Paano Labanan ang Tukso Ayon sa Bibliya

Panimula

Alas-dos ng umaga. Tahimik ang buong bahay, at nasa kamay mo ang cellphone. Alam mo kung anong app ang bubuksan mo. Alam mo rin kung ano ang mararamdaman mo pagkatapos: yung bigat sa dibdib, yung pagsisisi, yung tanong na "bakit ko ba ginawa ulit iyon?" Marami nang beses kang nangakong hindi na, nag-delete ka na ng mga bagay, sumumpa ka na sa Diyos. Pero heto ka, gising, naglalaban sa loob.

Hindi ito tungkol sa pornograpiya lang. Baka para sa iyo, ang laban ay sa pagkain, sa galit na nilalabas mo sa asawa mo, sa mga kasinungalingang ginagawa mong maliit, sa pera na kinukuha mo nang palihim, sa katamaran na tinatawag mong pagod. Pareho ang hugis ng laban: may isang bagay na akit na akit ka, kahit alam mong papatay ito sa iyo.

Sa pahinang ito, tutuklasin mo kung ano talaga ang tukso ayon sa Bibliya, bakit hindi ito nasosolusyonan ng mas mahigpit na disiplina lamang, at kung paano nakikipaglaban ang mga anak ng Diyos nang hindi nag-iisa.

Ang tuon ng gabay na ito

Karamihan sa mga tinuturo tungkol sa tukso ay umiikot sa lakas ng kalooban: mag-ingat, magpigil, lumayo, magtiis. Totoo ang mga iyon, pero hindi iyon ang pundasyon. Ang tuon ng gabay na ito ay ito: hindi nalalabanan ang tukso sa pamamagitan ng mas malakas na "hindi," kundi sa pamamagitan ng mas malalim na "oo" kay Cristo. Ipinapakita ng Bibliya na ang tukso ay hindi pangunahing digmaan ng pagpipigil kundi digmaan ng pagnanasa. Hangga't ang kasalanan pa rin ang pinakamasarap sa paningin mo, mananalo ito kahit gaano ka pa kahigpit sa sarili. Kaya ang tunay na tanong ay hindi "gaano ako katatag?" kundi "sino ang pinakaminamahal ko?"

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa tukso?

Sa Bibliya, ang salitang isinasalin nating "tukso" ay may dalawang mukha. Minsan ito ay "pagsubok" na ipinapadala o ipinapahintulot ng Diyos para patatagin ang pananampalataya, gaya ng pagsubok kay Abraham sa Genesis 22. Minsan naman ito ay "pang-aakit" sa kasamaan, ang panghihikayat na lumabag sa Diyos. Iisa ang pangyayari, pero dalawa ang layunin: ginagamit ito ng Diyos para linisin tayo, at ginagamit ito ng kaaway para ibagsak tayo.

Pinakamalinaw na inilarawan ni Santiago kung saan nagsisimula ang tukso. Hindi ito galing sa langit: "Walang dapat magsabi kapag siya'y tinutukso, 'Tinutukso ako ng Diyos.' Sapagkat ang Diyos ay hindi matutukso ng masama, at hindi rin siya nanunukso ng kanino man." At pagkatapos ay ang susi, ang Santiago 1:14: "Ngunit ang bawat tao'y natutukso kapag siya'y naaakit at nahihila ng sarili niyang masamang pagnanasa." Ang salitang ginamit dito ay galing sa larangan ng pangingisda at pangangaso: may pain, may bitag, may hila. Pansinin mo: ang pain ay nasa labas, pero ang gutom ay nasa loob. Walang patibong na gumagana kung walang nagugutom.

Ito ang unang dahilan kung bakit hindi sapat ang disiplina lamang. Kung ang problema ay nasa ating pagnanasa, hindi sapat na tanggalin ang pain; kailangang mabago kung ano ang gutom natin. Kaya sinabi ni Pablo sa Galacia 5:16: "Ito ang masasabi ko: hayaan ninyong ang Espiritu ang gumabay sa inyo at hindi na ninyo susundin ang pagnanasa ng laman." Hindi niya sinabing "pigilan ninyo ang laman hanggang sa manghina ito." Sinabi niyang may ibang kapangyarihang dapat sumakop sa iyo, at ang bunga niyon ay hindi mo na susundin ang dating gutom. Ang paglaban sa tukso ay hindi vacuum; ito ay pagpapalit ng pinakamamahal.

