Mwanzo 8

Maandiko

Baada ya mwaka mzima ndani ya safina, Mungu anamkumbuka Nuhu na kila kiumbe kilichokuwa naye, na upepo unavuma juu ya maji. Maji yanapungua polepole, safina inatua juu ya milima ya Ararati, na Nuhu anatuma kunguru kisha njiwa hadi anapopata jani bichi la mzeituni. Mungu anamwamuru atoke nje pamoja na wote; Nuhu anajenga madhabahu, na Bwana ananusa harufu ya sadaka na kuahidi kutolaani tena ardhi.

Kiini

Kifungu hiki kinaanza na neno zito: "Mungu akamtazama Nuhu." Katika Kiebrania ni zakar, kukumbuka. Si kwamba Mungu alikuwa amesahau, kama mtu anayekumbuka ghafla jina lililopotea. Katika lugha ya Agano la Kale, kukumbuka ni kuchukua hatua kwa ajili ya mtu uliyefunga naye ahadi. Mungu anapokumbuka, maji yanaanza kupungua. Na cha kushangaza: hakuna mahali Nuhu anapoomba. Hakuna kilio kilichoandikwa kutoka ndani ya safina. Wokovu hauanzi na sauti ya mwanadamu bali na kumbukumbu ya Mungu. Hii ndiyo neema isiyo na masharti: dunia inaokolewa si kwa sababu mtu fulani alipiga kelele vya kutosha, bali kwa sababu Mungu ni mwaminifu kwa alichokiumba.

Uzi Mwekundu

Upepo unavuma juu ya maji, maji yanapungua, nchi kavu inatokea, viumbe vinaamriwa "kuzaliana na kuongezeka juu ya nchi." Msomaji wa kale alisikia hapa mwangwi wa Mwanzo sura ya kwanza: Roho akielea juu ya vilindi, nchi kavu ikitokezwa, baraka ya uzazi. Gharika si tu adhabu; ni kurudi kwenye machafuko ya awali, na kutoka safina ni uumbaji upya. Lakini ni uumbaji upya ulio na dosari, kwa sababu mioyo bado ni ile ile. Ndiyo maana uzi huu unaendelea hadi kwa Kristo, ambaye alipita majini katika ubatizo wake na kupanda kutoka kaburini kama mwanzo wa uumbaji mpya usio na dosari. Safina inatua, lakini haitoshi. Tunasubiri nchi kavu ya kudumu.

Kioo

Angalia jinsi kifungu kinavyopiga hesabu ya siku: siku mia moja na hamsini, siku arobaini, siku saba, siku saba zingine. Nuhu hakuwa na ramani wala dirisha kubwa. Alikuwa na ndege mmoja na subira. Njiwa alirudi mikono mitupu mara ya kwanza, na ilibidi asubiri tena. Hii ndiyo hali ya mtu aliyeomba kazi na hajapata jibu, aliyesubiri majibu ya hospitali, anayeishi na ndoa iliyokauka na hajui kama kuna jani bichi popote. Hatari yetu si kukata tamaa tu; ni kukimbilia kufungua paa la safina kabla ya wakati, kufanya maamuzi ya haraka ili tu tuondoke kwenye subira. Nuhu alifungua kifuniko, akatazama, lakini hakutoka hadi Mungu aliposema "Toka nje ya safina." Leo, chukua dakika tano, andika kwenye karatasi jambo moja unalolisubiri sasa hivi, kisha andika chini yake tarehe ya leo na maneno haya: "Mungu akamtazama Nuhu."

Mhusika Mkuu

Nuhu ni mtu wa kimya. Katika sura hii hasemi neno hata moja. Anatuma ndege, ananyoosha mkono kumchukua njiwa aliyechoka na kumweka ndani, anasubiri, anafungua paa. Kisha, kabla ya kujenga nyumba au kupanda shamba, anajenga madhabahu. Fikiria harufu ndani ya safina baada ya mwaka mmoja: kinyesi, unyevu, mbao zilizoloa, miili ya wanyama waliobanwa. Kisha moshi wa sadaka unapanda juu ya nchi iliyoosha. Nuhu anatoa baadhi ya wanyama safi, wale wale aliowahifadhi kwa uangalifu mkubwa; anatoa sehemu ya usalama wake wa baadaye. Imani yake haionekani katika maneno bali katika kile alichokuwa tayari kukiacha kiteketee. Huyu ni mwanadamu anayejua kuwa hakuokolewa ili ajiendeshe mwenyewe.

Swali

"Sita laani tena ardhi kwa sababu ya mwanadamu, ingawa nia za mioyo yao ni mbaya tokea utoto." Neno lile lile lililoleta gharika sasa linazuia gharika. Je, si hii ni hatari? Kama uovu ndio sababu ya hukumu, na sasa uovu unakuwa sababu ya rehema, je, Mungu amebadilisha msimamo? Sidhani tunaweza kulainisha hili. Mungu anaamua kubeba gharama ya uovu wetu badala ya kuufutilia mbali kwa maji. Anachagua kustahimili dunia ambayo anaijua vizuri kuliko tunavyojijua. Lakini hili linaacha swali wazi: uovu utashughulikiwaje? Sura hii haijibu. Inaahidi tu kwamba majira ya kupanda na mavuno hayatakoma, kwamba kuna muda. Na muda, kwa Mungu, daima ni nafasi ya rehema.

Maandiko Yanayohusiana

Mataifa jirani ya Israeli yalikuwa na hadithi zao za gharika. Katika mojawapo, miungu inakusanyika juu ya sadaka kama nzi, kwa sababu ilikuwa na njaa baada ya wanadamu kutoweka. Hapa, Bwana ananusa harufu nzuri lakini hana haja; anaongea moyoni mwake na kuahidi. Tofauti hiyo ilikuwa ya kushtua kwa wasikilizaji wa kwanza. Pili, Petro anaiita safina picha ya ubatizo, wachache wakiokolewa kwa maji (1 Petro 3:20-21), akionyesha kwamba maji yale yale yanayoharibu ndiyo yanayoinua. Na Paulo anatumia lugha ya "harufu nzuri" kwa sadaka ya Kristo (Waefeso 5:2). Madhabahu ya Nuhu ilishikilia dunia kwa muda; madhabahu ya Msalaba inaishikilia milele.

Tafakari

Ni jambo gani maishani mwako ambalo umeamua kulifungua kabla Mungu hajasema "toka"? Nini kingebadilika kama ungengoja wiki moja zaidi?

Nuhu alitoa sadaka kutoka kwenye akiba yake ndogo ya wanyama. Ni kitu gani unachokishikilia kwa hofu ambacho kingekuwa madhabahu badala ya ghala?