Si Elias: Ang Propetang Nanalangin at Sinagot ng Diyos

Panimula

Tatlong taon at kalahating walang ulan. Tuyot ang mga batis, basag ang lupa, patay ang mga baka sa bukid, at ang buong Israel ay naghahanap ng pananagutan. Sa gitna ng ganitong tagtuyot, may isang lalaking nakatayo sa harap ng isang hari na sanay sa pagpapatay ng propeta. Wala siyang hukbo, wala siyang katungkulan sa palasyo, at kung babasahin mo ang kanyang kasaysayan nang mabilis, iisipin mong siya ay isang bayaning hindi kayang saktan ng kahit ano.

Pero may isang talata sa Bagong Tipan na parang binubutas ang larawang iyon. Sinabi ni Santiago na si Elias ay "isang tao na may pagkataong gaya rin ng atin." Hindi superhero. Tao lang, na nananalangin.

Sa gabay na ito, susundan natin ang buong buhay ni Elias mula sa kanyang biglaang paglitaw hanggang sa kanyang pag-akyat sa ipoipo, at makikita mo kung paano hinubog ang bawat yugto ng kanyang buhay ng panalangin at ng sagot ng Diyos, kasama ang isang panalanging maawaing tinanggihan ng Diyos.

Ang tuon ng gabay na ito

Karamihan sa mga sanaysay tungkol kay Elias ay nakatuon sa apoy sa Bundok Carmel. Ang tuon ng gabay na ito ay iba: susundan natin ang mga panalangin ni Elias, isa-isa, bilang gulugod ng kanyang kuwento. Nanalangin siya para sa tagtuyot at natuyo ang langit. Nanalangin siya sa ibabaw ng bangkay ng isang bata at humingang muli ito. Nanalangin siya sa Carmel at bumagsak ang apoy. Nanalangin siya para sa ulan at bumuhos ang ulan. At isang beses, nanalangin siyang mamatay na, at iyon lang ang hindi ibinigay ng Diyos. Doon mo makikita kung sino talaga ang Diyos na sinasamba niya.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol kay Elias?

Pumapasok si Elias sa Kasulatan nang walang paunang salita. Walang talaan ng angkan, walang kuwento ng pagkabata, walang tinig mula sa langit na tumatawag sa kanyang pangalan. Basta na lang siyang tumayo sa harap ni Haring Ahab: "Ang Panginoon, ang Dios ng Israel, ay buhay, na sa harap niya ako'y nakatayo, walang magkakaroong hamog o ulan man sa mga taong ito, kundi ayon sa aking salita" (1 Hari 17:1).

Kailangan mong maintindihan kung gaano kabigat ang pahayag na ito. Si Ahab ay hari ng Israel sa hilaga, mga walong siglo bago si Cristo, at ang kanyang reyna ay si Jezebel, anak ng hari ng Sidon. Ipinasok ni Jezebel ang pagsamba kay Baal, ang diyos-diyosan ng bagyo at ulan, ang sinasabing nagbibigay ng pagkain sa lupa. Kaya nang sabihin ni Elias na hindi uulan hangga't hindi siya nagsabi, ang totoong laban ay hindi tungkol sa panahon. Ito ay tungkol sa kung sino ang nagpapaulan. Ang tagtuyot ay hindi kalupitan; ito ay ebanghelyo sa anyo ng tuyong lupa, isang paanyaya sa buong bansa na tumingin sa tunay na Diyos.

At agad nating nakikita ang pattern ng buhay ni Elias. Pagkatapos ng malakas na pahayag, agad siyang pinadala sa pinakatagong lugar: "Umalis ka rito, at lumiko ka sa dakong silanganan, at magkubli ka sa tabi ng batis Cherith na nasa tapat ng Jordan. At mangyayari, na ikaw ay iinom sa batis; at aking iniutos sa mga uwak na pakanin ka roon" (1 Hari 17:3-4). At ganoon nga ang nangyari: "At iginagawad sa kaniya ng mga uwak ang tinapay at laman sa kinaumagahan, at tinapay at laman sa kinahapunan; at siya'y nagiinom sa batis" (1 Hari 17:6).

