EZRA 2:33

Ang Teksto

Isang linya lamang sa gitna ng mahabang talaan: "Ang mga kalalakihan ng Lod, Hadid at Ono: 725." Tatlong bayan sa kanlurang gilid ng lupain, pinagsama-sama sa iisang bilang, nakasingit sa pagitan ng Harim at ng Jerico. Walang kuwento, walang pangalan ng tao, walang paliwanag kung bakit sila magkakasama. Isang pangungusap na madaling lampasan ng mata habang naghahanap tayo ng "mas mahalagang" bahagi ng aklat.

Ang Puso

Pero ang aklat ay hindi nagmamadali. Binilang ang lahat. Hindi "at marami pang iba," kundi 725. Ang Diyos na nagbalik ng bayan mula sa Babilonia ay hindi tumitingin sa pulutong bilang pulutong; may talaan siya, at may puwang sa talaang iyon ang mga taga-Lod, taga-Hadid, taga-Ono. Ito ang tahimik na teolohiya ng listahan: ang katapatan ng Diyos ay hindi abstrakto. Hindi lamang niya iniligtas ang "Israel" bilang ideya. Iniligtas niya ang partikular na bilang ng mga tao mula sa tatlong maliliit na bayan na wala ka man lang naririnig sa ibang pahina ng Kasulatan. Kung may isang linya sa Bibliya na nagsasabing hindi ka nawawala sa Diyos sa gitna ng dami, ito iyon.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Pitong daan at dalawampu't lima. Isang patak kumpara sa milyon-milyong Israelita na dating nagsisiksikan sa lupain. Ang buong 42,360 sa talaan ay maliit na natitira lamang, at alam nila iyon. Ganito palaging kumikilos ang Diyos: hindi sa pamamagitan ng napakaraming tao kundi sa pamamagitan ng natitirang binilang niya at hindi binitawan. Mula sa maliit na balik-uwing ito ay lalago ang bayang kabibilangan ng isang karpintero mula sa Nazaret. At ganoon din ang huling pagtitipon: sinabi ni Jesus na kilala niya ang kaniyang mga tupa at tinatawag niya sila sa pangalan, hindi bilang kawan lamang. Ang Ezra 2 ay unang bersiyon ng aklat ng buhay, magaspang pa, nakasulat sa tinta ng eskriba, pero totoo.

Ang Salamin

May mga panahong ikaw ay numero. Isang empleyado sa payroll, isang pasyente sa waiting list, isang magulang na walang nakakaalam kung gaano kaaga ka bumangon. Nagtuturo ka, naglilinis ka, nagpapaaral ka, at walang nagsusulat ng iyong pangalan sa kahit anong talaan. May bahagi sa atin na gustong maging Zerubabel sa talata 2, ang pinangalanan, ang naaalala. Halos lahat tayo ay bahagi ng 725. Ang tanong ay hindi kung mahalaga ang tinatago mong pagsisikap, kundi kung sapat sa iyo na ang Diyos ang nakakaalam nito. Ngayong araw, gawin ito: kunin ang isang papel, isulat ang pangalan ng iyong barangay o subdivision, at sa ilalim nito isulat ang bilang at pangalan ng bawat isa sa iyong bahay. Pagkatapos ay ipanalangin sila nang malakas, isa-isa, gaya ng pagbilang ng eskriba.

Ang Larawan

Ang Lod, Hadid at Ono ay nasa mababang kapatagan sa kanluran, malayo sa Jerusalem, malapit sa daang panlakbay ng mga hukbo at mangangalakal. Hindi ito ligtas na lugar. Ang bumalik doon ay nangangahulugang manirahan sa gilid, hindi sa anino ng templo. Para sa mga unang bumasa nito, marahil ang mga anak at apo ng mga bumalik, ang talaang ito ay parang titulo ng lupa. Nakasulat ka rito, kabilang ka; wala ka rito, tulad ng mga nasa talata 62, may problema ka. Naririnig nila sa "725" ang tunog ng seguridad na hindi natin naririnig: kami ay tunay na Israel, hindi bagong dating, hindi hiram ang lupa namin. Iyon ang bigat ng isang bilang para sa taong nawalan ng lahat.

Ang Tanong

Bakit ipinasok ng Diyos sa kaniyang salita ang isang linyang wala tayong magagawa? Wala tayong alam kahit isa sa 725. Walang pangalan, walang mukha, walang tinig. Nabuhay sila, nagtrabaho, nagkasala, namatay, at ang natira lamang sa kanila sa buong kasaysayan ng sanlibutan ay isang numero sa gitna ng listahan. Nakakatakot iyon, kung iisipin. Hindi ito pinapalambot ng teksto. Marahil iyon mismo ang punto: ang pag-alaala ng Diyos ay hindi umaasa sa pag-alaala natin. Pero hindi rin ito nagbibigay ng maginhawang sagot. Nananatili ang katahimikan sa likod ng bilang, at kailangan nating tanggapin na sa Diyos lamang nakatago ang mga kuwentong hindi na natin mababasa.

Ang Detalye

Pansinin ang pagbabago ng anyo sa listahan. Mula talata 3 hanggang 20: "ang mga kaapu-apuhan ni," ayon sa ninuno. Mula talata 21: "ang mga kalalakihan ng," ayon sa bayan. Dalawang paraan ng pagkakakilanlan, at may sakit sa likod ng ikalawa. May mga pamilyang nakapag-ingat ng kanilang talaangkanan sa buong pitumpung taon ng pagkabihag; may iba na ang natira na lamang ay ang pangalan ng bayang pinanggalingan ng lolo nila. Nawala ang pangalan ng ninuno; ang lupa na lamang ang naalala. At kapansin-pansin: ang Ono ay muling lilitaw sa panahon ni Nehemias, bilang kapatagan kung saan siya inanyayahan ng kaniyang mga kaaway upang tambangan. Ang lugar ng pagbabalik ay magiging lugar din ng tukso. Ganoon ang buhay sa gilid, kung saan tumira ang 725 na ito.

Kung ang natitira lamang sa iyo pagkalipas ng dalawang siglo ay isang bilang sa isang listahan ng Diyos, sapat ba iyon sa iyo ngayon?

Sino sa iyong paligid ang laging bahagi ng "725," hindi kailanman pinangalanan, at paano mo siya matatawag sa pangalan sa linggong ito?