Mwanzo 12:12

Maandiko

Abram yuko mlangoni mwa Misri, njaa ikimsukuma kutoka nchi ambayo Mungu ndiyo alikuwa amemwahidi, na wasiwasi wake unamtoka kinywani kama hesabu iliyokwisha kupimwa: "Wamisri watakapokuona watasema, huyu ni mke wake, na wataniua mimi, lakini watakuacha wewe hai." Anaona mbele picha nzima ya kile kitakachotokea, na katika picha hiyo yeye ndiye anayekufa na Sarai ndiye anayebaki. Hivyo anapanga njia ya kuepuka: uzuri wa mke wake ugeuzwe kuwa ngao ya uhai wake mwenyewe. Mstari huu si maelezo ya tukio lililotokea; ni sauti ya hofu ikiongea kabla ya lolote kutokea, ni mtu anayehesabu hatari na kuamua ni nani atabeba gharama yake.

Kiini

Aya tatu tu nyuma, Mungu alisema "Nitakufanya uwe taifa kubwa." Sasa mwenye ahadi hiyo anahofia kwamba atauawa Misri. Hapo ndipo kiini kilipo: ahadi ya Mungu na imani ya mwanadamu si kitu kimoja, na Mungu hajaifunga ahadi yake kwenye ubora wa yule aliyeiitikia. Abram si mtu wa kishujaa hapa; ni mume anayekokota mke wake kwenye hatari ili yeye asalimike, akitumia ndoa yake kama sarafu ya kununulia usalama. Na hata hivyo Mungu haghairi. Baadaye ni Yahwe, si Abram, anayeingilia kati na kumpiga Farao. Hii ndiyo neema ambayo Biblia inaisimulia tangu mwanzo: mpango wa wokovu unabebwa na uaminifu wa Mungu, si na uthabiti wa mioyo yetu inayotetemeka mbele ya njaa, madaraka na kifo.

Uzi Unaounganisha

Angalia kinachotokea hapa kwa umbo lake: mume anamtoa mke wake ili yeye mwenyewe aishi. "Wataniua mimi, lakini watakuacha wewe hai." Abram anaugeuza mzigo wa kifo na kuuweka juu ya bega la Sarai. Fanya sasa picha hiyo iwe kioo, na utaona jinsi Kristo alivyoenda upande wa pili kabisa. Paulo anawaambia waume katika Waefeso 5 wampende mke "kama Kristo alivyolipenda kanisa akajitoa kwa ajili yake"; Kristo hakumtoa bibi arusi wake ili aokoke, alijitoa mwenyewe ili bibi arusi aokoke. Kile Abram alichokataa kubeba mlangoni mwa Misri, ndicho Yesu alichokibeba nje ya Yerusalemu. Na hii si mchezo wa maneno tu: injili nzima imesimama juu ya ubadilishanaji huo. Sisi ndio Abram, tukiokoa nafsi zetu kwa gharama ya wengine; Kristo ndiye anayeuvunja mzunguko huo kwa kufa mahali petu.

Kioo

Hofu ya Abram ni ya kweli, si ya kipumbavu. Njaa iko nyuma yake, mamlaka ya kigeni iko mbele yake, na anajua vizuri jinsi wenye nguvu wanavyowatendea wageni wasio na ulinzi. Wewe pia unajua hesabu hiyo. Ni ile dakika ofisini unapomwacha mwenzako abebe lawama ya kosa lililokuwa lako. Ni ndoa ambamo amani inanunuliwa kwa ukimya wa mmoja tu. Ni pale unapomwomba mtoto wako au mwenzi wako kuvumilia kitu ambacho wewe umeshindwa kukikabili. Hatuachi kuwa waumini tunapofanya hivyo; tunakuwa waumini wenye hofu, na hilo linatosha kabisa. Leo, chukua dakika chache: andika kwenye karatasi jina la mtu mmoja ambaye usalama wako, faraja yako au sifa yako imemgharimu, kisha uliseme jina hilo kwa sauti mbele ya Mungu na uombe msamaha kwa ajili yake.

Mhusika Mkuu

Abram anayeongea hapa ni yule yule aliyeondoka Harani bila ramani. Utiifu wake wa mstari wa nne haukuwa wa uongo, na hofu yake ya mstari wa kumi na mbili si ya kuigiza. Vitu hivi viwili vinaishi ndani ya mtu mmoja, na Biblia haioni haya kutuonyesha hivyo. Anaona mbali, anafikiri kimkakati, anapanga hatua kabla ya hatari kufika; kipaji hicho hicho kinamgeuka na kuwa silaha dhidi ya mke wake. Kinachokosekana ni jambo moja tu: hakuna mahali anapomuuliza Yahwe chochote kuhusu Misri. Hakuna madhabahu hapa, wala kuliitia jina la Yahwe kama alivyofanya Betheli. Njaa ilipoingia, sala ilitoka. Na hilo ndilo picha ya kweli ya mwanadamu wa imani: si mtu asiye na hofu, bali mtu ambaye hofu yake mara nyingi huongea kwanza.

Undani

Neno dogo linalopita bila kuonekana ni "hai". "Wataniua mimi, lakini watakuacha wewe hai." Abram anaweka mizani: kifo chake upande mmoja, uhai wa Sarai upande wa pili, na mizani inaonekana sawa. Lakini kuachwa hai si sawa na kuokolewa. Sarai atabaki hai ndani ya nyumba ya Farao, ameporwa, hana sauti, ni mali. Abram anahesabu mapigo ya moyo tu, si utu. Ndiyo maana Yahwe anaingilia kati baadaye "kwa sababu ya Sarai, mke wa Abram", si kwa sababu ya Abram. Mungu anahesabu tofauti na sisi. Kwake, kuwa hai si kigezo cha mwisho; kuwa mtu anayeheshimiwa, aliyekombolewa, aliyerudishwa mahali pake, ndicho kipimo. Na hapo ndipo wokovu wa Kristo unapoenda mbali zaidi ya kuepusha kifo tu.

Wasifu wa Wasikilizaji

Wa kwanza kusikia hadithi hii walikuwa Waisraeli waliokwisha kutoka Misri wenyewe. Sikiliza masikio yao: njaa inasukuma familia kwenda Misri, wanapokewa, kisha Yahwe anampiga Farao kwa mapigo, na wanatoka wakiwa na mifugo na fedha. Hiyo ni hadithi yao nzima kwa muhtasari, ikiwa imetokea mapema kwa babu yao. Kwao mstari huu haukuwa habari ya mtu binafsi bali unabii wa hatima ya taifa: tutaingia Misri kwa hofu, lakini Mungu atatuleta nje. Mathayo anapoandika kuhusu mtoto Yesu, "Kutoka Misri nimemwita mwanangu", anaufuata uzi huo huo. Njia ya Abram inakuwa njia ya Israeli, na njia ya Israeli inakuwa njia ya Kristo, isipokuwa kwamba yeye pekee anaishuka bila kumsaliti mtu yeyote.

Tafakari

Ni wapi maishani mwako, hivi sasa, unamwomba mtu mwingine abebe gharama ya usalama wako, na ungefanyaje tofauti kama ungeamini kwamba ahadi ya Mungu haitegemei ujanja wako?

Kifo cha Kristo kilibadilisha mwelekeo wa hesabu ya Abram; hilo linabadilisha nini katika jinsi unavyowatendea wale walio chini ya ulinzi wako, nyumbani au kazini?