinapay at tubig ng isang anghel, at pinatulog na muli. Pagkatapos lamang noon, at pagkaraan ng maraming araw, dumating ang mahinang tinig. At ang huling tulong ng Diyos ay praktikal: binigyan siya ng bagong gawain at binigyan siya ng kasama, si Eliseo. Hindi sermon ang dinala ng Diyos sa ilalim ng puno; tinapay.

Kaugnay nito ang ipinapangako ng Mga Awit 34:18: "Ang Panginoon ay malapit sa kanila na may bagbag na puso." Hindi sinasabi ng talata na malapit ang Panginoon sa mga malakas ang pananampalataya, o sa mga nakangiti sa simbahan. Malapit siya sa mga bagbag, sa mga basag, sa mga nawawalan ng pag-asa. Hindi ka mas mahirap abutin ngayong madilim ka; ayon sa talatang ito, doon ka pa lamang mas malapit.

Ganoon din ang Mga Awit 42:11, kung saan kinakausap ng salmista ang kanyang sariling kaluluwa: "Bakit ka nanglulumo, Oh kaluluwa ko? At bakit ka nababagabag sa loob ko? Magasa ka sa Dios: sapagka't akin pang pupurihin siya." Pansinin ang dalawang bagay. Una, hindi siya nagpapanggap. Tinatanggap niya ang katotohanan ng kanyang panlulumo. Pangalawa, hindi siya nagtatapos sa pakiramdam. Kinakausap niya ang sarili niya pabalik sa Diyos. Sa Bibliya, ang pananampalataya ay hindi ang kawalan ng lungkot; ito ang pagkapit habang may lungkot.

Hindi rin iniiwan ng Diyos ang usapin sa damdamin lamang. Sa Isaias 41:10 ay nagsasalita siya sa isang bayang bihag at durog: "Huwag kang matakot, sapagka't ako'y sumasaiyo; huwag kang manglupaypay, sapagka't ako'y iyong Dios; aking palalakasin ka; oo, aking tutulungan ka." Hindi utos ang una; pangako ang una. Hindi sinasabi ng Diyos na "magpakatatag ka at pagkatapos ay sasama ako." Sinasabi niya, kasama na kita, kaya nga huwag kang manglupaypay.

At sa Mateo 11:28 ay ang tinig na naging laman: "Magsiparito sa akin, kayong lahat na nangapapagal at nangabibigatang lubha, at kayo'y aking papagpapahingahin." Hindi tinawag ni Jesus ang mga malalakas. Tinawag niya ang mga bugbog na sa pagod. Ang alok niya ay hindi karagdagang gawain kundi kapahingahan.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Nagsisimula ang lungkot sa Genesis, sa labas ng hardin. Ang unang tao na tinanong ng Diyos tungkol sa nadarama niya ay si Cain, nang bumagsak ang kanyang mukha. Pagkatapos ay dumaan ang buong kasaysayan ng bayan ng Diyos sa mga taon ng pagluha: si Hagar na umiiyak sa disyerto, si Hana na nagdadasal na hindi makapagsalita dahil sa kalungkutan, si Naomi na nagsabing huwag na siyang tawaging Naomi kundi Mara sapagkat mapait na ang buhay niya.

Pagkatapos ay si Job, na sumumpa sa araw ng kanyang kapanganakan. Napakahalaga ng aklat na ito dahil ang mga kaibigan ni Job ay may maganda, tama, at maayos na teolohiya, at silang lahat ay nasaway ng Diyos sa huli. Ang mga nagpaliwanag ng sakit ni Job ay nagkamali. Ang tanging nagsalita ng tama tungkol sa Diyos ay ang taong nagreklamo sa harap niya nang hindi nagpapanggap.

Nariyan din si Jeremias, na tinawag na propetang lumuluha, at nagtanong kung bakit pa siya ipinanganak. Nariyan si Jonas, na matapos gamitin ng Diyos ay naupo sa labas ng lungsod at humiling ding mamatay. At nariyan ang Awit 88, ang tanging awit sa Bibliya na hindi nagtatapos sa liwanag. Ang huling mga salita nito ay tungkol sa kadiliman na naging kasama ng manunulat. Iniingatan ng Diyos ang awit na iyon sa kanyang Salita dahil may mga panahon na hindi pa rin bumubukas ang bintana, at kailangan mong malaman na hindi ka nag-iisa kahit sa gabing iyon.

