Mambo ya Walawi 15

Andiko

Sura hii inazungumzia maswala ya mwili yanayotoa majimaji: kisonono kwa mwanaume, kutokwa na shahawa, hedhi ya mwanamke, na kutokwa na damu kusiko kwa kawaida. Kila hali inamfanya mtu awe najisi kwa muda, na kila kitu anachokigusa, kitanda, kiti, mtu mwingine, kinapata unajisi huo. Baada ya siku saba za kutakasika, mtu anatoa sadaka mbili za ndege kwa kuhani, na Yahwe anafanya upatanisho.

Kiini

Andiko hili linagusa jambo ambalo tunapenda kulikwepa: mwili wetu, kwa utakatifu wake wote, unatoa vitu vinavyotukumbusha kwamba sisi si miungu. Damu, shahawa, majimaji ya ugonjwa, hivi vyote ni ishara za maisha yanayovuja, yanayopita, yanayovunjika. Mungu hasemi kwamba mwili ni mchafu au dhambi; anasema kwamba mwili ulio karibu na hema yake unahitaji heshima, taratibu, na muda. Kiini kiko katika mstari wa 31: "hivyo hawatakufa tokana na unajisi wao, kwa kuchafua hema langu, ambapo naishi kati yao." Utakatifu wa Mungu si dhana ya kufikirika; unagusa jinsi tunavyoishi ndani ya miili yetu ya kawaida kabisa.

Uzi wa Pamoja

Sheria hizi zinaonyesha tatizo ambalo Kristo atakuja kulitatua kutoka ndani. Katika Injili, mwanamke aliyekuwa akitokwa na damu kwa miaka kumi na miwili anagusa pindo la vazi la Yesu. Kwa mujibu wa Mambo ya Walawi 15, mguso wake ungemfanya Yesu awe najisi hadi jioni. Lakini kinyume kinatokea: utakatifu wa Yesu unamgusa yeye, na damu inakoma. Hapa ndipo tunaona kile ambacho sheria hizi zilikuwa zikilenga kuelekeza: si kuepuka mwili, bali kuwa na uwepo wa Mungu ambao unaweza kubeba udhaifu wa mwili bila kuchafuliwa. Sadaka za ndege wawili katika mstari wa 15 na 30 zinasimama kama kivuli cha ile sadaka moja iliyokamilika msalabani.

Kioo

Ni rahisi kusoma sura hii kwa mbali, kama sheria za watu wa kale. Lakini simama kidogo. Sura hii inatuambia kwamba mwili wako, hasa katika udhaifu wake, ni jambo ambalo Mungu anaona. Mwanamke katika hedhi yake alipata siku saba za kupumzika kutoka kwa majukumu ya kijamii, si adhabu bali kutambuliwa. Je, wewe unauheshimuje mwili wako? Unapofanya kazi hadi unavyojichosha, unapopuuza ugonjwa mdogo, unapoendelea kutoa bila kuchukua muda wa kutakasika, unaishi kama kwamba wewe ni roho tu. Sura hii inasema: hapana, wewe ni mwili, na mwili unahitaji siku, maji, na sadaka. Pia inatugusa katika masuala ya ngono: mstari wa 18 unasema wanandoa wote wawili wanaoge. Hakuna aibu, lakini kuna heshima. Ukaribu wa mwili si jambo dogo; unahitaji utaratibu, si utovu wa nidhamu.

Wasikilizaji wa Kwanza

Waisraeli walioingia jangwani walikuwa wamezoea dini za Misri ambapo ukuhani ulikuwa wa siri, na miili ilikuwa aidha ya kumeza au ya kuepuka. Hapa Yahwe anazungumza wazi kuhusu kisonono na hedhi mbele ya jamii yote, kupitia Musa na Haruni. Hakuna aibu iliyofichwa. Kwa mwanamke aliyeishi katika kambi iliyojaa watu, kupata siku saba ambazo hakuna mtu anayeweza kumdai kitandani au kwenye kiti chake, hii ilikuwa hadhi, si mzigo. Kwa mwanaume aliyekuwa na kisonono, sheria hizi zilimlinda dhidi ya kuenea kwa ugonjwa katika jamii ambayo haikuwa na madaktari. Walisikia hii kama utaratibu wa upendo, si wa dharau.

Muktadha

Tuko jangwani, karibu na hema ya mkutano ambapo Yahwe alikuwa akiishi kati ya watu wake, mstari wa 31. Hema hii ilikuwa katikati ya kambi, na kila kitu kilichozunguka kilipaswa kuoana na utakatifu wa Yeye aliyekaa hapo. Sura hii inakuja baada ya sura ya 13 na 14 zinazohusu ukoma, na kabla ya sura ya 16 kuhusu Siku ya Upatanisho. Ni sehemu ya utaratibu mkubwa wa kutofautisha kati ya safi na najisi, si kwa sababu Mungu ana chuki na miili, bali kwa sababu uwepo wake ni wa kweli sana hivi kwamba kila kitu karibu naye lazima kishughulikiwe kwa uangalifu. Katika jamii ya kale, ambapo magonjwa ya kuambukiza yangeweza kufuta kabila zima, sheria hizi zilikuwa pia hekima ya kiafya.

Mwingiliano wa Maandiko

Nabii Isaya 64:6 anasema haki zetu zote ni kama nguo ya hedhi mbele za Mungu, akitumia taswira ya sura hii kuelezea hali yetu ya kiroho. Lakini pia tuone Marko 5, ambapo Yesu anamwacha mwanamke aliyetokwa na damu amguse na hamkemei; badala yake anamwita "binti." Wakati Petro anapoona ono katika Matendo 10 na kuambiwa asiseme kitu ni najisi ambacho Mungu amekitakasa, tunaona kwamba sheria za Walawi 15 zinapata ukamilifu wao katika Kristo, si kwa kufutwa bali kwa kutimizwa. Utakatifu sasa unaenea kupitia mguso wa Yesu, si kwa kuepuka mguso.

Tafakari

Je, unauheshimuje mwili wako katika udhaifu wake, au unaishi kama kwamba wewe ni roho pekee inayobeba mzigo wa kimwili?

Katika maeneo gani ya maisha yako, kazi, ndoa, huduma, unahitaji "siku saba" za kutakasika badala ya kuendelea bila kupumua?