Genesis 1

Ang Teksto

Bago pa may liwanag, may tubig na madilim at lupang "walang anyo at walang laman," at doon, sa ibabaw ng kalaliman, may kumikilos: ang Espiritu ng Diyos. Pagkatapos ay salita. Anim na beses na "Sinabi ng Diyos," at anim na beses na sumunod ang katahimikan sa pagsalita. Tatlong araw na paghihiwalay: liwanag sa dilim, tubig sa tubig, dagat sa tuyong lupa. Tatlong araw na pagpupuno ng mga hiniwalay na espasyo: mga liwanag sa langit, mga isda at ibon, mga hayop sa lupa. Sa huli, ang tao, lalaki at babae, ginawa "ayon sa ating wangis," binigyan ng pamamahala at pagpapala at pagkain. At tumingin ang Diyos sa lahat: "Pagmasdan, ito ay napakabuti."

Ang Puso ng Teksto

Pansinin kung ano ang hindi ipinaliwanag ng kabanatang ito. Walang labanan, walang pinagmulan ng dilim, walang paliwanag kung saan galing ang kalaliman. Nagsasalita lang ang Diyos, at nagkakaroon. Ganoon kalayo ang agwat sa pagitan niya at ng lahat ng nilikha: hindi siya bahagi ng mundo, hindi siya ang pinakamalakas na puwersa sa loob nito. Siya ang nagsalita nito mula sa wala.

At ang salitang iyon ay hindi lamang utos, ito ay paghatol din: "kaaya-aya." Anim na beses niyang tiningnan ang ginawa niya at sinabing mabuti ito. Ang materya, ang katawan, ang dagat, ang oras mismo, ang gabi at ang umaga. Walang lihim na paghamak sa likod ng paglikha. At ang tao, dinala sa wangis niya, ay hindi alipin ng mga diyos kundi tagapamahala na pinagpala. Napakabuti, sabi niya. Hindi perpekto sa diwang tapos na, kundi mabuti sa diwang tumpak sa layunin nito.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Anim na beses na "Sinabi ng Diyos," at bawat pagkakataon ay may sumunod. Hindi ito magic, at hindi ito lakas ng loob. Ito ay salita na may bisa, salita na hindi bumabalik na walang laman. Kaya nang buksan ni Juan ang kaniyang ebanghelyo, hindi siya nagsimula sa Bethlehem kundi sa unang taludtod na ito: sa simula ay ang Salita, at ang lahat ay nilikha sa pamamagitan niya. Ang Salitang nagsabing magkaroon ng liwanag ay ang Salitang naging laman at nanirahan sa gitna natin. Nakikita mo ang implikasyon? Ang Isa na tumingin sa dilim at nagsalita ay siya ring papasok sa dilim, hindi bilang tagamasid kundi bilang nilalang na may katawan, may gutom, may kamatayan. Ang paglikha ay hindi lamang panimula ng kuwento; ito ang unang pangako na hindi tumatalikod ang Diyos sa kaniyang ginawa.

Ang Salamin

May bahagi ka ba ng iyong buhay na hindi mo matawag na kaaya-aya? Ang katawang tumatanda at hindi na kayang gawin ang dati. Ang trabahong paulit-ulit at walang nakakapansin. Ang gabing dumarating nang mas maaga kaysa sa gusto mo, at ang listahan ng hindi mo natapos. Ang kabanatang ito ay hindi nag-aalok ng ginhawa sa pamamagitan ng pagtakip sa dilim. Hiniwalay ito ng Diyos, binigyan ng pangalan, at hindi ito naging hadlang sa pagsasabi niyang mabuti ang kabuuan. Ang pagpapalang ibinigay sa tao ay hindi para sa mga nakatapos ng malaking bagay kundi para sa mga nilikhang may hininga. Hindi mo kailangang patunayan ang halaga mo sa harap ng Isa na nauna nang tumingin at nagsabi ng "napakabuti."

Ngayong gabi, kapag nagsimulang dumilim, lumabas ka ng dalawang minuto, tumingin ka sa langit, at banggitin mo nang malakas ang isang bagay na nakita mo ngayong araw na ginawa ng Diyos, at tawagin mo itong mabuti.

Ang Tanong

Bakit may dilim na bago pa magsalita ang Diyos? Ang teksto ay hindi nagpapaliwanag. Nariyan na ang kalaliman, nariyan na ang tubig, nariyan na ang "walang anyo at walang laman," at hindi sinasabi kung saan galing. At pansinin: anim na beses tinawag ng Diyos na kaaya-aya ang liwanag at ang lupa at ang mga nilikha, ngunit hindi kailanman ang kadiliman. Hindi niya ito sinira; hiniwalay niya ito at pinangalanan. Marami tayong gustong itanong dito na hindi sinasagot ng kabanata. Baka ang katahimikang iyon ay mismong sinasabi ang isang bagay: hindi tayo binigyan ng mapa ng pinagmulan ng dilim, binigyan tayo ng katiyakan kung sino ang nagsasalita sa ibabaw nito. At pansinin pa: nagsisimula ang araw sa gabi. Naggabi muna bago nag-umaga. Ang bawat araw sa Biblia ay ipinanganak mula sa dilim.

Konteksto

Ang mga unang nakarinig nito ay namuhay sa gitna ng mga bansang may sariling kuwento ng paglikha, at halos lahat ng kuwentong iyon ay puno ng dugo: mga diyos na naglalaban, mundong ginawa mula sa bangkay ng natalo, at tao na ginawa upang maging alipin ng mga diyos, tagapagluto ng kanilang pagkain. Sa Genesis 1 ay walang labanan. Ang araw at buwan, na sinasamba ng mga kalapit na bayan, ay hindi man lang pinangalanan dito; sila ay "ang mas malaking liwanag" at "ang mas maliit na liwanag," mga lampara lang na isinabit ng Diyos. At ang tao ay hindi alipin kundi larawan. Sa mundong iyon, tanging ang hari ang tinatawag na larawan ng diyos. Dito, ang bawat lalaki at bawat babae. Iyon ay hindi lamang panibagong teolohiya, iyon ay pagbaligtad ng buong kaayusan ng kapangyarihan.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Kinuha ni Pablo ang taludtod tungkol sa liwanag at inilapat ito sa loob ng tao: ang Diyos na nagsabing magliwanag mula sa dilim ay siya ring nagbibigay ng liwanag sa ating mga puso, sa mukha ni Cristo. Iisang tinig, iisang gawa, ngunit ngayon sa loob ng isang tao na akala niya ay wala nang pag-asa. At sa dulo ng Biblia, sa Pahayag, may bagong langit at bagong lupa kung saan wala nang gabi. Ang kuwento ay hindi bumabalik sa hardin; ito ay tumutungo sa isang lungsod na hindi na nangangailangan ng araw at buwan. Sa pagitan ng dalawang dulo na ito, nabubuhay tayo: sa mundong tinawag nang mabuti, sa dilim na hindi pa tapos, at sa ilalim ng tinig na nagsasalita pa rin.

Pagninilay

Anong bahagi ng iyong buhay ang matagal mo nang hinuhusgahan, na hindi pa nakakarinig ng salitang "kaaya-aya" mula sa Diyos?

Kung ang bawat araw ay nagsisimula sa gabi, ano ang ibig sabihin nito para sa panahong nararamdaman mong wala kang nakikita?