2 Mga Hari 25

Ang Teksto

Labingwalong buwan na pagkubkob, at pagkatapos ay gutom na walang katapusan: "napakatindi ng taggutom sa lungsod kung kaya't walang pagkain para sa mga mamamayan ng lupain." Tumakas si Zedekias sa gabi sa pamamagitan ng tarangkahan sa may hardin ng hari, nahuli sa kapatagan malapit sa Jerico, at ang huling bagay na nakita ng kaniyang mga mata ay ang pagkamatay ng kaniyang mga anak. Sinunog ang templo, giniba ang mga pader, pinagpira-piraso ang mga tansong haligi, pinatay ang mga pari at tagapayo sa Ribla. Itinalaga si Gedalias, pinaslang siya, at tumakas ang natira patungong Ehipto. At pagkatapos, bigla, isang huling talata tungkol sa isang bilanggo na pinakain sa hapag ng hari.

Ang Ubod

Ang pinakanakakabagabag sa kabanatang ito ay hindi ang karahasan kundi ang katahimikan. Walang "sinabi ni Yahweh" dito. Walang propeta na sumusulpot sa tarangkahan. Ang Diyos na nagsalita nang paulit-ulit sa loob ng dalawang aklat ng mga hari ay tila umalis sa eksena, at ang naiwan ay petsa, bilang, listahan ng kasangkapan. Isang beses lang lumitaw ang pangalan niya sa gitna ng pagkawasak, at sa pagmamay-ari lamang: "ang tahanan ni Yahweh." Sinunog ito. Hindi ipinagtanggol ng Diyos ang kaniyang sariling bahay. Ito ang mabigat na aral: hindi natin naaangkin ang Diyos sa pamamagitan ng mga bagay na itinayo natin para sa kaniya. Ang kaniyang katahimikan ay hindi kawalan; may mga sandaling ang pagtupad niya sa kaniyang salita ay hindi dumarating na may tinig, kundi na may abo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Dalawang hari ang nagbubuklod sa kabanata: isang bulag na nakagapos sa tanso, at isang bilanggong nakaupo sa hapag. Sa Hebreo, ang literal na sinasabi tungkol kay Jehoiakin ay "itinaas ang kaniyang ulo," ang parehong pananalitang ginagamit para sa isang bilanggo na pinatawad. Iyon lang. Walang muling itinayong templo, walang pagbabalik sa Sion, walang trono sa Jerusalem. Ang pangako sa 2 Samuel 7, na hindi mauupos ang lampara ni David, ay nasasandal ngayon sa isang lalaking umaasa sa araw-araw na rasyon mula sa isang paganong hari. At doon nagsisimula ang linyang binibilang ni Mateo sa kaniyang talaan ng mga ninuno ni Jesus: si Jeconias, ang bilanggo. Ang biyaya ng Diyos ay nagpapatuloy hindi sa pamamagitan ng kadakilaan kundi sa pamamagitan ng isang buhay na nakatali sa awa ng iba.

Ang Salamin

Pansinin ang isang detalye: ang tanso ng mga haligi ni Solomon ay "higit pa kaysa kayang timbangin." Hindi masusukat, hindi mabibilang, permanenteng permanente. At pinagpira-piraso ito, kinarga sa kariton, dinala sa Babilonia. Alam nating lahat ang tuksong iyon: ang trabahong hindi mabubuwag, ang bahay na binili sa loob ng dalawampung taon, ang ministeryong itinayo mula sa wala, ang pamilyang matibay. May bigat na hindi natin matimbang, at akala natin ay hindi ito matitibag. Pagkatapos ay may sakit, may pagkakalas, may anak na lumalayo. Tanungin ang sarili kung ano ang aakalain mong lubos na hindi mawawala. Ngayong araw, isulat sa isang piraso ng papel ang isang bagay na pinagtatayuan mo at kinakabahan kang mawala, at basahin ito nang malakas sa Diyos na may isang pangungusap: "Ito ay iyo, hindi akin."

Ang Pangunahing Tauhan

Si Zedekias ay hindi masamang tao na kinakatha; siya ay isang lalaking sinubukang mabuhay sa gitna ng mga imperyo at mga propeta at nabigo sa dalawa. Tingnan ang kaniyang huling gabi: paglabas sa dilim sa tarangkahan sa may hardin, ang hardin na dapat ay lugar ng kapayapaan ng hari, ngayon ay daan ng pagtakas. At "lahat ng kaniyang hukbo ay nagkaniya-kaniyang takas palayo mula sa kaniya." Iniwan siya nang mag-isa, ang hari na walang tao. Pagkatapos ang labis na kalupitan: pinatay ang kaniyang mga anak sa harap ng kaniyang paningin, at pagkatapos ay dinukot ang kaniyang mga mata, upang ang tanging larawang natitira sa kaniya sa loob ng kaniyang buhay ay ang larawang iyon. Ito ang bunga ng pagpapaliban ng pagsuko sa katotohanan: hindi lamang nawala sa kaniya ang kaharian, kundi ang huling nakita niya.

Ang Tanong

Bakit doon nagtatapos ang aklat? Hindi sa pagbabalik, hindi sa pangako, kundi sa isang lalaking kumakain sa mesa ng iba habang siya ay nabubuhay. At bakit ang munting pag-asa, ang mapayapang panata ni Gedalias na "Huwag kayong matakot," ay nadurog ng kamay ng isang kapwa Judio? Kung ang pagkatapon ay parusa, bakit ang kabaitan ay dumating sa anyo ng rasyon at hindi ng kaligtasan? Wala tayong sagot ng may-akda; hindi niya sinabi. Hindi ko rin ito lulubagin. May mga panahon na ang kaunting liwanag na ibinibigay ng Diyos ay hindi sapat para makita ang buong daan, kundi sapat lamang para tumayo. Ang tanong ay hindi kung sapat ito para sa atin, kundi kung magtitiwala tayo sa nagbibigay.

Ang Mga Unang Nakarinig

Ang mga unang nakarinig nito ay mga tapong nakaupo sa Babilonia, at alam nila ang mga petsang ito sa puso. Ang ikasiyam na araw ng ikaapat na buwan ay naging araw ng pag-aayuno sa kanila, taon-taon. Nang mabanggit ang mga palayok, pala, lalagyan ng abo, at kutsara, hindi listahan ng kasangkapan ang naririnig nila kundi ang bawat piraso ng bahay na ninakawan, gaya ng pagbasa ng testamento ng isang yumao. At ang huling apat na talata? Hindi iyon happy ending sa kanilang pandinig. Iyon ay: buhay pa ang aming hari, at hindi pa siya nakauwi. Iyon ang tinig ng Diyos sa kanila, mahina at hindi nagpapaliwanag: hindi pa tapos.

Pagninilay

Kung ang templo ng Diyos mismo ay nagawang masunog, ano ang tinuturing mong hindi maaaring bawiin sa iyo, at ano ang sinasabi niyon tungkol sa kung saan nakatali ang iyong pananalig?

May bahagi ba ng buhay mo ngayon na tila katahimikan ng Diyos, at kaya mo bang manatili roon nang hindi ito pinupunan ng sariling paliwanag?