Kutoka 2:3

Maandiko Yenyewe

Mama wa mtoto hawezi tena kuficha sauti ya mwanawe. Baada ya miezi mitatu ya kunyamazisha, kutetemeka kila mtu anapopita mlangoni, anachukua kikapu cha manyasi, anakipaka "sifa na lami" ili kisipitishe maji, anamweka mtoto ndani, na kukiweka kikapu "juu ya maji katika majani kando ya mto." Ni kitendo cha kukata tamaa na cha ujasiri kwa wakati mmoja: anamtii Farao kwa kumtia mtoto mtoni, lakini anamtia akiwa ndani ya mashua.

Kiini

Amri ya Farao ilikuwa wazi: watoto wa kiume watupwe mtoni. Mama huyu hatupigani vita vya wazi dhidi ya himaya; hana silaha, hana cheo, hana sauti. Anacho kikapu na lami. Na hapa ndipo Mungu anapoanzia kazi yake ya ukombozi: si kwa tetemeko la ardhi wala jeshi, bali kwa mikono ya mwanamke anayefunga nyufa za kikapu cha manyasi. Maandiko hayasemi hata neno moja kuhusu Mungu katika mstari huu. Hakuna maono, hakuna malaika, hakuna ahadi. Ni mwanamke peke yake, mtoni, akiweka kila kitu alichonacho juu ya maji. Hivi ndivyo mara nyingi neema inavyoanza: kimya, bila mahubiri, katika kitendo kidogo cha upendo kinachokaidi hofu.

Uzi Unaounganisha

Katika Kiebrania, neno linalotumika kwa hiki "kikapu" ni teva. Linatokea mahali pengine pamoja tu katika Biblia nzima: safina ya Nuhu katika Mwanzo. Hiyo si bahati mbaya ya lugha; ni mwandishi anayekupigia kelele. Mara ya kwanza, maji ya gharika yalimeza ulimwengu na sanduku lililopakwa lami likabeba tumaini la wanadamu. Sasa Mto Nile, mto uliokuwa kaburi la watoto wa Waebrania, unabeba sanduku dogo lenye mtoto mmoja. Mungu anaokoa kwa mtindo uleule: maji ya kifo yanakuwa njia ya uzima. Na hatimaye mtoto mwingine atatafutwa na mfalme mwenye hofu, atakimbizwa Misri, na atatolewa majini katika ubatizo ili awatoe watu wake katika utumwa mkubwa zaidi.

Kioo

Kuna mambo ambayo huwezi kuyalinda tena. Mtoto anayefikia umri wa kuondoka nyumbani. Kazi inayotetereka na wewe hujui kesho. Mwili unaozeeka licha ya dawa zote. Mama huyu alificha kwa miezi mitatu, na kisha ikafika siku ambayo kuficha hakukuwezekana. Tunaishi sana katika hiyo miezi mitatu: kushikilia, kufunika, kudhibiti. Lakini imani halisi inaonekana pale mikono inapofunguka juu ya maji. Si kuacha kujali, kumbuka: alipaka lami kwa uangalifu, alimweka mahali pa majani ambapo kikapu kingekwama, alimweka dada aangalie. Alifanya kila alichoweza, kisha akaachia. Hiyo ndiyo tofauti kati ya kukata tamaa na kumwamini Mungu. Leo, andika kwenye karatasi jina la mtu mmoja au jambo moja ambalo huwezi tena kulilinda, kisha useme kwa sauti: "Namweka huyu mikononi mwa Mungu," na uichome au uikunje ile karatasi uiweke mbali.

Mhusika Mkuu

Mstari huu haumtaji jina mama huyu. Tunajua tu kuwa ni "mwanamke Mlawi." Hana sauti katika simulizi; hasemi neno hata moja. Lakini matendo yake yanaongea kwa sauti kubwa kuliko hotuba yoyote. Fikiria mikono yake ikipaka lami nyeusi, nata, yenye harufu kali, juu ya manyasi, kazi ya mafundi wa mashua ikifanywa jikoni na mama mwenye hofu. Fikiria jinsi alivyopima pale kando ya mto: si mahali pa mkondo mkali, bali pale majani yanaposhika. Huyu si mwanamke anayeachilia kwa kukata tamaa; ni mwanamke anayehesabu, anayepanga, anayetumia akili yake yote kwa ajili ya tumaini dogo. Hofu yake haikumpooza. Ndiyo sura ya imani katika nyakati za giza: si kukosa hofu, bali kutenda ndani yake.

Wasikilizaji wa Kwanza

Waisraeli walioisikia hadithi hii kwa mara ya kwanza walikuwa wameishi jangwani, wakiwa wametoka Misri. Walijua harufu ya Mto Nile, matope yake, mbu wake, sauti ya ndege kwenye majani ya mafunjo. Walijua pia kuwa Nile ulikuwa mungu kwa Wamisri, chanzo cha uzima na utajiri wa himaya yote. Kuweka mtoto wako juu ya maji ya mungu wa adui yako ni kitendo cha kutisha. Na walijua kitu kingine: kila familia ya Kiebrania ilikuwa na kumbukumbu ya mtoto aliyepotea. Walipoisikia hadithi hii, hawakuisikia kama hadithi nzuri ya mtoto mdogo. Waliisikia kama ushuhuda kwamba mto uliokuwa umemeza watoto wao ulikuwa umebeba mkombozi wao. Himaya ilitumia maji kuua; Mungu akayatumia kuokoa.

Undani Mmoja

"Akakipaka sifa na lami." Ni maneno manne tu, lakini yanabeba uzito mkubwa. Lami ni kitu kichafu, kizito, chenye harufu inayoshika mikononi kwa siku nyingi. Ni nyenzo ya mafundi, si ya mama wa nyumbani. Mwanamke huyu alipaswa kuipata, labda kwa gharama kubwa, na kuipaka kwa makini kila sehemu, kwa sababu nyufa moja ndogo ingemaanisha kifo. Kuna upendo katika kila mkwaruzo wa mkono wake. Hatujui kama aliamini kwamba mtoto ataokoka; tunajua kwamba alifanya kazi kana kwamba inawezekana. Wakati mwingine imani haionekani kama sala ndefu bali kama mikono yenye lami: kufanya kile kidogo unachoweza, vizuri kadri uwezavyo, na kuiacha matokeo kwa Mungu aliyeyaumba maji.

Tafakari

Ni nini ambacho umekuwa ukificha kwa "miezi mitatu," na ingekuwaje kama ungeacha kukificha na kukiweka mbele za Mungu?

Kikapu chako cha manyasi ni kipi, yaani kile kitendo kidogo, kisicho na nguvu wala sifa, ambacho Mungu anaweza kukitumia kwa jambo kubwa kuliko unavyoona sasa?