Genesis 12:3

Ang Teksto

Tumayo ang matandang lalaki sa Haran, pitumpu't lima na ang edad, walang anak, at narinig niya ang isang boses na nangako ng mga bagay na hindi niya kayang patunayan. Sa ikatlong pangungusap ng pangakong iyon, lumawak ang tanawin nang biglang-bigla: hindi na lang tungkol kay Abram ang usapan. Sinasabi ni Yahweh na ang pakikitungo ng sinuman kay Abram ang magtatakda ng tatanggapin niya, pagpapala o sumpa: "Pagpapalain ko ang magpapala sa iyo, pero sinuman ang maninira sa iyo ay susumpain ko." At pagkatapos ang linyang humihila sa buong daigdig papasok sa kuwentong ito: "Sa pamamagitan mo, ang lahat ng mga pamilya sa buong mundo ay pagpapalain." Isang tao, isang pamilyang walang tagapagmana, at isang pangakong sumasaklaw sa bawat angkan sa ilalim ng langit.

Ang Puso ng Teksto

Narinig mo ba ang pagpili? Mula sa libu-libong pamilya sa lupa, isa ang hinirang ng Diyos. At ang pagkahirang na iyon ay madaling mabasa bilang paboritismo, hanggang sa abutin mo ang huling sugnay. Hindi pinili ang isa para talikuran ang marami; pinili ang isa para abutin ang lahat. Ito ang paraan ng Diyos na palaging nakakagulat sa atin: hindi siya nagsisimula sa malawak kundi sa makitid, hindi sa imperyo kundi sa tolda ng isang walang anak na matanda. Ang pagpapala rito ay hindi kaginhawahan o yaman lamang; ito ang pagpapanumbalik ng buhay sa mundong nasumpa mula pa sa Genesis 3. Ang Diyos ay hindi nagbitiw sa sangkatauhan matapos ang Babel. Ibinaling lamang niya ang kaniyang pagliligtas sa isang maliit, mahinang daluyan, at doon mismo siya nagsimulang magtrabaho.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Dalawang libong taon ang lumipas, at isinulat ni Pablo sa mga taga-Galacia na nang sabihin ito ng Diyos kay Abram, ang ebanghelyo na ang ipinangangaral nang maaga pa lamang (Galacia 3:8). Hindi iyon malikot na pagbabasa. Ang linyang "ang lahat ng mga pamilya sa buong mundo ay pagpapalain" ay isang pangakong naiwang nakaawang sa loob ng ilang siglo, naghihintay ng isang taong magsasara nito. Hindi ito natupad kay Isaac, hindi sa trono ni David, hindi sa pagbabalik mula sa pagkatapon. Ang buong Lumang Tipan ay parang bahay na may isang silid na hindi pa natatapos. Sa isang hapag sa Jerusalem, hinawakan ng isang Judio mula sa binhi ni Abraham ang tinapay at sinabing ito ang kaniyang katawan, ibinibigay para sa marami. Doon natapos ang silid. Ang sumpang dala ng mundo ay dinala ng isa, para ang pagpapalang ipinangako sa isa ay maipamahagi sa lahat.

Ang Salamin

May bahagi sa ating lahat na gustong ang pagpapala ay isang pribadong ari-arian. Gusto nating gumana ang Diyos sa loob ng ating bahay, sa pagsusulit ng anak, sa resulta ng biopsy, sa suweldong kulang na naman sa ikalabinlima. At hindi masama iyon; totoong nangangako ang Diyos ng kongkretong pagpapala. Ngunit sinasabi ng tekstong ito na ang anumang natanggap mo ay may patutunguhan sa labas ng iyong pintuan. Hindi ka pinagpala para maging destinasyon; daluyan ka. Tanungin mo ang sarili mo kung sino ang nakikinabang sa pagpapalang hawak mo ngayon: ang kapitbahay na iba ang relihiyon, ang katrabahong tahimik sa pantry, ang pamilyang nangungupahan sa likod ninyo. Kung walang makasagot, may barado sa kanal. Ngayong araw, isulat sa papel ang pangalan ng isang taong hindi mo kadugo at hindi kabilang sa iyong simbahan, at padalhan siya ng isang mensaheng tiyak: ano ang hinihiling mong ibigay sa kaniya ng Diyos.

Ang Profile

Isipin mo ang mga unang nakarinig nito: isang maliit na bayan sa pagitan ng dalawang higanteng imperyo, Ehipto sa timog, Asiria o Babilonia sa hilaga. Walang sariling karangalan, walang laking maipagmamalaki, laging nasa landas ng mga hukbong dumadaan. Sa gitna niyon, binasa nila ang kuwento ng kanilang ninuno na walang anak at walang lupa, at narinig nila ang Diyos na nagsasabi: dakila ang pangalan mo. Para sa isang bayang alipin noon, ang talatang ito ay parehong proteksiyon at pananagutan. Proteksiyon, dahil may bantay ang Diyos sa sinumang magtatangka sa kanila. Pananagutan, dahil ang dahilan ng kanilang pag-iral ay hindi ang kanilang sarili. Madali itong kalimutan. Mas masarap ang bahaging "pagpapalain kita" kaysa sa bahaging "ikaw ay magiging isang pagpapala."

Ang Detalye

Pansinin ang hindi pagkakapantay sa pangungusap. Ang mga magpapala kay Abram ay maramihan; ang maninira ay iisa. Hindi ito aksidente ng gramatika. Inaasahan ng Diyos na marami ang magsasara ng panig kay Abram at iilan lamang ang magmamaliit sa kaniya. At ang salitang ginamit para sa "maninira" ay hindi ang matinding salita para sa sumpa; ito ay qalal, na ang literal na ibig sabihin ay "gawing magaan," ituring na walang bigat, balewalain. Hindi kailangang sunugin ang tolda ni Abram para mapasok sa kategoryang ito. Sapat nang kibitin ang balikat at sabihing: isang matandang nomad lamang iyan, walang anak, walang hukbo, walang kuwenta. Ang pagwawalang-bahala sa maliit na dinadaanan ng Diyos ay seryosong bagay sa langit.

Ang Tanong

Paanong ang pangakong nagsasabing lahat ng pamilya sa mundo ay pagpapalain ay may kasamang sumpa? At hindi ito teoretikal: ginamit na ang talatang ito para bigyang-katwiran ang mga digmaan, ang mga pulitikang bulag, ang pagsasabing basta nasa panig ka ng isang bansa ay ligtas ka. Mas matalim pa: basahin mo lang ang natitirang bahagi ng kabanata. Pagdating ni Abram sa Ehipto, nagsinungaling siya tungkol kay Sarai at ang bunga ay "pinahirapan ni Yahweh ang Paraon at ang kaniyang sambahayan ng mga matinding salot." Ang unang bansang nadaanan ng daluyan ng pagpapala ay nakatanggap ng salot, at kasalanan ni Abram iyon. Walang ipinapaliwanag ang teksto. Hindi nito nililinis si Abram. Ang tanging masasabi natin ay hindi umaasa ang pangako sa kalidad ng dinadaluyan, at marahil iyon mismo ang punto: kung ang pagpapala ng mundo ay nakasalalay sa kabanalan ni Abram, patay na tayo bago pa makarating sa kabanata labintatlo.

Pagninilay

Sino ang kongkretong tao sa buhay mo ngayon na binabalewala mo, hindi dahil galit ka, kundi dahil tingin mo ay walang bigat?

Kung titingnan ng isang tagamasid ang iyong kalendaryo at pitaka ngayong buwan, makikita ba niya na dumadaloy ang natanggap mo palabas, o nananatili ito sa loob ng iyong bahay?