Isipin mo ito. Ang propetang nagsabing hindi uulan ay siya ring nakatira sa tabi ng isang batis na paunti-unting natutuyo. Kasama siya sa hatol na kanyang ipinahayag. Ang sarili niyang panalangin ang nagtuyo ng kanyang sariling inumin. Hindi siya ineksempt ng Diyos sa kahihinatnan ng kanyang katapatan, pero pinakain siya sa lugar na pinaka-imposibleng makakain. Uwak ang pinadala, mga ibong itinuturing na marumi sa Kautusan, ang nagdala ng tinapay at karne dalawang beses sa isang araw. Hindi maganda sa paningin ang probisyon ng Diyos, pero totoo.

Mula sa Cherith ay pinadala siya sa Zarefat, sa teritoryo ng sariling bayan ni Jezebel, at doon siya sinustentuhan ng isang biyudang Gentil na may isang dakot na harina lang. Hindi natapos ang harina. Nang mamatay ang anak ng biyuda, humiga si Elias sa ibabaw ng bata at nanalangin, at ibinalik ng Diyos ang hininga nito. Sinabi ng ina: "Ngayon ay talastas ko na ikaw ay lalake ng Dios, at ang salita ng Panginoon sa iyong bibig ay katotohanan" (1 Hari 17:24). Bago pa hamunin ni Elias ang buong bansa sa Carmel, sinanay muna siya ng Diyos sa isang tahanan ng isang mahirap na dayuhan.

Pagkatapos ng tatlong taon ay dumating ang kilalang tagpo. Sa Bundok Carmel ay hinarap ni Elias ang 450 propeta ni Baal at ang bayang hindi makapagdesisyon. Sinabi niya: "Hanggang kailan kayo mangangapa sa gitna ng dalawang pinagkakaibahan? kung ang Panginoon ay Dios, sumunod kayo sa kaniya: nguni't kung si Baal, sumunod nga kayo sa kaniya" (1 Hari 18:21). Hindi sumagot ang bayan. Sumigaw at nagsugat ang mga propeta ni Baal buong araw, at walang apoy na bumagsak.

Pagkatapos, isang maikling panalangin lang ang sinambit ni Elias, mas maikli pa sa isang minuto: "Oh Panginoon, na Dios ni Abraham, ni Isaac, at ni Israel, patunayan mo sa araw na ito na ikaw ay Dios sa Israel, at ako ang iyong lingkod, at aking ginawa ang lahat na mga bagay na ito sa iyong salita. Dinggin mo ako, Oh Panginoon, dinggin mo ako, upang matalastas ng bayang ito na ikaw na Panginoon ay Dios, at iyong pinapagbalik ang kanilang loob" (1 Hari 18:36-37). At ang sumunod: "Nang magkagayo'y ang apoy ng Panginoon ay nalaglag, at sinupok ang handog na susubusin, at ang kahoy, at ang mga bato, at ang alabok, at hinimuran ang tubig na nasa hukay. At nang makita ng buong bayan, sila'y nagpatirapa: at kanilang sinabi, Ang Panginoon ay siyang Dios; ang Panginoon ay siyang Dios" (1 Hari 18:38-39).

Pansinin ang hiling ni Elias. Hindi siya humingi ng parangal para sa sarili. Ang hiling niya ay "iyong pinapagbalik ang kanilang loob." Pagbabalik-loob, hindi paghihiganti, ang nasa puso ng panalanging iyon.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Hindi nag-iisang bato si Elias sa kasaysayan ng pagtubos. Siya ay bahagi ng isang malinaw na linya.

Sa Lumang Tipan, siya ang tumatayo sa hilera ng mga tagapamagitan. Si Moises ay umakyat sa bundok, nanalangin para sa isang bayang sumamba sa gintong guya, at nakipagtagpo sa Diyos sa gitna ng apoy at usok. Si Elias ay umakyat rin sa bundok, nanalangin para sa isang bayang sumamba kay Baal, at nakita ang apoy na bumabagsak. Hindi aksidente na nang tumakas si Elias, sa Horeb siya nagtungo, ang bundok ni Moises. Kinakausap ng Diyos ang kanyang propeta sa mismong lugar kung saan ibinigay ang tipan, at ipinapakitang buhay pa ang tipang iyon.