Ngunit hindi nagtatapos doon ang kuwento. Sa Isaias 53 ay may inihula tungkol sa isang lalaki na tinawag na "hamak at hinamak ng mga tao; isang taong sa kapanglawan, at bihasa sa karamdaman." Hindi ipinadala ng Diyos ang kanyang Anak sa mundo nang nakabalot sa kaligtasan mula sa sakit. Umiyak si Jesus sa libingan ni Lazaro. Umiyak siya sa Jerusalem. Sa Getsemani, sinabi niya sa kanyang tatlong pinakamalapit na kaibigan na halos ikamatay na niya ang kalungkutang nadarama niya, at hiniling niya sa kanila na huwag siyang iwan. At sa krus, ang binitiwan niya ay isang linya mula sa isang awit ng panaghoy: Diyos ko, Diyos ko, bakit mo ako pinabayaan?

Narito ang dumadaloy na ugat. Ang padron na nakita natin kay Elias ay nagiging katawan sa kay Cristo. Sa Getsemani, ayon sa Lucas, may anghel na dumating upang palakasin siya, na parang ang mismong eksena sa ilalim ng puno ng enebro ay ginanap muli sa mas malalim na anyo. Ang Diyos na dumating na may tinapay para sa propeta ang siyang pumasok sa lambak mismo, at hindi na lamang bilang panauhin kundi bilang kapwa naglalakad. Kaya sinasabi ng Hebreo na mayroon tayong Punong Saserdote na nakakadama ng ating mga kahinaan.

At ang dulo ng kuwento ay isang pangako ng Pahayag 21:4, na papahirin ng Diyos ang bawat luha sa kanilang mga mata, at wala nang kamatayan, dalamhati, o pagluha. Hindi ito pagtanggi sa luha. Ito ang tanging pangakong nangangailangan ng luha upang maging maganda. Ang mga mata lang na umiyak ang kailangang pahirin.

Mga karaniwang maling akala

Ang unang maling akala ay ito: kung may depresyon ka, kulang ang pananampalataya mo. Kung tama ito, kailangan nating tanggalin sa Bibliya si Elias, si Jeremias, si David, si Job, at kalahati ng Mga Awit. Kailangan din nating sabihing kulang ang pananampalataya ng Anak ng Diyos sa Getsemani. Ang katotohanan ay ang panaghoy ay isang uri ng pananampalataya. Kapag umuungol ka sa harap ng Diyos, sinasabi mo pa rin na siya ang nakikinig. Ang kawalan ng pananampalataya ay hindi ang pag-iyak sa harap niya; ito ang pagtalikod nang tahimik na hindi na nagsasabi ng kahit ano.

Ang pangalawa ay ito: dapat manalangin lang ako at mawawala ito. Mahalaga ang panalangin, at hindi natin ito maliliit. Pero pansinin kung ano ang ibinigay ng Diyos kay Elias bago pa man siya kausapin: pagkain at tulog. Ang Diyos na gumawa sa atin ay hindi nahihiya sa katawan na kanyang ginawa. May mga panahon na ang pinakamabanal na bagay na maaari mong gawin ay matulog nang sapat, kumain nang tama, lumabas sa araw, at magpatingin sa doktor. Ang paggamit ng gamot o pagsangguni sa propesyonal ay hindi pagtataksil sa Diyos, kung paanong ang pagpapagamot sa baling braso ay hindi kawalan ng tiwala sa kanya. Ginagamit ng Diyos ang tinapay ng anghel at ginagamit din niya ang karunungan ng mga manggagamot.

Ang pangatlo ay ito: ang isang tunay na Kristiyano ay laging masaya. Hindi iyon ang ipinapangako ng Bibliya. Ipinapangako ng Bibliya ang kapayapaan at kagalakan na hindi kapareho ng mabuting pakiramdam. Isinulat ni Pablo na siya ay "namamanglaw, gayon ma'y laging nagagalak," at iyon ay hindi kontradiksiyon kundi dalawang bagay na sabay na nangyayari sa parehong dibdib. Ang kagalakan ng Kristiyano ay nakaugat kung kanino ka nakatali, hindi sa kung gaano ka kagaan ngayong umaga.