Pero hindi iniwan ng Bibliya ang laban na ito sa larangan lamang ng puso. May praktikal ding utos. Sa Mateo 26:41, sa hardin ng Getsemani, sinabi ni Jesus sa mga natutulog niyang alagad: "Magbantay kayo at manalangin upang huwag kayong madaig ng tukso. Ang espiritu ay handa ngunit mahina ang laman." Dalawang bagay ang ipinapagawa niya. Magbantay: alamin mo kung saan ka mahina, kilalanin mo ang mga oras at lugar kung saan ka laging nadadapa. Manalangin: aminin mong hindi mo kaya nang mag-isa. At bigyang-pansin mo ang pagiging totoo ni Jesus tungkol sa atin. Hindi niya sinabing malakas ang laman. Alam niyang mahina ito. Ang pagkilala sa sariling kahinaan ay hindi pagsuko; ito ang simula ng tamang paglaban.

At may pangako. Ang 1 Corinto 10:13 ay isa sa pinakamadalas gamitin at pinakamadalas ding maling gamitin na talata sa buong Bibliya: "Walang pagsubok na dumating sa inyo na hindi nararanasan ng lahat ng tao. Tapat ang Diyos, at hindi niya itutulot na kayo'y subukin nang higit sa inyong makakaya; sa halip, sa oras ng pagsubok ay bibigyan niya kayo ng lakas upang ito'y malampasan ninyo." Tatlong katotohanan ang nakatago rito. Una, hindi ka kakaiba; ang tuksong nakakahiya sa iyo ay nararanasan ng milyon-milyong tao. Pangalawa, ang pundasyon ng pag-asa mo ay hindi ang lakas mo kundi ang katapatan ng Diyos. Pangatlo, laging may labasan, at ang trabaho mo ay hanapin ito, hindi imbentuhin. Minsan ang labasan ay literal na pinto; minsan ito ay ang kaibigang tatawagan mo.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Nagsisimula ang kuwento ng tukso sa isang hardin kung saan sagana ang lahat. Sa Genesis 3, hindi inatake ng ahas ang kalooban ni Eva; inatake niya ang tiwala nito sa kabutihan ng Diyos. "Totoo bang sinabi ng Diyos na huwag kayong kakain ng bunga ng alinmang punongkahoy sa halamanan?" Binaluktot niya ang utos para lumitaw na madamot ang Diyos. At nang tumingin si Eva, "nakita ng babae na ang bunga ng punongkahoy ay masarap kainin, maganda sa paningin, at kanais-nais sapagkat nagbibigay ng karunungan." Ang unang kasalanan ay nagsimula sa isang paniniwala: mas masarap ang bawal kaysa sa Diyos na nagbabawal. Doon pa lamang, nakita na natin ang hugis ng bawat tukso mula noon hanggang ngayon.

Ipinapakita ng Lumang Tipan ang tema sa mga totoong buhay. Si Jose sa Genesis 39 ay tinukso araw-araw, hindi minsan lamang, at ang sagot niya ay hindi "baka mahuli ako" kundi "paano ko magagawa ang napakasamang bagay na ito at magkakasala sa Diyos?" May mas malalim siyang pag-ibig na humahawak sa kanya. Si David naman sa 2 Samuel 11 ay nasa bubong noong oras na dapat ay nasa digmaan siya; ang tukso ay nakahanap ng tamang lugar at tamang oras. Nagpagala-gala ang Israel sa ilang nang apatnapung taon at doon sila bumagsak sa reklamo, sa takot, sa diyos-diyosan. At ang Mga Awit 119:11 ay sumulpot bilang sandata ng isang taong natuto sa mahirap na paraan: "Ang salita mo'y inilagak ko sa aking puso, upang hindi ako magkasala laban sa iyo." Hindi sinabi ng salmista na "nabasa ko ang salita mo." Inilagak niya ito sa puso, itinago, inipon, para sa araw na wala siyang hawak na Bibliya at ang laban ay nasa isip na lamang niya.

Pagkatapos ay dumating ang Mesiyas, at pumasok siya sa parehong ilang kung saan bumagsak ang Israel. Apatnapung araw na nagugutom, at ang unang atake ng diyablo ay sa pinakasimpleng pangangailangan: tinapay. Ang sagot ni Jesus sa Mateo 4:4 ay hindi paglalaban ng lakas kundi pagpapahayag ng mas malalim na kasiyahan: "Sumagot si Jesus, 'Nasusulat, Hindi lamang sa tinapay nabubuhay ang tao, kundi sa bawat salitang namumutawi sa bibig ng Diyos.'" Sinipi niya ang Deuteronomio 8, ang mismong aral na natutuhan ng Israel sa ilang at agad ding nakalimutan. Doon kung saan bumagsak ang unang Adan sa isang hardin na puno ng pagkain, tumayo ang pangalawang Adan sa ilang na walang pagkain.