Pero may mahalagang pagbabago sa Horeb. Iniutos ng Diyos: "Lumabas ka, at tumayo ka sa bundok sa harap ng Panginoon." At ang sumunod: "At, narito, ang Panginoon ay nagdaan, at isang malaki at malakas na hangin ay humawi ng mga bundok, at pinagdurog ang mga bato sa harap ng Panginoon; nguni't ang Panginoon ay hindi nasa hangin: at pagkatapos ng hangin ay isang lindol; nguni't ang Panginoon ay hindi nasa lindol: At pagkatapos ng lindol ay apoy; nguni't ang Panginoon ay hindi nasa apoy: at pagkatapos ng apoy ay isang marahang bulong na tinig. At nangyari, nang mabanaagan niya ang tinig, na siya'y nagbalot ng kaniyang mukha sa kaniyang balabal, at lumabas, at tumayo sa pasukan ng yungib" (1 Hari 19:11-13).

Ang propetang sanay sa apoy ay tinuruan ng Diyos na kilalanin siya sa bulong. Ito ay paunang tanda ng isang Mesiyas na hindi darating sa kidlat kundi sa isang sabsalan at sa isang krus.

Kaya nga natapos ang Lumang Tipan na may pangako tungkol kay Elias: "Narito, aking susuguin sa inyo si Elias na propeta bago dumating ang dakila at kakilakilabot na kaarawan ng Panginoon" (Malakias 4:5). Ang huling pahina ng Lumang Tipan ay nakatingin sa isang Elias na darating, isang tinig na maghahanda ng puso ng bayan bago ang Panginoon mismo ang dumating.

Tinutupad ng Bagong Tipan ang pangakong iyon sa dalawang paraan. Una, kay Juan Bautista, na dumating sa diwa at kapangyarihan ni Elias, nakadamit ng balahibo ng kamelyo, sumisigaw sa ilang ng pagbabalik-loob, at nahaharap din sa isang haring pinapatnubayan ng kanyang asawa. Sinabi ni Jesus tungkol sa kanya: "At kung ibig ninyong tanggapin: Ito'y si Elias na paririto" (Mateo 11:14).

Ikalawa, sa Bundok ng Pagbabagong-anyo. Sa loob ng kanyang buhay, ang pinakamalapit na natikman ni Elias sa kaluwalhatian ng Diyos ay isang mabilis na pagdaan habang nakabalot ang mukha sa balabal. Pagkalipas ng mga siglo, nakatayo siya sa isang bundok, nakaharap, kausap ang Anak ng Diyos: "At narito, dalawang lalake ay nakikipagusap sa kaniya, na ang mga ito'y si Moises at si Elias" (Lucas 9:30). Ang Kautusan at ang mga Propeta ay nakatayo sa magkabilang tabi ni Cristo, at ayon sa sumunod na talata, ang pinag-usapan nila ay ang kanyang pag-alis na gaganapin sa Jerusalem, ang krus.

Ang lahat ng apoy sa Carmel ay tumatanggi sa diyos-diyosan; ang krus ang siyang lumilipol nito. Doon nagtatapos ang gawain ni Elias, hindi sa kanyang sariling tagumpay kundi sa handog na ang Diyos mismo ang nagbigay.

Ang puso ng kanyang buhay

Tatlong sandali ang nagbubukas ng pinto sa loob ng kaluluwa ni Elias.

Ang una ay ang batis Cherith. Madaling hangaan ang propetang nakatayo sa harap ng hari, pero nakakalimutan natin na ang pinakamahabang panahon ng kanyang buhay ay hindi ginugol sa pagsigaw sa harap ng mga tao kundi sa pag-inom ng tubig sa isang batis at paghihintay sa mga uwak. Isipin mo ang bagal ng araw. Walang kongregasyon, walang gawain, walang tanda ng progreso, at araw-araw ay lumiliit ang tubig na inaasahan mo. Dito nabuo ang katapangan niya sa Carmel. Ang taong hindi marunong maghintay sa Cherith ay hindi makakatayo sa Carmel. Sa lihim na dako binubuo ang pampublikong tapang. Ang panalanging nagtuyo sa bansa ay nagtuyo rin sa kanyang sariling inumin, at natutuhan niyang ang kaloob ng Diyos ay hindi laging nasa daan na hinihintay natin.