Ang pang-apat na maling akala ay ang pinakamasakit: parusa ito ng Diyos sa akin. May mga taong naniniwalang ang kadiliman nila ay galit ng Diyos. Ngunit tingnan muli ang 2 Corinto 1:3: "Purihin nawa ang Dios at Ama ng ating Panginoong Jesucristo, ang Ama ng mga kaawaan at Dios ng buong kaaliwan." Tinawag ni Pablo ang Diyos na Ama ng mga kaawaan at Diyos ng buong kaaliwan, at isinulat niya ito bilang tao na dumaan sa kapighatiang inilarawan niyang hindi na niya matiis. Idinagdag niya na inaaliw tayo ng Diyos sa lahat ng ating kapighatian upang makaaliw din tayo ng iba. Ang kadiliman ay hindi ang hukuman ng Diyos. Sa kanyang kamay, madalas itong nagiging bukal ng habag para sa ibang tao.

Isabuhay ito ngayon

Simulan natin kung saan nagsimula ang Diyos kay Elias: sa katawan. Kung ilang gabi ka nang hindi nakakatulog nang maayos, kung kumakain ka ng mali o hindi na kumakain, kung wala ka nang ginagawa kundi ang tumitig sa telepono hanggang madaling araw, huwag mong unahin ang paghahanap ng espirituwal na dahilan. Matulog. Kumain. Lumabas at maglakad kahit labinlimang minuto. Hindi ito pagpapaliban sa Diyos; ito ang pagtanggap sa unang bagay na ibinigay niya sa nanlulumong propeta.

Pangalawa, bigyan mo ng lengguwahe ang sakit mo. Huwag kang magdasal ng dasal na hindi mo naman nararamdaman. Buksan mo ang Mga Awit 42 o 88 at ipagdasal mo ang mga salita nito na parang sa iyo. Sabihin mo sa Diyos ang totoo, kahit pangit, kahit galit. At kapag naabot mo ang linyang "Magasa ka sa Dios," huwag mong hintaying maramdaman ito bago sabihin. Sinasabi ng salmista ang pangako sa kanyang sarili habang wala pa siyang nararamdaman. Iyon ang ginagawa ng pananampalataya kapag walang laman ang tangke.

Pangatlo, huwag kang mag-isa. Hindi lang tinig ang ibinigay ng Diyos kay Elias; binigyan niya siya ng Eliseo. Ang depresyon ay nagsisinungaling at sinasabing pabigat ka, na mabuti pa sa lahat kung lalayo ka. Kabaligtaran ang tawag ng 1 Pedro 5:7: "Na inyong ilagak sa kaniya ang buong kabalisahan ninyo, sapagka't kayo'y ipinagmamalasakit niya." Ang salitang "ilagak" ay larawan ng paghahagis ng mabigat na dala sa likod ng ibang tagadala. At ang paraan ng Diyos sa paghahagis na ito ay madalas ay may katawan at mukha: isang kaibigan, isang pastor, isang tagapayo, isang maliit na grupo na alam ang totoong kalagayan mo.

Pang-apat, magbigay ng napakaliit na gawain sa sarili mo. Ibinigay ng Diyos kay Elias ang isang listahan ng mga bagay na gagawin, hindi ng buong kinabukasan. Isang kama na aayusin. Isang plato na hugasan. Isang mensahe sa isang kaibigan. Sa madilim na panahon, ang pagiging tapat ay hindi nasusukat sa laki ng nagawa.

At panghuli, lumapit ka sa alok ng Mateo 11:28 na hindi mo kailangang linisin ang sarili mo bago pumunta. Napapagal at nabibigatang lubha ang mga tinawag niya. Iyan ang buong kwalipikasyon. Kung wala ka nang maibibigay, iyon lang ang hinihingi.

Ang Salamin

Tatanungin kita ng isang bagay na malamang ay iniiwasan mo. Gaano katagal ka nang nagpapanggap? Sa trabaho, sinasagot mo ang "kumusta" ng "ayos lang," at pagkatapos ay umiiyak ka sa banyo o sa loob ng kotse bago pumasok sa bahay. Sa pamilya, ang tinig mo ay kalmado pero sa loob ay parang nagsasara ang lahat. Sa simbahan, alam mo ang mga tamang sagot, at iyon pa ang bumibigat sa iyo, dahil pakiramdam mo ay isa kang bigo na dapat ay mas maayos na sa ngayon.

Nais kong sabihin sa iyo nang tuwiran: ang pagpapanggap ay hindi banal. Hindi mo pinoprotektahan ang Diyos kapag itinatago mo sa kanya ang totoo. Ang buong Awit 88 ay nasa Bibliya dahil binigyan ng Diyos ng puwang ang dasal na hindi nagtatapos sa maganda. Hindi mo kailangang magpaganda ng dasal mo para maging tanggap.

