Luka 2:29

Andiko Lenyewe

Mikono ya mzee ikiwa imembeba mtoto mchanga wa siku arobaini, Simeoni anasema maneno ambayo kwa kweli ni ombi la kuachiliwa: "Sasa ruhusu mtumishi wako aende kwa amani Bwana, kulingana na Neno lako." Hakuombi kupona, hakuombi miaka zaidi, hakuombi hata baraka kwa mtoto. Anaomba ruhusa ya kuondoka. Mungu alikuwa amemwahidi kwamba hatakufa kabla ya kumwona Kristo wa Bwana, na sasa ahadi hiyo imelala mikononi mwake, ikiwa imefungwa nguo, ikilia kama watoto wote wanaolia. Kwa hiyo Simeoni anasema: Bwana, umelisema, umelitimiza, sasa niache niende. Ni maneno ya mtumishi anayeomba kuachiwa zamu yake baada ya usiku mrefu wa kulinda; mlinzi anayeona mapambazuko na kujua kwamba kazi yake imekwisha.

Kiini

Kuna kitu kigumu na kizuri pamoja katika kifungu hiki: mwanadamu anaweza kufa kwa amani pale tu anapokuwa amemwona Mwokozi. Simeoni hakukuta amani katika hekalu lenyewe, wala katika miaka yake ya haki na uchaji, wala katika kufunga na kuomba. Aliipata pale ambapo Neno la Mungu na macho yake yalikutana mahali pamoja. Neno "ruhusu" katika Kigiriki, apolyō, lilitumika kwa kumwachilia mtumwa au kumfungulia mfungwa. Simeoni anajiona kama mtu aliyefungwa kwa wajibu wa kusubiri, na sasa pingu zinaanguka. Hii inatuambia kitu juu ya Mungu: ahadi zake si maneno matupu yanayoelea hewani, ni mambo yanayoweza kubebwa mikononi. Na inatuambia kitu juu yetu: kifo hakiwezi kuwa amani mpaka kimekutana na yule aliyekizidi nguvu. Wokovu si kitu tunachokisubiri tu; ni Mtu tunayemwona.

Uzi Unaopita Katikati ya Maandiko

Simeoni anasimama mahali ambapo Agano la Kale linakoma na Agano Jipya linaanza kupumua. Kwa karne nyingi Israeli ilikuwa ikisubiri "mfariji wa Israeli," yaani mtu ambaye atamaliza faraja iliyoahidiwa na manabii baada ya uhamisho. Sasa faraja hiyo ina uzito wa kilo tatu na inahitaji kunyonya. Hii ndiyo namna Mungu anavyotimiza ahadi zake: si kwa kishindo cha mbinguni tu, bali kwa mwili unaoweza kubebwa, kushikwa, na baadaye kuchomwa. Simeoni ni kama mlango wa mwisho wa nyumba ya kale; anaufungua, anaingiza Kristo, na kisha anaomba kutoka mwenyewe. Wale wote waliosubiri kabla yake, manabii, mabaki waaminifu, wazee wa Israeli, wanapata sauti katika kinywa chake. Anasema kwa niaba ya kizazi kizima: tumeisubiri, na haikuwa bure.

Kioo

Kuna kitu ambacho unashikilia kwa mikono miwili na hukiachii, na huenda ni jambo jema: kumwona mtoto wako akikua vizuri, kumaliza deni, kuona ndugu yako aliyeacha imani akirudi, kupata ushindi kwenye kile ugonjwa unaokusumbua. Simeoni hakumwona Israeli imekombolewa kisiasa. Warumi walikuwa bado wamesimama pale mlangoni wa hekalu. Hakupata majibu ya maswali yake yote. Alipata Mtu mmoja, na huyo alitosha kumfanya aachilie kila kitu kingine. Swali la kioo hili ni gumu: kama Kristo ni kweli wokovu wako, kwa nini kuna vitu vingi ambavyo bila vyo unaona maisha yako hayakukamilika? Simeoni hatuambii tusiwe na matumaini ya kidunia. Anatuambia yapo matumaini ambayo yanatosha kutuzika kwa amani, na mengine yote ni ziada.

Leo, mpigie simu mtu mzee katika kanisa lako au katika familia yako na umuulize swali moja: "Ni ahadi gani ya Mungu ambayo umeishaiona ikitimia?" Kisha nyamaza na msikilize.

Mazingira

Ni siku arobaini baada ya kuzaliwa. Kwa mujibu wa sheria ya Musa, mama alikuwa najisi kwa muda huo, na baada yake alipaswa kutoa sadaka hekaluni. Yusufu na Mariamu wanatoa "Jozi ya njiwa au makinda mawili ya njiwa," ambayo ilikuwa sadaka ya walio maskini; wenye uwezo walitoa mwana-kondoo. Kwa hiyo tunamwona Mwokozi wa ulimwengu akiingizwa hekaluni na wazazi wa hali ya chini, kati ya makelele ya wachinjaji, mabadilishaji fedha, na mamia ya familia nyingine zilizokuja kwa sherehe ile ile. Hakuna aliyewatazama. Yerusalemu ilikuwa chini ya Roma, na hekalu lililojengwa na Herode lilikuwa jengo la kupendeza lililojaa kutoridhika. Katika msongamano huo, mzee mmoja anatembea, akiongozwa na Roho, na anasimama mbele ya familia isiyojulikana.

