Genesis 12:12

Ang Teksto

Bago pa man tumuntong sa lupa ng Ehipto, may pelikulang tumatakbo na sa isip ni Abram. Nakikita niya ang mga taga-Ehipto na napapatingin kay Sarai, naririnig niya ang kanilang bulungan: "Ito ay kaniyang asawa," at alam niya kung saan patutungo ang eksena. Siya, ang asawang lalaki, ang balakid; kaya siya ang papatayin. Si Sarai naman ay hahayaang mabuhay, dahil siya ang gusto nila. Isang talata lamang ito, pero kompleto na ang kuwento sa loob nito: may banta, may bangkay, may nakaligtas. At ang nagsasalaysay ay hindi si Yahweh kundi ang takot ni Abram.

Ang Puso ng Teksto

Pansinin kung sinong pangalan ang wala sa bibig ni Abram. Sa talatang ito ay walang Yahweh. Wala ang Isa na kamakailan lang ay nagsabing "Gagawin kitang isang dakilang bansa," wala ang Isa na nagpakita sa kaniya sa Shekem. Ang buong hinaharap ay binuo ni Abram mula sa isang bagay lamang: ang posibilidad na siya ay mamatay. At doon nakasalalay ang kakaiba at nakakagulat na biyaya ng kuwentong ito. Hindi ikinahihiya ng Kasulatan na ipakita na ang ama ng pananampalataya ay may mga sandaling mas malakas pakinggan ang kaniyang takot kaysa ang tinig ng Diyos. Ang tipan ay hindi nakasandal sa katatagan ni Abram. Nakasandal ito sa katapatan ng nangako. Iyan ang pinakamatinding aral dito, at hindi ito komportableng aral: maaaring sumunod ka na, umalis ka na sa Haran, nagtayo ka na ng altar, at saka ka pa rin mauutal sa unang gutom.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May hugis ang kuwentong ito na mauulit pagkaraan ng mga siglo: isang pamilya ng pangako na bumababa sa Ehipto dahil sa gutom, isang Paraon na kumukuha ng hindi kaniya, mga salot na ipinadala ni Yahweh, at sa huli isang pagpapaalis na may dalang mga kawan at lingkod. Ang talata 12 ang unang hakbang paloob sa hugis na iyon. Ang takot ni Abram ang nagtulak sa kaniya papunta sa lugar kung saan ang kaniyang lahi ay magiging alipin, at doon din ipapakita ng Diyos na kaya niyang magligtas mula sa loob ng maling desisyon. At narito ang mahinang tinig ng isang mas malayong pangako: dumating ang Isa na hindi nagsabing "ako ay papatayin nila, pero hahayaan ka nilang mabuhay" kundi pumayag na siya ang mamatay para mabuhay ang iba.

Ang Salamin

Marunong tayong lahat magsulat ng eksenang hindi pa nangyayari. Ganoon ang ginawa ni Abram: "sasabihin nilang," "papatayin nila." Hinaharap na pinasok nang hindi pa binubuksan. Baka ganoon ka rin kagaling: alam mo na ang sasabihin ng boss sa performance review, alam mo na kung paano babagsak ang negosyo kapag tumaas ang presyo, alam mo na kung paano ka iiwan ng taong mahal mo. At tulad ni Abram, karaniwang may sapat na katotohanan ang mga pelikulang iyon para maging kapani-paniwala. Hindi ka bobo; nakakabasa ka ng sitwasyon. Pero pansinin kung sino ang palaging wala sa kuwentong binubuo mo: ang Isa na nangakong "pagpapalain kita." Ngayon din, kunin mo ang isang papel, isulat mo sa itaas ang pinakamadilim na pangungusap na paulit-ulit sa isip mo ngayong linggo, at sa ilalim nito isulat mo nang buo ang talata 2. Basahin mo nang malakas ang dalawa, sunod-sunod.

Ang Pangunahing Tauhan

Pitumpu't-limang taong gulang si Abram nang umalis siya sa Haran, at ngayon siya ay isang dayuhan sa isang imperyo na walang anumang utang na loob sa kaniya. Walang hukuman na dadaluhan niya, walang angkan na ipaghihiganti siya. Hindi siya duwag na walang dahilan; tama siya tungkol sa kung paano gumagana ang kapangyarihan sa Ehipto. Iyan ang nakakabagabag: ang kaniyang takot ay matalino. At gayunman, nasa salaysay siya hindi bilang halimbawa ng tapang kundi bilang tao na dala ang pangako sa marupok na mga kamay. Pansinin na hindi siya hinahatulan ng tagapagsalaysay sa talatang ito. Walang "at ito ay masama sa paningin ni Yahweh." Tahimik lang ang teksto, at ang katahimikang iyon ay nag-iiwan sa atin ng tanong na hindi madaling sagutin: paano magkasabay sa isang puso ang altar sa Bethel at ang kasinungalingan sa hangganan ng Ehipto?

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Uulitin ni Abram ang parehong taktika sa Genesis 20, sa harap ni Abimelec, at pagkaraa'y gagawin din ito ni Isaac sa Genesis 26. Hindi ito pagkakataon lamang; ipinapakita ng Kasulatan na ang takot ay namamana tulad ng lupa at kawan. Ang mga anak ay natututo ng ating mga diskarte sa pag-iwas, kahit hindi natin sila tinuruan nang sadya. Pero may isa pang tinig sa paligid ng kuwentong ito. Pagkaraan ng ilang kabanata, pupunta si Yahweh kay Abram at sasabihing huwag siyang matakot, na siya ang kaniyang kalasag. Hindi iyon pagsaway; iyon ay tugon. Para bang narinig ng Diyos ang buong talumpating ito sa hangganan ng Ehipto at sinagot ito, hindi agad, kundi sa tamang panahon.

Ang Detalye

Tingnan ang pangungusap na inilalagay ni Abram sa bibig ng mga taga-Ehipto: "Ito ay kaniyang asawa." Iyan ang tanging bagay sa buong eksena na ganap na totoo. Si Sarai nga ay kaniyang asawa. At eksakto iyon ang pangungusap na itinuturing ni Abram na hatol ng kamatayan. Ang katotohanan ang naging banta; kaya ang kaniyang solusyon ay burahin ito. Manatili ka sandali diyan, dahil nakakakilabot ito: may mga panahon na ang pinakadelikadong bagay sa buhay natin ay ang simpleng katotohanan tungkol sa kung sino tayo at kanino tayo nakatali. At ang unang bagay na isinasakripisyo natin kapag natatakot tayo ay hindi ang ari-arian kundi ang ugnayan. Si Sarai ang gagawing kapatid. Siya ang babayad para sa kaligtasan ni Abram.

Pagninilay

Anong pangungusap na totoo tungkol sa iyo ang pinakamadalas mong itago dahil tila delikado itong aminin?

Kung susulatin mo ngayon ang pelikula ng susunod na buwan ng buhay mo, nasaan ang Diyos sa eksena, o tulad ni Abram ay tahimik mong inalis siya sa kuwento?