Ang tinalo ni Jesus ay hindi lang tukso kundi ang kapangyarihan nito sa atin.

Mula sa Krus hanggang sa katapusan, nagbago ang posisyon natin sa labanan. Sinasabi ng Hebreo 2:18, "At palibhasa'y nagdusa siya at tinukso, matutulungan niya ang mga tinutukso." Nangako ang Panginoon sa Apocalipsis 3:10 na iingatan niya ang kanyang bayan sa oras ng pagsubok. At sa Apocalipsis 21, nawala na ang ahas, nawala na ang pain, nawala na ang gutom na mali. Hindi tayo nakikipaglaban papunta sa tagumpay; nakikipaglaban tayo mula sa tagumpay na nagawa na ni Cristo.

Mga karaniwang maling akala

"Kasalanan na ang matukso." Ito ang pinakamabigat na pasaning dinadala ng maraming Kristiyano. Pumasok ang isang maruming larawan sa isip mo at agad kang nag-aakalang nawala na ang Diyos sa iyo. Pero tingnan mo ang Hebreo 4:15: "Sapagkat ang ating Pinakapunong Pari ay hindi ang hindi maaaring makiramay sa ating mga kahinaan, kundi isa na tinukso sa lahat ng paraan, gaya natin, ngunit hindi nagkasala." Kung ang tukso ay kasalanan, hindi sana nagkasala si Jesus. Tinukso siya, totoong tinukso, at nanatiling walang kasalanan. Ang tukso ay ang imbitasyon; ang kasalanan ay ang pagtanggap nito. May pagkakaiba ang ibon na lumilipad sa ulo mo at ang ibong pinapayagan mong magpugad doon. Ang unang pakiramdam ng akit ay senyales na ikaw ay tao; ang pagpapakasawa dito ang pagsuway.

"Kung sapat ang pananampalataya ko, titigil na ang tukso." Kabaligtaran ang itinuturo ng Bibliya. Matapos mabinyagan si Jesus at marinig ang tinig ng Ama na nagsasabing minamahal siya, doon pa lamang siya dinala sa ilang upang tuksuhin. Ang mga panahon ng pinakamalalim na espirituwal na pagsulong ay madalas na kasunod ng pinakamatinding atake. Hindi tanda ng paglayo mo sa Diyos ang matinding laban; madalas ay tanda ito na may ipinaglalaban ka na. Ang mga sundalong nasa linya ng digmaan ang pinapaulanan ng bala, hindi ang mga nasa likuran na.

"Kaya ko ito, basta magpakatatag lang ako." Dito pumapasok ang tuon ng gabay na ito. Maraming tao ang gumagawa ng mga tanikala ng panata: hindi na ako iinom, hindi na ako manonood, hindi na ako magsisinungaling. Pero paulit-ulit silang nadadapa, dahil ang pagbabawal ay hindi nakakabusog. Binabalaan tayo ni Pablo sa Colosas 2 na ang mga alituntuning "huwag mong hawakan, huwag mong tikman, huwag mong salingin" ay mukhang matalino pero "walang anumang kabuluhan laban sa pagnanasa ng laman." Ang nagpapalaya ay ang Espiritu na nagbibigay ng bagong pagnanasa, gaya ng sinabi sa Galacia 5:16. Ang hindi nabubusog na puso ay laging babalik sa pain.

"Kung tunay akong Kristiyano, wala na akong dapat ipaglaban." Itinuro mismo ni Pablo sa Roma 7 ang bigat ng pakikipagbuno sa loob ng isang taong ligtas. Hindi nangangahulugan ang kaligtasan na natapos na ang labanan; nangangahulugan ito na nagbago na ang panig mo. Patay ka na sa kasalanan ayon sa Roma 6, pero araw-araw mong pipiliing mabuhay ayon sa katotohanang iyon. At kapag nadapa ka, hindi ka tinatakwil: "Kung ipinapahayag natin ang ating mga kasalanan, siya'y tapat at matuwid, kaya't patatawarin tayo sa ating mga kasalanan at lilinisin sa lahat ng ating kasamaan," ayon sa 1 Juan 1:9.

