2 Mga Cronica 9

Ang Kislap ng Ginto

Anim na raan animnapu't anim na talento ng ginto bawat taon. Hindi ito basta detalye, ito ay pahiwatig. May kakaibang tunog ang numerong iyon sa pandinig ng sinumang nakabasa na ng aklat ng Pahayag. Habang lumalapit ang wakas ng kabanata, unti-unting lumalabo ang linya sa pagitan ng pagpapala at labis, sa pagitan ng biyaya ng Diyos at pagmamalabis ng tao. Ang kabanatang ito ay tila brochure ng kaharian ni Solomon, ngunit kung titingnan nang maigi, may nagsisimula nang mabitak sa likod ng kislap.

Ang Teksto

Bumisita ang reyna ng Sheba kay Solomon upang subukin ang kaniyang karunungan, at nawalan siya ng loob sa nakita niya, mula sa pagkain sa mesa hanggang sa paraan ng paghahandog sa templo. Ibinuhos niya ang papuri at mga regalo, at umuwing dala ang lahat ng hiniling niya. Ang natitirang bahagi ng kabanata ay listahan ng kayamanan ni Solomon: ginto, garing, mga trono, mga kabayo, mga barko, hanggang sa kaniyang kamatayan at paglilibing sa lungsod ni David.

Ang Puso ng Teksto

May dalawang tinig na nagtatagisan sa kabanatang ito, at hindi sila madaling paghiwalayin. Ang isang tinig ay pasasalamat: pinagpala ng Diyos si Solomon nang higit pa sa kaniyang hiningi, at ang buong daigdig ay dumating upang makinig sa karunungang "inilagay ng Diyos sa kaniyang puso." Ang ikalawang tinig ay babala, kung marunong tayong makinig. Ang mga kabayo mula sa Ehipto, ang pag-iipon ng ginto, ang lahat ng ito ay eksaktong ipinagbawal sa hari sa Deuteronomio 17. Ang kabanata ay hindi hayagang naghahatol, ngunit nagbibilang ito. Nagbibilang sa paraang alam ng mambabasa kung saan hahantong.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sinabi ni Jesus: "Higit pa kay Solomon ang naririto." Sa mismong pagbanggit na iyon, may pagkilala at pagpapawalang-halaga. Si Solomon ay tunay na larawan, isang hari na ang karunungan ay nagpapatirapa sa mga hari ng lupa. Ngunit siya rin ay larawan lamang. Ang tunay na Hari ay hindi mangangailangan ng ginto ng Sheba dahil dadalhin niya ang kaniyang sarili bilang handog. Ang reyna na naglalakbay mula sa malayo upang makinig sa karunungan ay hula ng lahat ng bansang darating sa Sion, hindi upang magdala ng garing, kundi upang magpatirapa sa Kordero. Ang trono ng garing at ginto ay maganda, ngunit malulusaw. Ang trono ng krus ay walang hanggan.

Ang Salamin

Nariyan ka, tumitingin sa buhay ni Solomon, at may bahagi sa iyo na nag-iisip: sana ganito rin ako pinagpala. Sana ganito kadali sagutin ang mga tanong. Sana lahat ng dumaraan sa akin ay nawawalan ng loob sa nakikita nila. Tinatanong ka ng kabanatang ito: alam mo ba ang pagkakaiba sa pagitan ng pagpapala at kalabisan? Kailan naging pagmamahal sa Diyos ang iyong ambisyon, at kailan ito naging pagmamahal sa iyong sariling repleksiyon sa salamin ng ginto? Ang totoo, hindi tayo natatakot na maging kagaya ni Solomon sa karunungan. Natatakot tayong hindi tayo makasapat. At iyon mismo ang panganib. Dahil kapag ang buhay-Kristiyano ay nagsimulang mangahulugan ng "isang buhay na kinaiinggitan," nawawala tayo sa puntong hindi natin namamalayan. Sinabi ng reyna: "Purihin si Yahweh na iyong Diyos." Napansin niya ang Panginoon sa likod ng lahat. Ngunit si Solomon, kalaunan, ay hindi na napapansin. May tinatanong ang kabanatang ito sa iyong pitaka, iyong bahay, iyong ambisyon sa trabaho: kanino ba ang lahat ng ito, at para kanino?

Ang Panloob na Ugnayan

Basahin mo pagkatapos ng kabanatang ito ang Deuteronomio 17:16-17: hindi dapat magparami ng mga kabayo ang hari, hindi dapat magbalik ang mga tao sa Ehipto para dito, hindi dapat magparami ng asawa, hindi dapat magparami ng pilak at ginto. Pagkatapos, ihambing sa 2 Cronica 9:25-28: mga kabayo, mga kabayong galing pa sa Ehipto, ginto na parang bato ang dami. Sa 1 Hari 11, susunod ang kuwento ng mga asawa. Ang tagasulat ng Cronica ay hindi ganoon kahaba sa pagbanggit ng kasalanan ni Solomon, ngunit ang mga numero mismo ang nagsasalita. Ang tapat na mambabasa ng Torah ay makatatanggap na ito ng balita bago pa mangyari ang paghahati ng kaharian sa kabanata 10.

Ang Detalye

Anim na raan animnapu't anim na talento. Ang bilang na ito ay lumilipad sa mukha ng bawat mambabasang pamilyar sa Bibliya. Ito ang bilang ng hayop sa Pahayag, oo, ngunit higit pa riyan, ito ay salaysay tungkol sa timbang. Anim, hindi pito. Hindi kailanman pito. Hindi kailanman ganap. Ang ginto ni Solomon, gaano man kadami, ay palaging kulang ng isa mula sa kaganapan ng Diyos. May bagay na nagniningning nang husto ngunit hindi kailanman umaabot sa pahinga ng ikapitong araw. At iyon ang tragedya ng kabanata: hindi ito masamang kabanata, ito ay kabanata ng "halos." Halos-tama, halos-tapat, halos-ganap. Ngunit sa buhay-pananampalataya, ang "halos" ay may sariling panganib.

Ang Konteksto ng Unang Mambabasa

Isulat mo ito sa isip: ang aklat ng Cronica ay sinulat para sa mga Judiong bumalik mula sa pagkatapon. Wala nang templo katulad ng kay Solomon. Wala nang hari. Wala nang trono ng garing. Basahin nila ang kabanatang ito na may pananabik, oo, ngunit din may kalungkutan. "Ito ang dati naming meron." At sa lalim, isang tanong: bakit ito nawala? Ang tagasulat ay hindi kailangang bigyang-diin ang sagot. Alam ng mga nagbabasa. Kaya ang kabanata ay hindi lamang alaala ng kadakilaan, ito ay paalala kung bakit kailangan ng is