Ang ikalawa ay ang Carmel. Hindi ito pagpapakitang-gilas. Ipinatong ni Elias ang bawat kalamangan sa kabila: ibinuhos ang tubig sa altar hanggang sa umapaw sa hukay, hinayaang mauna ang mga propeta ni Baal buong araw, at pagkatapos ay nanalangin ng isang panalanging ang tuon ay ang karangalan ng Diyos at ang pagbabalik-loob ng bayan. Bumagsak ang apoy, umulan pagkatapos, at sa loob ng isang araw ay nakita ng Israel na buhay ang Diyos ng kanilang mga magulang. Pero tandaan: sa parehong kabanata, pinapatay ang mga propeta ni Baal, at hindi rin nagtagal ang pagbabalik-loob ng bayan. Ang apoy ay nagpabagsak sa kanila sa lupa; hindi nito binago ang kanilang puso.

Ang ikatlo ay ang punong enebro sa ilang. Isang araw pagkatapos ng pinakadakilang tagumpay ng kanyang buhay, may dumating na pananakot mula kay Jezebel, at tumakbo si Elias. Naglakad siya papuntang Beer-seba, iniwan ang kanyang katulong, naupo sa ilalim ng isang punong kahoy, at nanalangin: "Sukat na; ngayon, Oh Panginoon, kunin mo ang aking buhay; sapagka't hindi ako mabuti sa aking mga magulang" (1 Hari 19:4). Ito ang tanging naitalang panalangin ni Elias na tinanggihan ng Diyos.

At tingnan mo ang sagot. Hindi pinagalitan ng Diyos ang kanyang pagkaduwag. Pinatulog siya, pinadalhan ng tinapay at tubig ng anghel, pinatulog na muli, at pinakain nang ikalawa. Pagkatapos ay pinalakad siya ng apatnapung araw papuntang Horeb, tinanong nang dalawang beses ng "Anong ginagawa mo rito Elias?", pinakinggan ang kanyang reklamo ("ako, ako lamang, ang naiwan"), at tinugon ng tatlong bagay: isang bulong, isang bagong tungkulin, at isang kasama. Ipinaalam ng Diyos sa kanya na may pitong libong hindi yumukod kay Baal (1 Hari 19:18), at ipinatawag niya si Eliseo upang maging tagasunod at tagapagpatuloy.

Ang taong gustong mamatay ay hindi pinatay ng Diyos. Sa bandang huli, siya ay isa sa dalawang tao sa Kasulatan na hindi dumaan sa kamatayan: "At nangyari, samantalang sila'y nagpapatuloy, at nag-uusap, na narito, napakita ang isang karong apoy, at mga kabayong apoy, at humiwalay sa kanila kapuwa; at si Elias ay sumampa sa langit sa pamamagitan ng ipoipo" (2 Hari 2:11). Ang panalangin sa ilalim ng puno ay tinanggihan; ang totoong sagot ay dumating na hindi kayang isipin ni Elias.

Sa pagitan ng ilang at ng ipoipo, may mga taon pa siyang nagsilbi. Hinarap niya si Ahab sa ubasan ni Nabot, isang lupang inagaw sa pamamagitan ng bintang at pagpaslang, at sinabi niya sa hari ang hatol ng Diyos sa katarungan. Sinalubong siya ni Ahab ng "Nasumpungan mo ba ako, Oh aking kaaway?" (1 Hari 21:20). Nagsalita rin siya kay Ahazias na anak ni Ahab, at ayon sa 2 Cronica 21:12, sumulat pa siya ng liham ng babala sa hari ng Juda. Hindi laging umaapoy ang langit; kadalasan, salita lang at katapatan.

