Maombolezo 3:22

Maandiko

Baada ya ishirini na moja aya za kilio kikali, mtu huyu anasimama ghafla na kusema kitu tofauti kabisa: "Lakini ni vuta hili akilini mwangu na hivyo nina matumaini: Upendo dhabiti wa Yahweh haukomi na huruma zake haziishi." Hakuna maelezo, hakuna hoja, hakuna dalili nje yake kwamba mambo yamebadilika. Ni kumbukumbu tu, kilichovutwa kwa nguvu akilini kama mtu anavyovuta kamba ya nanga kutoka kwenye maji ya matope, na juu yake amejenga tumaini lake lote.

Kiini

Neno la Kiebrania hapa ni hesed, lililotafsiriwa "upendo dhabiti": uaminifu wa Mungu ndani ya agano lake, upendo unaoshikilia kwa sababu Mungu aliahidi, sio kwa sababu tunafaa. Na kinachovutia ni mahali linaposemwa. Aya nane zilizotangulia zinamsema Mungu kama dubu anayesubiri, kama simba katika maficho, kama mpiga mishale anayemlenga huyu mtu maini. Hakuna jaribio la kupunguza ukali huo. Yaani: mkono uliovunja mifupa yangu ni mkono uleule ambao huruma zake haziishi. Hii ni theolojia ngumu, isiyofariji kwa haraka, lakini ni ya kweli zaidi kuliko dini inayohitaji kila kitu kiwe kizuri kwanza kabla ya Mungu aitwe mwema.

Uzi Unaopita Katikati

Sura hii inaanza "Mimi ni mwanaume nilyeona maangaiko chini ya gongo la hasira ya Yahweh." Ni mtu mmoja anayebeba hukumu iliyoangukia taifa lote. Hapo tunasikia mwangwi wa mbali wa kile kinachotokea Golgotha: Mmoja anayeingia chini ya gongo la hasira mahali pa wengi, anayenyweshwa maji machungu, anayekuwa "kichekesho kwa watu wangu wote," anayelia bila kupata jibu. Yesu msalabani anauliza kwa nini Mungu amemwacha, na ukimya unaomjibu ni ukimya wa aya ya nane: "anazima maombi yangu." Tofauti ni hii: mwombolezaji wa Maombolezo anavuta hesed akilini kwa imani, wakati Kristo anaithibitisha kwa mwili wake. Msalaba ni pale ambapo huruma zisizoisha za Mungu zinapita katikati ya hasira yake, badala ya kuizunguka.

Kioo

Wewe pia unajua namna ya kuhesabu. Miezi ambayo mshahara haukutosha, matokeo ya kipimo cha hospitali, jina la mtoto unayeliombea usiku na hakuna dalili yoyote ya mabadiliko. Na hatari yetu si kukufuru; hatari yetu ni kuhitimisha kwa utulivu kwamba upendo wa Mungu ulikoma pale ambapo hali zetu zilikoma kuwa nzuri. Aya ya kumi na nane inakiri hivyo waziwazi: "Ustahimilivu wangu umeangamia na pia tumaini langu kwa Yahweh." Kinachomtoa mtu huyu si hisia mpya, ni kitendo cha kukumbuka kwa makusudi kitu anachokijua kuwa kweli kuhusu tabia ya Mungu. Kumbukumbu ni kazi, sio bahati.

Leo, andika kwenye karatasi jambo moja halisi ambalo Mungu alikutendea miaka iliyopita ambalo hukuliomba na hukulistahili, kisha liseme kwa sauti mahali ulipo: "Upendo dhabiti wa Yahweh haukomi."

Muktadha

Ni takriban mwaka 586 kabla ya Kristo, na Yerusalemu ni majivu. Kuta zimebomolewa, Hekalu limechomwa, mfalme amepofushwa na kuchukuliwa Babeli, na waliobaki wanakufa kwa njaa katikati ya mji uliozingirwa. Maombolezo ni mkusanyiko wa nyimbo za maziko kwa mji, zilizoandikwa kwa mpangilio wa herufi za alfabeti ya Kiebrania, jambo linaloonyesha kwamba huzuni hii haikutupwa hewani bila mpangilio; iliundwa kwa uangalifu kama sanaa. Na jambo la kushtua ni kwamba waandishi hawamlaumu Babeli kwanza. Wanamlaumu dhambi ya taifa lao na wanakiri kuwa mkono wa Yahweh mwenyewe ulikuwa nyuma ya maafa haya. Hiyo ndiyo sababu aya ya 22 ni ya kutisha: inasemwa katikati ya kaburi la matumaini yote ya kitaifa.

Wasikilizaji wa Kwanza

Wale waliosikia nyimbo hizi kwa mara ya kwanza walikuwa watu wa mabaki, wakikutana kwenye magofu au uhamishoni, wakiimba huzuni yao pamoja. Kwao, ahadi za Mungu kuhusu Sayuni, kuhusu ukoo wa Daudi, kuhusu Hekalu, zote zilionekana kuvunjika mbele ya macho yao. Kusema "huruma zake haziishi" mahali ambapo kila kitu kilikuwa kimeisha ilikuwa ni kitendo cha ujasiri wa kimapinduzi. Waliisikia kama mtu anayekiri mbele ya mahakama iliyokwisha kumhukumu. Na waliisikia kwa wingi: "sisi," sio "mimi" tu, kwa sababu aya ya 40 inageuka kuwa wito wa pamoja, "Natujichunguze njia zetu… na tumrudie Yahweh." Tumaini hili lilikuwa la jamii, sio faraja ya kibinafsi tu.

Mhusika Mkuu

Mungu wa sura hii hana upande mmoja. Yeye anavunja na anafunga; anatia uzuni na "ata kuwa na huruma kwa kadiri ya mwingi wa upendo wake dhabiti." Aya ya 33 inatoa ufunuo unaogusa moyo: "haadhibu kutoka moyoni mwake." Yaani hukumu si mahali pa raha kwa Mungu; anaifanya, lakini haitokei kwenye kina cha nafsi yake. Kinachotoka kwenye kina cha nafsi yake ni hesed. Ndiyo maana mwisho wa hadithi hii si Babeli bali Bethlehemu na Golgotha: Mungu asiyeadhibu kutoka moyoni mwake alikuwa tayari kubeba adhabu mwenyewe. Huruma zisizoisha si maneno matamu; zina jina, na jina hilo ni Yesu.

Tafakari

Ni kumbukumbu ipi mahususi ya uaminifu wa Mungu ambayo unahitaji kuivuta akilini kwa nguvu wiki hii, na kwa nini imekuwa rahisi kuisahau?

Ikiwa msalaba ndio uthibitisho kwamba hasira na huruma za Mungu zilikutana mahali pamoja, hilo linabadilisha vipi jinsi unavyotafsiri mateso yako ya sasa?