Luka 24:42

Maandiko Yenyewe

Yesu amesimama katikati ya wanafunzi wake waliofadhaika, amewaonyesha mikono na miguu yake, na bado wako kwenye ile hali ya ajabu ambayo Luka anaiita "furaha iliyochanganyikana na kutokuamini." Katika wakati huo mzito, badala ya kutoa hoja nyingine au kuwakemea, Yesu anauliza swali la kawaida kabisa: "Je mna kitu chochote cha kula?" Na wanafunzi, pengine wakiwa na masazo ya chakula cha jioni, wanampa kile walichokuwa nacho: kipande cha samaki aliyechomwa. Mstari wetu ni mfupi kupita kiasi, hauna neno la mafundisho wala sauti kutoka mbinguni. Ni tendo la mkono unaonyoshwa, chakula kinachokabidhiwa, na harufu ya moshi wa samaki aliyeokwa ikibaki chumbani.

Kiini

Kipande hiki cha samaki ni hoja ya kitheolojia iliyovaa nguo za jikoni. Dunia ya wakati ule ilijua vizuri hadithi za mizimu na vivuli vya wafu; kilichokuwa kigeni kabisa ni mwili uliokufa kweli na kisha kurudi hai akiwa na nyama na mifupa, akiwa na njaa. Luka hataki tukubali kwamba roho ya Yesu inaishi mahali fulani; anataka tujue kwamba Mungu ameurudisha mwili uliotobolewa misumari. Hii inabadilisha kila kitu tunachofikiri kuhusu wokovu. Mungu haokoi kwa kututoa kwenye miili yetu kama ndege anayeachia tundu la ngome; anaokoa miili yenyewe, pamoja na makovu yake. Chakula, meza, kitu kinachotafunwa, vyote vinabaki sehemu ya ulimwengu mpya. Ufufuo si kutoroka uumbaji, ni uumbaji ukipewa uzima tena.

Uzi Unaopita

Kuanzia Edeni, Mungu amekuwa akikutana na watu wake mezani. Agano lilithibitishwa kwa mlo mlimani, na manabii waliutabiri ukombozi kama karamu. Lakini uzi wa karibu zaidi upo ndani ya sura hii yenyewe: saa chache mapema, wale wawili wa Emmau walimtambua Yesu "katika kuumega mkate," na sasa wanafunzi wanamkabidhi samaki. Ni kama Luka anasisitiza kwamba Bwana aliyefufuka hajulikani kwanza kwa ushindi wa kutisha bali kwa mikono inayopokea chakula. Na kwa wavuvi wa Galilaya, samaki aliyechomwa ulikuwa mkate wao wa kila siku, kumbukumbu ya ziwa, ya nyavu, ya maisha waliyoyaacha. Yesu anaurudisha ulimwengu wao wa kawaida ndani ya utukufu wake. Ahadi ya mwili mpya haianzi mbinguni kwa mbali; inaanza chumbani Yerusalemu, kwa sahani moja.

Kioo

Pengine umewahi kuhisi ile hali ya kushangaza ambayo Luka anaiita furaha iliyochanganyikana na kutokuamini: habari njema imefika, lakini moyo wako hauthubutu kuikumbatia kwa sababu umeshaumia mara nyingi. Tunadhani imani halisi ni uhakika safi, kisha tunajihukumu tunaposhindwa kuufikia. Angalia jinsi Yesu anavyoshughulika na hilo. Hakemei mashaka yao kwa hotuba; anaomba chakula. Anawapa kitu cha kufanya kwa mikono yao wakati akili zao bado zinachelewa. Ndivyo neema inavyofanya kazi mara nyingi katika maisha yetu halisi, katika chumba cha hospitali, katika ndoa iliyochoka, katika huzuni ya mwaka wa pili: haitangulii kwa maelezo, inatangulia kwa uwepo na kwa jambo dogo la mikono. Leo, andaa chakula kidogo, hata kikombe cha chai, na umkaribishe mtu mmoja anayeomboleza au mwenye mashaka akile nawe, bila kumpa jibu lolote la kidini.

Mhusika Mkuu

Yesu hapa ni mtu wa ajabu kwa unyenyekevu wake. Amevunja kifo, lakini anasimama katikati ya marafiki waliomkimbia na jambo la kwanza analosema ni "Amani iwe kwenu," na la pili ni ombi la chakula. Hakuna lawama, hakuna kukumbusha usaliti wa usiku ule. Anaonyesha mikono na miguu yake, makovu yale yale, kana kwamba anataka kusema: mimi si mtu mwingine, ni yule yule mliyemwona akiteseka. Kuna uchungaji mwororo katika kula mbele yao; anawaondolea hofu kwa kuwa wa kawaida. Hivi ndivyo Mungu alivyo. Utukufu wake hauchukii udhaifu wetu wala hauhitaji mazingira matakatifu ili kuonekana. Anaweza kuingia kwenye harufu ya samaki na kelele za chumba kilichojaa watu wenye wasiwasi, na kubaki Bwana kamili.

Wasomaji wa Kwanza

Luka anaandika kwa watu wanaoishi katika ulimwengu wa Kigiriki na Kirumi ambapo wazo la mwili kufufuka lilionekana kama upumbavu. Roho kuendelea kuishi, ndiyo; mwili wenye nyama na mifupa kurudi kutoka kaburini, hapana. Wasomaji wa Theofilo walikuwa wakisikia kutoka kwa majirani zao kwamba Wakristo wanaabudu mzimu wa mtu aliyeuawa na Warumi. Kipande cha samaki kilikuwa jibu lao. Kwa Wayahudi waliomwamini, maana ilikuwa nyingine: ufufuo ulikuwa tumaini la mwisho wa dunia, siku ile kuu, na sasa unatokea katikati ya historia kwa mtu mmoja. Walisikia katika mstari huu uthibitisho kwamba wafu wao watainuka kweli, si kama vivuli bali kama watu wanaoweza kukumbatiwa na kulishwa.

Mazingira

Ni jioni ya siku ya kwanza ya juma, Yerusalemu, mji uliojaa mahujaji wa Pasaka na askari wa Kirumi wanaochunguza kila kundi. Wanafunzi wamejifungia pamoja; kiongozi wao amesulubiwa kama mhalifu wa dola, na kuhusishwa naye kunaweza kugharimu maisha. Chumba kina giza la taa za mafuta, watu wamekaa chini karibu na meza fupi, na masazo ya chakula bado yapo. Wawili kutoka Emmau wametoka kukimbia maili nyingi kurudi na habari zao. Katika hofu hiyo iliyojaa harufu ya moshi na jasho, Yesu anasimama. Kula pamoja katika utamaduni ule hakukuwa jambo dogo; kulikuwa ishara ya ushirika, usalama na kukubalika. Kwa kupokea kipande kile, Yesu anawarudisha kwenye meza yake, si kama watumishi walioshindwa bali kama familia.

Tafakari

Ni wapi katika maisha yako unaomba uhakika wa kiakili wakati Mungu anakupa uwepo wa kawaida, wa kila siku, badala yake?

Kama ufufuo unahusu miili na si kutoroka miili, hilo linabadilisha nini katika jinsi unavyoutendea mwili wako na miili ya watu unaowahudumia?