Ano ang matututuhan natin kay Elias

Ang unang aral ay ito: ang panalangin ay may kapangyarihan hindi dahil sa taong nananalangin kundi dahil sa Diyos na nakikinig. Ito ang eksaktong argumento ni Santiago: "Si Elias ay isang tao na may pagkataong gaya rin ng atin, at siya'y nanalangin ng buong ningas upang huwag umulan; at hindi umulan sa lupa sa loob ng tatlong taon at anim na buwan. At nanalangin siyang muli; at ang langit ay nagbigay ng ulan, at ang lupa ay namunga ng kaniyang bunga" (Santiago 5:17-18). Hindi sinabi ni Santiago na si Elias ay espesyal na uri ng tao. Sinabi niyang gaya rin siya natin, kasama ang depresyon niya, ang pagtakas niya, at ang pagkainip niya. Kung ang panalangin ay depende sa kalidad ng nananalangin, walang pag-asa ang alinman sa atin. Dahil ito ay depende sa Diyos ng tipan, may pag-asa ang lahat ng humihingi.

Ang ikalawang aral ay tungkol sa kung paano tayo kinakausap ng Diyos. Gusto nating maramdaman ang lindol. Hinahanap natin ang apoy, ang dramatikong karanasan, ang kumpirmasyong hindi na kailangang paniwalaan pa. Pero ang Diyos na nagpabagsak ng apoy sa Carmel ay pinili ang marahang bulong para sa kanyang pagod na lingkod. Sa Bagong Tipan, ang bulong na iyon ay may mukha at pangalan: siya ay ang Salitang nagkatawang-tao. Kung naghihintay ka ng senyales sa langit bago ka sumunod, may nauna nang binigay ang Diyos: ang kanyang Salita at ang kanyang Anak.

Ang ikatlong aral ay pinakamahirap tanggapin. Kung minsan, ang pinakamalaking pagpapala ng Diyos ay ang pagtanggi sa hinihingi natin. Buong puso ang panalangin ni Elias na mamatay na siya. Kung sinagot iyon ng Diyos ayon sa kanyang mga salita, hindi na natin makikilala si Eliseo, hindi na mababasa ang pangako sa Malakias tungkol sa kanya, at hindi siya makakatayo sa bundok kasama si Jesus. Ang pagsasabi ng Diyos na hindi ay hindi katigasan ng loob; ito ay pag-ibig na nakikita ang dulo ng kuwento.

Hindi ka sinisipa ng Diyos kapag bumagsak ka.

Kaya kapag hindi sinagot ang panalangin mo sa paraang inaasahan mo, hindi iyon nangangahulugang hindi ka niya pinakikinggan. Ang sagot ay maaaring dumating sa anyo ng tinapay, tubig, tulog, at isang kaibigan bago pa dumating ang anumang paliwanag.

Ang Salamin

May bahagi ka ba sa buhay mo na parang Cherith? Isang panahon kung saan ginawa mo ang tama, sinunod mo ang Diyos sa isang desisyon na mahal, at ang resulta ay hindi parangal kundi katahimikan at paghihintay? Baka ito ay isang trabahong iniwan mo dahil hindi ka makapayag sa nangyayari doon. Baka isang pamilyang hindi ka maintindihan tuwing magsasalita ka ng katotohanan. Baka isang gamot na hindi gumagana at isang katawang unti-unting sumusuko. Sinasabi sa iyo ng kuwento ni Elias na ang pagtuyo ng batis ay hindi patunay na nakalimutan ka ng Diyos. Ang uwak ay dumating sa umaga at sa gabi, at hindi ito kailanman nasa listahan ng inaasahan niya.

At kung ang totoo, ikaw ngayon ay nasa ilalim ng punong enebro, huwag kang mahiya. Maaaring hindi ka magsabi kaninuman kung gaano kabigat ang bawat umaga. Maaaring sabihin ng iba na kulang ang pananampalataya mo dahil pagod ka, at tinanggap mo na iyon bilang hatol. Pero tingnan mong maigi kung paano tinrato ng Diyos ang propetang gustong mamatay: hindi sermon ang ibinigay niya, kundi pagkain at tulog at isang tinig na tumatanong, hindi nang may panunumbat kundi may pag-usisa, "Anong ginagawa mo rito?"

Tanungin mo ang sarili mo: sino ang pitong libo sa buhay mo na hindi mo napapansin? Ang kasinungalingan ng pagkapagod ay ang pagsasabing ikaw lang ang natira, ikaw lang ang nagmamalasakit, ikaw lang ang tapat. Hindi iyon totoo, at mabuting balita iyon, dahil hindi nakasalalay sa iyong balikat ang bigat na hindi para sa iyo.

