Mathayo 20

Sokoni saa kumi na moja

Fikiria mtu aliyesimama sokoni tangu asubuhi. Jua limepanda, limeshuka, na sasa liko karibu kuzama. Mikono yake ni mitupu. Nyumbani kuna watoto wanaosubiri chakula cha jioni, na yeye hana hata sarafu moja. Kila mara mwenye shamba amepita, amewachukua wengine, na yeye ameachwa. Kwa nini? Labda ni mgonjwa, labda mzee, labda anaonekana dhaifu. Katika ulimwengu wa Galilaya ya karne ya kwanza, kutokuajiriwa siku nzima haikuwa uvivu, ilikuwa aibu na njaa. Hapa ndipo mwenye shamba anakuja mara ya mwisho, saa kumi na moja, dakika za mwisho za mchana.

Andiko

Yesu anasimulia mfano wa mwenye shamba anayeajiri wafanyakazi mara tano kwa siku moja, na mwishoni analipa wote sawa, dinari moja, akianza na wa mwisho. Kisha anatabiri kifo chake Yerusalemu, anajibu ombi la mama wa Yakobo na Yohana kuhusu vyeo, na hatimaye anafumbua macho ya vipofu wawili karibu na Yeriko.

Kiini

Hii si hadithi kuhusu haki ya mishahara; ni hadithi kuhusu ukarimu unaovunja mahesabu yetu. Wafanyakazi wa kwanza hawakudhulumiwa, walipata kile walichokubaliana. Kilichowaudhi si kile walichopokea, bali kile wengine walichopokea. "Jicho lako ni ovu kwa sababu mimi ni mwema?" Hilo ni swali linalochoma. Ufalme wa mbinguni haufuati mantiki ya sifa na malipo, unafuata mantiki ya neema ya mwenye shamba. Na neema, tunapoiona ikitolewa kwa wale tunaodhani hawastahili, mara nyingi inatuudhi zaidi ya kutufurahisha. Sura hii inashikilia kioo mbele ya mioyo yetu ya kuhesabu.

Uzi wa Pamoja

Mstari wa 28 unafunua kila kitu: "Mwana wa Adamu hakuja kutumikiwa, bali kutumika, na kutoa uhai wake kuwa ukombozi kwa wengi." Hapa mfano wa shamba na mazungumzo kuhusu vyeo yanapata mzizi wao. Yesu mwenyewe ni mwenye shamba anayelipa zaidi ya inavyostahili, na wakati huohuo ni mtumishi anayekunywa kikombe ambacho wanafunzi hawaelewi. Kutoka Mwanzo hadi Ufunuo, Mungu anajionyesha kama yule anayechagua wa mwisho, mdogo, aliyesahauliwa: Yakobo badala ya Esau, Daudi mchungaji badala ya ndugu zake, Israeli ndogo badala ya mataifa makubwa. Msalaba ni kilele cha mantiki hii: yule wa kwanza anakuwa wa mwisho ili sisi wa mwisho tuwe wa kwanza.

Kioo

Fikiria mahali pako pa kazi. Mtu aliyekuja jana amepandishwa cheo, na wewe umekuwa hapo miaka kumi. Au ndani ya kanisa: mtu aliyeishi maisha ya machafuko anaokolewa, anasifiwa, anapewa jukwaa, wakati wewe umekuwa mwaminifu tangu utotoni na hakuna anayekutambua. Manung'uniko ya wafanyakazi wa kwanza ni yetu. "Sisi tumebeba mzigo kwa siku nzima na kuungua na joto." Kuna ukweli katika malalamiko hayo, na ndiyo maana yanauma. Yesu haitusi kwa kuwa na hisia hizo, anatufunulia tu kwamba tunapima neema kwa mizani ya haki, na mizani hiyo haifai kwa ufalme wake. Swali si "je, ninastahili?" bali "je, moyo wangu unaweza kufurahia ukarimu wa Mungu kwa mwingine?"

Swali

Kwa nini Yesu anakataa ombi la mama wa Yakobo na Yohana kwa upole, lakini anawaambia hakika watakunywa kikombe chake? Anawaahidi mateso lakini si utukufu wanaoutafuta. Hii inatugusa mahali penye maumivu: kuna mambo katika kumfuata Kristo ambayo Baba peke yake anayapanga, na wala imani wala bidii yetu haiwezi kuyanunua. Kikombe kinatolewa, kiti hakiuzwi. Tunaishi na hilo bila kutulizwa kwa maneno matamu.

Wasikilizaji wa Kwanza

Wanafunzi waliomsikia Yesu walikuwa wanapanda Yerusalemu kwa Pasaka, wakitegemea kwamba pengine sasa ufalme wa Kimasihi unafunuliwa. Walikuwa wamekwisha kuacha kila kitu, na swali la Petro katika sura iliyotangulia lilikuwa bado linavuma: "Tutapata nini?" Mfano wa wafanyakazi ulikuwa jibu la kuchoma. Wao ndio wafanyakazi wa mchana mzima, na sasa Yesu anasema watu wa mataifa, watoza ushuru, makahaba, watapokea kile walichopokea wao. Vilevile, tabiri la mateso lilikuwa jambo lisiloingia akilini: Masihi anayesulibiwa na watu wa mataifa? Hilo lilikuwa ni kufuru kwa masikio ya Kiyahudi. Na vipofu wa Yeriko wakimwita "Mwana wa Daudi" hadharani, wakati Yesu anaingia kimya kimya Yerusalemu, wanasema kile ambacho wanafunzi hawathubutu kusema.

Muktadha

Tuko katika safari ya mwisho. Sura ya 20 ni daraja kati ya huduma ya Galilaya na juma la mateso. Yeriko ilikuwa mji wa mwisho mkubwa kabla ya kupanda mlima kwenda Yerusalemu, safari ya kilometa ishirini na saba, kupanda kwa mita elfu moja. Msafara wa mahujaji ulikuwa mkubwa, umati ukiimba zaburi za kupanda. Katika ulimwengu huo, wafanyakazi wa kibarua walikuwa chini ya watumwa katika usalama, kwa sababu mtumwa angalau alikuwa na chakula cha uhakika. Dinari moja ilikuwa mshahara wa kawaida wa siku, tosha kulisha familia ndogo kwa siku moja au mbili. Kuwaajiri watu saa kumi na moja na kuwalipa dinari nzima haikuwa biashara, ilikuwa huruma iliyofichwa kama mkataba. Na katika utamaduni ambao heshima ilikuwa sarafu ya kweli, ombi la mama wa Zebedayo lilikuwa kawaida kabisa, akina mama walipigania nafasi za watoto wao. Yesu anaingiza mantiki mpya kabisa katika ulimwengu huu wa vyeo na hesabu.

##