At may isa pang bagay na dumidikit. Marahil naniniwala ka na bawat tao sa buhay mo ay mas magiging maayos kung wala ka. Kailangan mong malaman na hindi iyon tinig ng Diyos. Hindi iyon ang sinabi ng anghel sa ilalim ng puno. Ang sinabi ng anghel ay: bumangon ka at kumain, sapagkat mahaba pa ang lakbayin mo. Ang tinig ng Diyos, kahit sa kanyang pagsaway, ay hindi kailanman nagtutulak sa iyo sa kadiliman. Siya'y humihila palabas.

Kaya narito ang hamon para ngayong linggo. Piliin ka ng isang tao, isa lang, at sabihin mo sa kanya ang totoo nang walang pagpapaganda. Piliin mo ang isang bagay sa katawan mo na pababayaan mo nang matagal, at asikasuhin mo ito. At bago ka matulog, buksan mo ang Mga Awit 34:18 at bilangin mo ang mga salita. Hindi sinasabi nito na malapit ang Panginoon sa mga malakas. Sinasabi nito na malapit siya sa mga bagbag. Ang lapit ng Diyos ay hindi umaasa sa lakas mo.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Kailangan ding malaman ng mga bata ang tungkol dito, dahil nakikita nila ang mga malungkot na matanda sa paligid nila, at may mga bata na dumadaan mismo sa malalalim na lungkot. Ang pinakasimpleng paraan ng pagpapaliwanag ay ganito: minsan ang loob ng dibdib natin ay parang isang mahabang maulap na araw, at hindi mawala ang ulap kahit pilitin natin. Hindi ito kasalanan. Hindi ito dahil masama kang bata. At hindi ito nagpapalayo sa Diyos sa iyo. May isang tao sa Bibliya na napagod nang sobra at naupo sa ilalim ng puno at sinabing hindi na niya kaya. Ang ginawa ng Diyos ay pinatulog siya, pinakain siya ng tinapay, at pagkatapos ay kinausap siya nang napakahina, at binigyan siya ng kaibigan.

Iyon ang buong mensahe para sa isang bata: kapag malungkot ka, hindi nawawala ang Diyos, at hindi mali ang magsabi sa isang malaking tao na hindi ka ayos. Mahalaga ring sabihin sa kanila na si Jesus ay umiyak, para hindi nila isipin na ang malungkot ay mahina.

Iba-iba ang paraan ng pagsasalita natin sa iba't ibang edad, kaya may mga hiwalay na paliwanag na inihanda para sa mga batang tatlo hanggang anim na taon, para sa mga elementarya na pito hanggang labindalawa, at para sa mga kabataang labindalawa pataas. Sa mga kabataan lalo na, kailangan nang pag-usapan ang tunay na mga bagay: ang pressure, ang pakiramdam ng kalungkutan kahit maraming kaibigan, at kung kailan kailangan ang tulong ng propesyonal. Piliin ang bersyon na bagay sa edad ng batang kausap mo.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung may isang bagay na tatandaan mo mula sa gabay na ito, hayaan itong maging ang eksena sa ilalim ng puno ng enebro. Isang propeta na gustong mamatay, at isang Diyos na dumating na hindi may hawak na panunumbat kundi tinapay. Iyon ang hugis ng habag niya sa buong Kasulatan, mula sa panaghoy ng Mga Awit hanggang sa luha ni Jesus sa Getsemani, hanggang sa pangakong papahirin ang bawat luha sa dulo ng kuwento. Ang Diyos ay dumarating sa lambak, hindi sa labi nito.

Kaya huwag mong hintayin ang araw na maganda na ang pakiramdam mo bago ka lumapit. Ang alok ng Mateo 11:28 ay para sa mga napapagal at nabibigatang lubha, hindi sa mga nakabawi na. Ihagis ang bigat ayon sa 1 Pedro 5:7, at tanggapin na ang pagkakaroon ng kasama, ng doktor, ng kaibigan, at ng pagkain at tulog ay bahagi ng tugon ng Diyos, hindi pagliban sa kanya.

Kung gusto mong magpatuloy, maglaan ng isang linggo sa Mga Awit 42 at 88, isang linggo sa 1 Mga Hari 19, at isang linggo sa 2 Corinto 1. Basahin nang mabagal. Isulat ang mga totoong salita ng puso mo sa harap ng Diyos. At bawat gabi, bago matulog, sabihin sa sarili mo ang 34:18 hanggang maging pamilyar ito: malapit ang Panginoon sa mga may bagbag na puso. Kasama ka niya ngayong gabi.