Isa pang tanong: gaano katagal na hindi ka nananalangin dahil hindi ka nakakaramdam ng anuman? Si Elias ay nananalangin sa harap ng bangkay, sa harap ng basang altar, sa harap ng walang ulap na langit. Hindi kailanman naging kondisyon ang nararamdaman niya. Kung ang panalangin ay may bisa dahil sa Diyos na nakikinig, kung gayon ang pinakatuyong panalangin mo ngayong gabi ay may parehong lakas ng panalanging nagdala ng apoy sa Carmel.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Kapag ikinukuwento ang buhay ni Elias sa mga bata, mahalagang huwag lang siyang gawing bidang malakas. Ang buong punto ay hindi siya ang malakas.

Maaari mong simulan sa isang mabilis na larawan: may isang lalaki na nakausap ang Diyos nang gaya ng pakikipag-usap sa isang tunay na kaibigan. Nang walang maibigay na pagkain ang buong bansa, ang Diyos ang nag-utos sa mga ibon na maghatid ng pagkain sa kanya araw-araw. Nang magkaroon ng malaking patimpalak sa bundok tungkol sa kung sino ang tunay na Diyos, hindi nagtawag si Elias ng sundalo; nanalangin lang siya, at nagpadala ang Diyos ng apoy mula sa langit. At nang si Elias ay labis na napagod at malungkot, hindi siya pinagalitan ng Diyos. Binigyan siya nito ng pagkain, pinatulog, at nagsalita sa kanya nang napakahina, gaya ng isang bulong sa tabi ng kanyang tainga.

Para sa mga bata, dalawang katotohanan ang sapat. Una, nakikinig ang Diyos kapag nananalangin ka, kahit maliit ka pa at kahit pabulong lang ang panalangin mo. Ikalawa, hindi tinatalikuran ng Diyos ang mga taong pagod, malungkot, o natatakot.

May mga espesyal na bersyon ng paliwanag na ito na inihanda para sa iba't ibang edad: para sa mga preschool na tatlo hanggang anim na taon, may napakasimpleng kuwento tungkol sa mga ibong naghahatid ng tinapay; para sa mga elementarya na pito hanggang labindalawa, may bersyong may mas malinaw na tagpo sa Carmel at tungkol sa pagpili sa tunay na Diyos; at para sa mga teenager na labindalawang taon pataas, may pagtalakay sa pagkapagod ni Elias, sa depresyon, at sa maingat na pag-aaruga ng Diyos sa kanya. Hanapin mo ang bersyong bagay sa batang kausap mo, at ikuwento ito nang hindi ka nagmamadali.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung isang bagay lang ang iuuwi mo sa kuwento ni Elias, hayaan mong ito ang mga panalangin niya. Nanalangin siya at natuyo ang langit. Nanalangin siya at humingang muli ang isang patay na bata. Nanalangin siya at bumagsak ang apoy sa isang basang altar. Nanalangin siya at bumuhos ang ulan sa isang lupang wala nang pag-asa. At nanalangin siyang mamatay na, at doon lang tumanggi ang Diyos, dahil may inihahanda siyang ipoipo, isang tagapagpatuloy, isang pangako sa huling pahina ng Lumang Tipan, at isang sandali sa isang bundok kasama ang Anak ng Diyos.

Hindi ka propeta, at hindi mo kailangang maging isa. Ang pintuang binuksan ni Santiago ay para sa lahat: si Elias ay tao lang, gaya rin natin, at ang kapangyarihan ay nasa Diyos na nakikinig. Buksan mo ang 1 Hari 17 hanggang 2 Hari 2 at basahin ito nang sunod-sunod sa isang upuan, may lapis sa kamay, at markahan ang bawat panalangin at bawat sagot. Pagkatapos ay tumingin ka sa Lucas 9, sa bundok kung saan nagtagpo ang Kautusan, ang mga Propeta, at ang Tagapagligtas.

At pagkatapos, magsalita ka. Kahit tuyo. Nakikinig siya.