Warumi 15:9

Maandiko

Mstari huu ni nusu ya pili ya sentensi iliyoanza katika mstari wa 8: Kristo alifanywa mtumishi wa tohara, yaani mtumishi wa Israeli, ili kuthibitisha ahadi zilizotolewa kwa mababa, "na kwa mataifa kumtukuza Mungu kwa neema yake." Kisha Paulo anaunga maneno yake na Maandiko ya kale: "Kwa hiyo nitatoa sifa kwako miongoni mwa mataifa na kuimba sifa katika jina lako." Kwa maneno mengine: kazi moja ya Kristo ina matokeo mawili. Kwa Wayahudi, uaminifu wa Mungu kwa maneno aliyoyasema; kwa mataifa, huruma waliyoipata pasipo kuwa na haki yoyote ya kuidai. Na mwisho wa yote, kinywa kimoja kinachoimba.

Kiini

Angalia usawa usio sawa katika mistari hii miwili. Kwa Israeli Paulo anasema "ukweli wa Mungu"; kwa mataifa anasema "neema yake." Israeli ilikuwa na ahadi, agano, mababa waliopewa neno; wakati Mungu anawaokoa, anajionyesha mwaminifu kwa mdomo wake mwenyewe. Mataifa hawakuwa na hilo. Hawakuwa na agano wanaloweza kumkumbusha Mungu, hawakuwa na ahadi ya kunyoosha mkononi. Wanapata kile wanachopata kwa huruma tupu. Na hapa ndipo kiini: hakuna njia mbili za wokovu, kuna njia moja iliyoonekana kutoka pembe mbili. Kwa maana Israeli pia haikupata agano kwa sababu ilistahili; ahadi kwa mababa ilikuwa neema iliyofanywa ahadi. Uaminifu na huruma si vitu viwili tofauti kwa Mungu, ni jina moja likitamkwa mara mbili. Ndiyo sababu mwisho hakuna wa kujivuna, tu wanaoimba.

Uzi wa Pamoja

Maneno anayonukuu Paulo ni wimbo wa Daudi katika Zaburi 18, mfalme akiimba baada ya kuokolewa kutoka kwa maadui wake. Daudi haimbi ndani ya hema tu; anasema atamsifu Mungu "miongoni mwa mataifa." Tangu mwanzo, wokovu wa Israeli ulikuwa na hadhira pana zaidi kuliko Israeli. Ahadi kwa Abrahamu haikusema tu "nitakubariki," ilisema jamaa zote za dunia zitabarikiwa kwako. Hilo ni sharti la ndani la agano, si nyongeza iliyoongezwa baadaye. Na Paulo anafuatilia uzi huo hadi mwisho wake: mstari wa 12 unatuletea "shina la Yese," mzao wa Daudi anayeinuka kutawala juu ya mataifa. Yule aliyeimba akiwa mfalme mmoja sasa anatawala kama Mfalme wa wote. Mataifa hayakuvamia hadithi ya Mungu; yaliitwa ndani yake kwa jina.

Kioo

Kuna aina mbili za watu wanaoumizwa na mstari huu. Wa kwanza ni yule aliyekaa kanisani miaka thelathini, anayejua nyimbo zote, anayeweza kutaja vitabu vya Biblia kwa mpangilio, na ambaye ndani ya moyo wake anahisi kwamba wale wanaoingia sasa hivi, na muziki wao mwingine na maswali yao mepesi, hawaelewi vizuri kama yeye. Huyo ni "aliye na nguvu" wa mstari wa kwanza, na Paulo anamwambia kuwa yeye mwenyewe amesimama kwa neema tupu. Wa pili ni yule anayehisi kama mgeni: anayefika akiwa amefiwa, akiwa amefarakana na familia yake, akiwa na deni asilolizungumza, akijiuliza kama kuna mahali pake. Kwake mstari huu unasema: ulikuwa sehemu ya lengo la Kristo kabla ya kujua jina lake.

Leo, chagua jina moja la mtu wa kanisa lako ambaye huwezi kumwelewa kwa urahisi, liandike kwenye karatasi, na kwa sauti mshukuru Mungu kwa sababu Kristo alimpokea.

Wasifu

Kanisa la Rumi lilikuwa mchanganyiko usio rahisi. Waumini Wayahudi, wengi wao waliokuwa wamefukuzwa mjini na Kaisari na kurudi, walikutana na kundi la Wamataifa lililokuwa limekua na kujizoea kuongoza. Mabishano ya sura ya kumi na nne, chakula na siku takatifu, hayakuwa mijadala ya kinadharia; yalikuwa maswali ya nani anakaa meza moja na nani. Katika mazingira hayo, kunukuu Maandiko kulikuwa hoja yenye uzito. Wamataifa waliohisi kama waliokaribishwa kwa hisani wanasikia kwamba kuwapo kwao ni utimilifu wa wimbo wa Daudi, si upungufu wa mpangilio. Na Wayahudi waliohisi kupitwa wanasikia kwamba Kristo alijifanya "mtumishi wa tohara," yaani mtumishi wao, na hilo ndilo lililoyafikia mataifa.

Mhusika Mkuu

Kwa kushangaza, kinywa kinachoimba katika nukuu hii si kinywa cha Wamataifa. Ni kinywa cha Kristo. Paulo anaweka maneno ya Daudi mdomoni wa Mwana wa Daudi: "nitatoa sifa kwako miongoni mwa mataifa." Yule aliyesema hakujipendeza mwenyewe, aliyevumilia matusi ya wale waliomtukana Mungu, hakuja tu kutuletea nafasi ya kuimba; yeye mwenyewe ni mwimbaji mkuu wa kwaya hii. Hii inatuonyesha kitu kuhusu Mungu: utukufu wake haupatikani kwa kutulazimisha kumsifu, bali kwa Mwana anayeanzisha wimbo katikati ya watu waliokuwa mbali. Mtumishi anayekuwa kiongozi wa sifa. Hakuna mahali pengine ambapo enzi na unyenyekevu vinakutana kwa ukaribu huu.

Swali

Kama mataifa yanapata wokovu kwa neema tupu bila agano la kunyoosha mkononi, hii haiwafanyi kusimama mahali penye mchanga? Israeli angalau ana ahadi ya kumkumbusha Mungu; sisi tunayo nini? Jibu la Paulo ni kwamba katika Kristo ahadi zenyewe zimekuwa zetu, hivyo hatuombi hisani ya siku moja bali tumeingizwa ndani ya neno lisiloghairika. Lakini swali lingine linabaki wazi: kwa nini Mungu alichagua mpangilio huu, Israeli kwanza, mataifa baadaye, na kwa nini kuingia kwetu kunapita katika kukataliwa kwa Kristo na wengi wa watu wake mwenyewe? Paulo mwenyewe hakulimaliza hilo; alilikabidhi kwa hukumu za Mungu zisizochunguzika. Nasi tunapaswa kuiacha fumbo hilo likiwa fumbo, tukiimba badala ya kuelezea.

Tafakari

Ninapoangalia kanisa langu, ni nani ninayemhesabu kimyakimya kama "mgeni aliyekaribishwa" na si mwenyeji kamili kama mimi?

Ikiwa Kristo mwenyewe ni mwimbaji mkuu wa sifa miongoni mwa mataifa, ni jinsi gani hilo linabadilisha maana ya kuimba kwangu Jumapili ijayo?