Undani Mmoja

Neno la kwanza ndilo linalobeba uzito wote: "Sasa." Katika Kigiriki ni nyn, neno dogo lakini lililowekwa mwanzo wa sentensi kwa mkazo. Fikiria miaka yote iliyokuwa nyuma ya neno hilo. Kila asubuhi Simeoni aliamka na kuuliza: Je, leo? Kila mara alipoona familia ikiingia na mtoto mchanga, huenda moyo wake ulipiga kwa nguvu. Alizeeka akisubiri. Na sasa, mwishowe, "sasa." Hili neno linaonyesha kwamba subira ya kimungu na subira ya kibinadamu hazipimwi kwa kipimo kimoja. Mungu hakuchelewa, lakini Simeoni alisubiri kwa muda mrefu. Vitu hivi viwili ni kweli pamoja, na maandiko hayajaribu kuvifanya vipatane vizuri. Neno "sasa" ni pumzi ya mtu ambaye subira yake imekwisha kwa njia nzuri.

Mhusika Mkuu

Simeoni anaitwa "mwenye haki na mcha Mungu," lakini Luka hasemi ni kuhani, mwalimu, au mwenye cheo. Ni mtu wa kawaida ambaye maisha yake yote yalielekezwa kwa jambo moja: kusubiri. Hilo ni aina ya utu ambao sisi tunaona vigumu kuvumilia. Hana kazi kubwa ya kutaja, hana mafanikio ya kuorodhesha; ana ahadi na Roho Mtakatifu juu yake. Na anapopata kile alichosubiri, hafanyi jitihada ya kukishikilia. Anambeba mtoto, anamsifu Mungu, anasema maneno mawili ya kinabii, na anajitoa nje ya hadithi. Hakuna mahali pengine katika Injili tunapomsikia tena. Simeoni anatuonyesha kwamba maisha yaliyotumika kusubiri kwa uaminifu yanaweza kuwa maisha yaliyotimia, na kwamba mtumishi wa kweli hajishikiliai baada ya zamu yake kwisha.

Mwangwi wa Maandiko Mengine

Katika Mwanzo 46, Yakobo mzee anamwona Yosefu ambaye alimhesabu amekufa, na anasema kwamba sasa anaweza kufa kwa kuwa amemwona uso wake. Ni sauti hiyo hiyo: mzazi, mzee, mtu aliyeng'ang'ania uzima kwa ajili ya kitu kimoja tu, na kisha kuachilia. Lakini kuna kioo cha kinyume pia: Musa, mwishoni wa Kumbukumbu la Torati, anapanda mlima Nebo na kuiona nchi ya ahadi kwa mbali, kisha anakufa nje yake, bila kuiingia. Simeoni anapata kile Musa hakukipata; ahadi haikuwa mbali machoni pake, ilikuwa mikononi mwake. Na ndani ya sura hii, Ana anatumia hiyo hiyo faraja kwa njia tofauti: yeye "alianza kumshukuru Mungu" na kuongea "kumhusu mtoto kwa kila mtu." Mmoja anaomba kuondoka; mwingine anaanza kuhubiri.

Wasikilizaji wa Kwanza

Luka aliandika kwa watu ambao wengi wao walikuwa Wamataifa, watu ambao hawakuwa na haki yoyote katika hekalu la Yerusalemu, na ambao walikuwa wanaanza kuuawa kwa ajili ya jina la Yesu. Kwao maneno ya Simeoni yalikuwa na mwangwi wa kipekee. Kwanza, walisikia kwamba mzee mwaminifu wa Israeli, mtu wa ndani kabisa wa dini ya Kiyahudi, alimtambua Yesu kama "nuru kwa ajili ya ufunuo kwa Wamataifa." Hawakuwa waliokwapua wokovu; walikuwa wamekaribishwa na mzee mwenyewe. Pili, walisikia mtu anayekutana na kifo bila hofu kwa sababu amemwona Kristo. Kwa kanisa lililokuwa likikabiliwa na upanga wa Kaisari, ombi la Simeoni lilikuwa somo la kufa: unaweza kuruhusiwa kwenda kwa amani, kwa sababu Neno la Mungu limeisha kutimizwa.

Swali Gumu

Kwa nini Simeoni aliahidiwa kile ambacho wengine wengi hawakupata? Fikiria wale wote waliokufa katika miaka hiyo hiyo, watu wa haki, wenye kucha Mungu, waliofunga na kuomba, ambao macho yao yalifungwa bila kuona kitu. Roho Mtakatifu alimfunulia Simeoni tu. Maandiko hayaelezi kwa nini. Hii ni sehemu ya Mungu ambayo haitufariji kwa haraka: neema yake ni ya kweli, lakini haitolewi kwa kipimo kimoja kwa kila mtu, na hatuna haki ya kudai kile alichompa mwingine. Kile ambacho tunaweza kusema ni hiki: kile Simeoni alichokiona kwa macho ya nyama, sisi tunakiona kwa imani, na Yesu alisema baraka ni kwa wale wanaoamini bila kuona. Lakini hilo halifuti uchungu wa kusubiri kwa mtu anayezeeka bila kuona. Simeoni alipata "sasa" yake; wengi wanaishi katika "bado."

Maswali ya Kutafakari

Ni kitu gani ambacho, kama hukikiona, unahisi hutaweza kufa kwa amani? Ni nini Simeoni anakuambia kuhusu hicho?

Simeoni alisubiri miaka mingi bila uhakika wa siku. Subira yako ya sasa inaonekana kama nini: uaminifu, uchungu, au kukata tamaha kimya kimya?

Ukiambiwa leo kwamba umeshaona kila kitu ambacho Mungu alikuahidi kuona, ombi lako lingekuwa lipi?