Isabuhay ito ngayon

Magsimula tayo sa pinakakongkreto: alamin mo ang oras ng iyong kahinaan. Para sa karamihan, hindi random ang pagbagsak. May pattern: pagod, galit, nag-iisa, gutom, hating-gabi, pagkatapos ng away, kapag may sahod. Ang "magbantay kayo" sa Mateo 26:41 ay utos na maging matalino tungkol sa sarili mo. Kung alam mong mahina ka pagkatapos ng mahabang araw, huwag mong hintayin ang gabi para magpasya. Gumawa ka ng desisyon habang malinaw pa ang isip mo: iwan ang telepono sa ibang silid, umuwi nang maaga, huwag dumaan sa kalyeng iyon, i-block ang numero, humingi ng tulong bago pa dumating ang krisis. Ang tunay na laban ay madalas na napapanalunan o natatalo bago pa man dumating ang mismong sandali ng tukso.

Pangalawa, punuin mo ang iyong isip. Hindi basta tipid na payo ang Mga Awit 119:11; ito ay estratehiya. Kapag dumating ang tukso, wala kang oras maghanap ng sagot. Si Jesus mismo ay sumagot ng "nasusulat" nang tatlong beses sa ilang, at nagawa niya iyon dahil nasa loob na niya ang Kasulatan. Pumili ka ng tatlo o apat na talata na direktang tumutugma sa iyong laban, isaulo mo, at ulitin nang malakas kapag umaatake ang kalaban. Kakaiba ang nangyayari kapag ang katotohanan ay binibigkas sa dilim.

Pangatlo, gumising ka sa iyong pangangailangan ng ibang tao. Halos lahat ng paulit-ulit na pagkakasala ay nabubuhay sa lihim. Sinasabi sa Santiago 5:16, "Kaya nga, magpahayagan kayo ng inyong mga kasalanan sa isa't isa at ipanalangin ninyo ang isa't isa upang kayo'y gumaling." Hanapin mo ang isang kapatid na matitiis ang katotohanan tungkol sa iyo at hindi ka iiwan. Hindi ito kahihiyan; ito ang labasan na ipinangako sa 1 Corinto 10:13 na madalas ay may mukha at pangalan.

At panghuli, bumalik sa mas malalim na "oo." Tanungin mo ang sarili mo sa oras ng tukso: anong pangako ang pinaniniwalaan ko ngayon? Na mas makakapagpaligaya sa akin ito kaysa sa Diyos? Pagkatapos ay sabihin mo sa sarili mo ang katotohanan: wala sa aking binabalak ngayon ang makakatugon sa tunay kong gutom. Ipinahayag ni Jesus sa Juan 6:35, "Ako ang pagkaing nagbibigay-buhay. Ang lumalapit sa akin ay hindi na magugutom." Hindi tayo tumatakas sa kasiyahan; tumatakas tayo papunta sa mas tunay na kasiyahan.

Ang Salamin

Ikaw na nagbabasa nito, gusto kong magtanong nang tapat. Ilang taon mo nang dala ang labang ito? Ilang beses mo nang sinabing "ito na ang huling beses," at ilang umaga kang nagising na parang talo ka na bago pa man magsimula ang araw?

Hindi ko gustong gawing magaan ang bigat na dala mo. Pero gusto kong sabihin sa iyo ang isang bagay: baka ang problema mo ay hindi na kulang ang sipag mo sa paglaban. Baka ang problema ay nakikipaglaban ka sa Diyos na akala mo ay nakakuyom ang kamao sa iyo, habang ang totoo ay nakabukas ang kanyang mga kamay. Dahil kapag ang tinatakbuhan mo ay isang Diyos na galit, lagi kang mapapagod, at ang pagod na tao ay madaling mabihag.

Totoong nakakasakit ang temang ito. Nakakasakit sa trabaho, kung saan tinatawag mong "pagiging praktikal" ang maliliit na kasinungalingan. Nakakasakit sa pera, kung saan ipinagtatanggol mong "deserve ko naman" ang paggastos na pinapatay ang pamilya mo. Nakakasakit sa katawan, sa pagkain, sa inumin, sa pagnanasang ikinukubli mo sa likod ng malinis na larawan. Nakakasakit sa oras, sa mga oras na nilulunok ng screen habang naghihintay ang anak mong makipaglaro. Nakakasakit sa kalungkutan mo, dahil doon nagtatago ang pinakamalakas na tukso: ang paniniwalang wala namang nagmamalasakit, kaya bakit pa?

