Mwanzo 12:1

Maandiko

Mungu anamwambia Abram maneno manne ya kuachana: toka katika nchi yako, toka kwa ndugu zako, toka kwa jamaa za baba yako, uende katika nchi nitakayokuonesha. Kila kitu kinachomfanya Abram awe Abram, ardhi inayomlisha, ukoo unaomlinda, nyumba ya baba inayombeba jina na urithi, kinatajwa na kisha kinaondolewa. Na kile kinachotolewa badala yake hakina jina wala ramani: "nchi nitakayokuonesha." Si nchi aliyoiona, si nchi aliyoiahidiwa kwa maelezo, bali nchi itakayoonyeshwa baadaye, njiani. Amri hii haina sababu iliyotangulia, hakuna maelezo ya kwa nini Abram, hakuna sifa yake iliyotajwa. Ni sauti tu, ikikata katikati ya maisha ya mtu mzee wa miaka sabini na tano, na kumwita atoke.

Kiini

Hapa ndipo Biblia inageuka. Sura kumi na moja zilizotangulia ni habari ya wanadamu wakijaribu kujijengea jina: bustani, mnara, mji. Katika Babeli walisema wajijengee jina lisipotee. Sasa Mungu anasema, "nitalifanya jina lako kuwa kubwa." Kile ambacho mwanadamu alinyakua kwa nguvu, Mungu anakitoa kwa neema. Na hii ndiyo sifa ya kwanza ya agano: halianzi na Abram, halianzi na uchaji wake wala uwezo wake. Linaanza na Mungu anayesema kabla mtu hajajibu. Wokovu wote wa Biblia una umbo hili. Mungu huchagua, Mungu huita, Mungu huahidi, kisha mwanadamu huanza kutembea. Lakini kumbuka gharama: neema hii inakuja kwa namna ya kuvunjwa. Ili Abram apokee baraka, lazima aachane na kila usalama aliouzoea. Agano si nyongeza juu ya maisha yaliyopo; ni maisha mapya yanayodai yale ya zamani kama malipo.

Uzi Unaounganisha

Mstari huu ni mbegu ya kila kitu kinachofuata. Israeli nzima ni jibu la mwito huu, na kila mara watakapotoka, kutoka Misri, kutoka Babeli, watakuwa wakitembea tena hatua za Abram. Lakini zaidi ya hapo: ahadi ya mstari wa tatu, "kupitia kwako familia zote za nchi zitabarikiwa," inatundika kila taifa duniani kwenye uzi wa mtu mmoja asiye na mtoto. Paulo anasoma mstari huo kama Injili iliyotangazwa mapema kwa Abramu, kwa sababu baraka kwa mataifa haikuja kupitia himaya ya Israeli bali kupitia mzao mmoja wa Abramu aliyeitwa kutoka nyumbani kwa Baba yake kwenda nchi ambayo angeoneshwa, naye Kristo akatii hata msalabani. Mwito wa kuondoka unaishia pale: mmoja anaacha kila kitu ili wengi wapate kila kitu.

Kioo

Sisi tunapenda miito ya Mungu inayoongeza kitu juu ya maisha tuliyonayo tayari. Huduma zaidi, nidhamu zaidi, utoaji zaidi. Mstari huu hauongezi; unakata. Na unakata hasa pale tunapoficha usalama wetu: akaunti ya benki inayotufanya tulale usingizi, kazi ambayo imekuwa jina letu, ukoo unaotarajia urithi na mahali pa kuishi na heshima kwa mpango wake, nyumba ya baba ambayo bado inaamua tutaoa nani, tutakaa wapi, tutawaza nini. Mungu hakumwambia Abram aache dhambi zake; alimwambia aache vitu vizuri. Hapo ndipo inapouma. Je, kuna kitu chema unachokishikilia kwa sababu kama kikiondoka hujui wewe ni nani? Leo, andika kwenye karatasi jina la kitu kimoja ambacho kuachana nacho kungekuwa kigumu kuliko vyote, kisha sema kwa sauti mbele za Mungu: "Hiki ni chako, nenda nacho unakotaka."

Mhusika Mkuu

Mhusika hapa si Abram; ni Yahwe anayeongea kwanza. Hakuna maombi yaliyotangulia, hakuna dhabihu, hakuna ndoto ya Abram iliyomvuta Mungu. Mungu anafungua kinywa na historia inabadilika. Na ni Mungu wa aina gani huyu? Mmoja anayejifunga kwa ahadi lakini asiyejieleza. Anatoa amri nne na kuzuia habari moja muhimu: nchi ni ipi. Huyu si Mungu anayejadiliana wala kushawishi; ni Mwenye enzi anayejua kwamba kumjua yeye kunapatikana njiani, si kabla ya safari. Lakini angalia neema iliyofichika katika ukimya wake: kwa kutotaja nchi, anamfunga Abram kwake mwenyewe badala ya kwenye zawadi. Na yeye hakubaki mbali; mstari wa saba unasema "Yahwe akamtokea Abram." Anayeita ndiye anayejionyesha.

Sauti za Maandiko Mengine

Soma Mwanzo 11 kabla ya mstari huu na utaona mwangwi wa kejeli: huko watu walikusanyika pamoja wasitawanyike na wakataka jina; hapa mtu mmoja anatawanywa na kupewa jina. Babeli ni ubinadamu ukijaribu kupanda juu; Abram ni Mungu akishuka kuita. Kisha Waebrania 11 inarudi kwenye mstari huu na kuusoma kama kielelezo cha imani: Abramu alitii akatoka bila kujua anakokwenda. Mwandishi hasifii ujasiri wa Abram bali uaminifu wa yule aliyeahidi. Imani, kwa mujibu wa Maandiko, si kuwa na ramani; ni kuamini sauti ya kutosha kuanza kutembea. Ndiyo maana Abram anaishi kwenye hema hata ndani ya nchi ya ahadi.

Undani

Kiebrania kinatumia maneno mawili mafupi hapa, lek-lekha, ambayo kwa kawaida hutafsiriwa "nenda," lakini neno la pili ni la ziada kabisa: kwa nini kuongeza "wewe mwenyewe"? Wengine wamesikia ndani yake maana ya "jiondoe," au "nenda kwa ajili yako mwenyewe." Yaani: safari hii haiwezi kufanywa kwa niaba yako na mtu mwingine, wala haiwezi kufanywa nusu nusu. Si kuhamisha mizigo; ni kujiondoa mwenyewe kutoka mahali uliposhikika. Na kipengele cha pili: sarufi ya "nitakayokuonesha" ni ya wakati ujao usiokamilika, kitendo kinachoendelea. Mungu hatamwonyesha mara moja; ataendelea kumwonyesha. Ufunuo wa Mungu hapa si ramani inayotolewa mlangoni, bali nuru inayotangulia hatua moja tu mbele ya mguu.

Tafakari

Ni ipi kati ya zile tatu, nchi yako, ndugu zako, au nyumba ya baba yako, inayoshikilia moyo wako kwa nguvu zaidi leo, na kwa nini?

Kama Mungu angekupa ahadi lakini asikupe ramani, je, hiyo ingetosha kwako kuanza kutembea, au unahitaji kuona mwisho kabla ya hatua ya kwanza?