Genesis 1:1

Ang Teksto

Bago pa may anuman, may Diyos na. Ang unang pangungusap ng Biblia ay hindi paliwanag kung paano nabuo ang sansinukob kundi pahayag kung sino ang may gawa nito: "Noong simula nilikha ng Diyos ang langit at ang lupa." Dalawang salita lang ang saklaw ng buong nilikha, "langit" at "lupa," at pareho silang gawa ng iisang kamay. Walang paligsahan ng mga diyos, walang labanan, walang paliwanag kung saan nagmula ang Diyos. Basta't siya ang simula, at ang lahat ng iba ay sinimulan niya.

Ang Puso

Ang pinakamatapang na sinasabi ng talatang ito ay ito: walang anumang bagay sa mundo ang may karapatang mag-angkin ng pagiging diyos. Sa mga karatig-bansa ng Israel, ang araw, ang dagat, ang mga bituin ay mga diyos na kinatatakutan. Dito, sila ay mga nilikha lamang, pawang gawa ng isang Diyos na nagsasalita at nasusunod. Kaya nga sinipi ng Juan ang linyang ito nang buksan niya ang kaniyang ebanghelyo ng "Nang pasimula," at iginiit na si Cristo ang Salitang kasama ng Diyos sa paglikha. Tinuloy naman iyon ni Pablo sa Colosas 1: lahat ay nilikha sa pamamagitan niya at para sa kaniya. Ang ibig sabihin nito para sa iyo: walang bahagi ng buhay mo na labas sa sakop ng Diyos, at walang kapangyarihang humaharap sa iyo ngayon na hindi niya unang ginawa.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Pansinin ang saklaw ng pariralang "ang langit at ang lupa." Iyon din ang sukat ng pangako sa dulo ng Biblia: bagong langit at bagong lupa, ayon kay Isaias at inulit ni Juan sa Pahayag. Nagbubukas at nagsasara ang Kasulatan sa parehong dalawang salita, at ang nasa pagitan ay ang kuwento kung paano nasira at ibinalik ang mundong ito. Hindi bagong proyekto ang kaligtasan; pag-aayos ito ng una. At kapag binasa mo ang mga ebanghelyo nang may Genesis 1 sa isip, may bagay na magbabago: si Jesus na sumasaway sa dagat, na nagsasalita at sumusunod ang sakit at kamatayan, ay kumikilos sa parehong awtoridad ng "Sinabi ng Diyos." Hindi nagkataon na sa unang araw ng sanlinggo siya bumangon.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na gustong maniwala na ang mundo ay bunga ng aksidente, dahil mas magaan ang buhay kung walang may-ari. Kung akin ang katawan ko, akin ang oras ko, akin ang pera ko, ako ang masusunod. Pero ang talatang ito ay nagsasabing may nauna sa iyo, at hindi ka ang sentro. Nakakagaan din pala iyon. Ang trabahong pinipilit mong pigilang gumuho, ang anak na hindi mo makontrol, ang katawang nagkakaedad nang hindi mo pinapayagan: wala sa mga ito ang nabuo sa kamay mo simula pa. Ngayong araw, lumabas ka sandali at humanap ng isang bagay na hindi mo ginawa, isang puno, ulap, o mukha ng kapamilya mo, at sabihin nang malakas: "Noong simula nilikha ng Diyos ang langit at ang lupa." Pagkatapos, banggitin ang isang bagay na pinipilit mong kontrolin, at ibigay mo iyon sa kaniya.

Ang Konteksto

Ang mga unang nakarinig nito ay hindi mga taong nagtatalo tungkol sa edad ng mundo. Sila ay isang maliit na bayan sa gitna ng mga imperyo na may malalaking kuwento ng paglikha: mga diyos na nag-aaway, dugo ng natalong diyos na pinaghuhulmaan ng tao, at mga hari na inaangking anak ng araw. Sa Ehipto sinamba ang araw; sa Babilonia, ang mga bituin ang nagdidikta ng kapalaran. Sa gitna ng ingay na iyon, kalmado ang tinig ng Genesis. Walang digmaan sa langit. Walang pinagmulang kaguluhan. Iisang Diyos, at ang lahat ng kinatatakutan ng mga bansa ay nakalista lamang bilang mga gawa ng kaniyang kamay. Para sa mga aliping galing sa Ehipto, ito ay pahayag ng kalayaan: ang sinasamba ng inyong dating panginoon ay isa lamang lampara sa kisame.

Ang Pangunahing Tauhan

Walang paglalarawan sa Diyos dito. Walang sinasabi kung ano ang hitsura niya, saan siya nanggaling, o bakit siya lumikha. Kilala lamang siya sa pandiwa: nilikha. Hindi siya ipinakikilala sa pamamagitan ng mga katangian kundi sa pamamagitan ng ginagawa niya, at iyon ang magiging paraan ng buong Biblia sa pagpapakilala sa kaniya: siya ang naglabas sa Israel mula sa Ehipto, siya ang nagbangon kay Jesus. May pagpipigil sa teksto na dapat nating igalang. Hindi niya ipinaliliwanag ang sarili niya. At sa kabila ng lahat ng kapangyarihan, hindi siya nagmamadali; anim na araw ang inilaan sa isang bagay na kayang gawin sa isang salita. May kasiyahan sa kaniyang paggawa, tulad ng makikita sa paulit-ulit na "Nakita ng Diyos na ito ay kaaya-aya."

Ang Detalye

Ang salitang "nilikha" ay galing sa Hebreong bara, at may kakaiba rito: sa buong Lumang Tipan, ang Diyos lamang ang kailanman ginagawang paksa ng pandiwang ito. Ang tao ay gumagawa, humuhubog, nagtatayo, nag-aayos, ngunit hindi kailanman bara. Ito ay uri ng paggawa na tanging sa kaniya lamang. At dito pumapasok ang isang magandang sinulid: ginagamit ni Isaias ang parehong salita kapag ipinangako ng Diyos na lilikha siya ng bagong bayan at bagong mundo, at ginagamit ito ng salmista kapag humihingi siya ng malinis na puso. Ang ibig sabihin, ang paglikha at ang pagbabago ng puso mo ay iisang klase ng gawa. Hindi mo kayang gawin sa sarili mo ang alinman sa dalawa.

Pagninilay

Anong bahagi ng buhay mo ang inaasal mong parang ikaw ang may-ari at hindi ang katiwala?

Kung ang pagliligtas ay pag-aayos ng unang nilikha at hindi pagtakas dito, paano nito babaguhin ang tingin mo sa katawan mo, sa trabaho mo, at sa mundong ginagalawan mo?