Pero may isang Diyos na nakakaalam ng pakiramdam. Hindi siya nakatingin mula sa malayo. Nanginig siya sa Getsemani. Nagutom siya sa ilang. Alam niya kung paano tumanggi habang nanginginig ang tuhod. At ngayon ay sinasabi sa iyo ng Hebreo 4:16 na lumapit ka nang may pagtitiwala sa trono ng biyaya, "upang tayo'y tumanggap ng habag at makasumpong ng biyayang tutulong sa atin sa panahon ng pangangailangan."

Huwag kang maghintay na maging malinis bago lumapit. Lumapit ka nang marumi. Doon nagsisimula ang paglaya.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Maaga pang nararanasan ng mga bata ang tukso, kahit hindi pa nila alam ang salita. Alam nila ang pakiramdam na gusto nilang kunin ang kendi ng kapatid nila kahit bawal, o magsinungaling para hindi mapagalitan. Kaya hindi kailangang maging kumplikado ang paliwanag.

Maaari mong ilarawan ang tukso bilang pain sa pamingwit. Ipaliwanag mo na kapag nangingisda ang tao, naglalagay siya ng masarap na pain sa kawit, at kapag kinagat iyon ng isda, hindi niya nakita ang kawit na nakatago. Ganoon ang tukso: palaging may bagay na mukhang masaya at masarap, pero may nakatagong sakit sa loob. Ipakita mo rin na hindi tayo iniiwan ng Diyos sa laban na ito. Sabihin mo kay Jesus na tinukso rin siya at hindi siya sumuko, at ngayon ay tinutulungan niya tayo. Mahalagang marinig ng bata na hindi siya masamang bata kapag may naiisip siyang masama; nagiging mali ito kapag sinunod niya. At kapag nadapa siya, may Diyos na handang magpatawad at hindi tumitigil sa pagmamahal sa kanya.

Isang mabisang paraan ay ang pagsasaulo ng isang maikling talata kasama ang bata, gaya ng Mga Awit 119:11, para may kakapitan siya sa mga sandaling mahirap pumili ng tama.

May mga partikular na paliwanag tungkol sa paksang ito na inihanda ayon sa edad: para sa mga preschool (3 hanggang 6 na taon) na nangangailangan ng kuwento at larawan, para sa mga batang elementarya (7 hanggang 12) na handa nang pag-usapan ang konsiyensiya at pagpili, at para sa mga tinedyer (12 pataas) na humaharap na sa mas mabibigat na tukso sa cellphone, barkada, at pag-ibig. Piliin mo ang angkop sa anak mo at basahin ninyo itong magkasama.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung may isang bagay na dalhin mo mula sa pahinang ito, sana ay ito: hindi ka mananalo sa tukso dahil naging sapat na kalakas ang kapit mo, kundi dahil may Isang mas malakas ang kumakapit sa iyo at may bagong pagnanasang inilalagay ang Espiritu sa loob mo. Ang paglaban sa tukso ay hindi pagtatanggal lamang ng mga bagay sa buhay mo; ito ay pagpapalit ng pinakaminamahal. Hangga't mas masarap pa rin sa paningin mo ang kasalanan kaysa sa Diyos, ang mga panata mo ay mga tanikalang papatid din. Pero kapag natikman mo kung gaano kabuti ang Panginoon, magsisimulang mawalan ng lasa ang mga dating hinahabol mo.

Hindi disiplina ang pundasyon kundi pag-ibig.

Kaya huwag kang mag-umpisa sa pagsisi sa sarili. Mag-umpisa ka sa pagtingin kay Jesus na tinukso sa lahat ng paraan gaya natin ngunit hindi nagkasala, at ngayon ay nakikiramay sa iyong mga kahinaan. Basahin mong muli ang Mateo 4 at pagnilayan kung paano siya sumagot. Isaulo mo ang Mga Awit 119:11. Pag-aralan mo ang Galacia 5 at ang bunga ng Espiritu. At bago matapos ang araw na ito, sabihin mo sa isang kapatid ang totoo tungkol sa labang dala mo. Hindi ka nakikipaglaban nang nag-iisa, at hindi ka nakikipaglaban para manalo; nakikipaglaban ka mula sa panalo na.