Habakuk 2

Ang Teksto

Tumayo si Habakuk sa toreng bantayan, naghihintay ng sagot ng Diyos sa kaniyang reklamo: bakit ginagamit ng Panginoon ang malupit na Babilonia? Ang sagot ay isang pangitain na iuukit sa bato: may darating na wakas, kahit maantala, at samantala "ang matuwid ay mabubuhay sa pamamagitan ng kaniyang pananampalataya." Pagkatapos ay bumuhos ang limang "aba" laban sa mananakop: sa pagsasamsam, sa pagpapayaman sa pamamagitan ng dugo, sa pagpapalasing sa kapwa, sa pagtitiwala sa mga diyos-diyosang gawa ng kamay. Nagtatapos ang lahat sa isang tahimik na taludtod: ang Panginoon ay nasa kaniyang banal na templo, at ang buong lupa ay dapat manahimik.

Ang Ubod

Dalawang uri ng tao ang inilalatag ng kabanatang ito, at wala nang pangatlo. May tao na "naghahangad nang higit para sa kaniyang sarili nang hindi matuwid," at may matuwid na nabubuhay sa pananampalataya. Ang salitang Hebreo dito, emunah, ay hindi lamang paniniwala; ito ay katatagan, katapatan, pagkakabit sa isang bagay na hindi mo kontrolado. Iyon ang buong punto. Ang mananakop ay nabubuhay sa pamamagitan ng bigat ng kaniyang sandata; ang matuwid ay nabubuhay sa pamamagitan ng isang pangakong nakaukit sa bato at wala nang iba. Ang sinasabi nito tungkol sa Diyos ay ito: hindi siya nagmamadali gaya ng gusto natin, ngunit hindi rin siya nagkakamali. Ang kasamaan ay may petsa ng pagkaubos.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang taludtod 4 ay naging tinig ng buong Bagong Tipan. Dinala ito ni Pablo sa Roma at sa Galacia upang ipakita na ang tao ay tumatayo sa harap ng Diyos hindi sa bigat ng kaniyang gawa kundi sa pagtitiwala. At kapag tinanong natin kung saan natupad ang pangitain na "hindi magtatagal," may isang krus na sumasagot: doon nagsalita ang wakas, doon inubos ang saro na sinasabi sa taludtod 16, ang "saro ng kanang kamay ni Yahweh," hindi ng mananakop kundi ng Anak. Ang pangako sa taludtod 14, na "ang lupain ay mapupuno ng kaalaman ng kaluwalhatian ni Yahweh," ay hindi pa natupad sa ating paningin. Kaya nabubuhay pa rin tayo sa bantayan, naghihintay, kumakapit.

Ang Salamin

Huwag kaagad ilagay ang Babilonia sa ibang bansa o ibang partido. Tanungin muna: ano ang lumalaki sa loob mo na hindi kailanman nasisiyahan? Sinasabi ng taludtod 5 na ang pagnanasa ay "gaya ng libingan at gaya ng kamatayan," at alam ng libingan ang isang bagay lamang: humigop. Baka hindi ka mananakop ng bansa, ngunit alam mo ang pakiramdam ng isang sahod na hindi kailanman sapat, ng isang bahay na kailangang mas mataas kaysa sa kapitbahay, ng reputasyon na binubuo mo sa pamamagitan ng tahimik na pagpapababa sa kasama sa trabaho. Ang taludtod 9 ay tumatama nang malapit: ang pugad sa mataas, ang seguridad na pinagtatrabahuhan mo para sa iyong pamilya, na maaaring maging paraan mo ng paglayo sa Diyos na siyang tanging tunay na kanlungan. At kung ang hinihintay mo ay hindi dumarating, huwag mong isipin na kailangan mo itong pabilisin. Tumayo ka sa bantayan.

Ang Detalye

May isang linya na madaling laktawan: "dadaing ang mga bato mula sa pader, at ang tahilan ng troso ay sasagot sa kanila." Isipin mo ang isang palasyo sa Babilonia, magaganda ang haligi, matipuno ang mga sinag na kahoy mula sa Lebanon. Bawat bato ay dinala ng isang bihag; bawat troso ay tinumba ng isang alipin. At sinasabi ni Habakuk: ang mismong gusali ay sasaksi laban sa nagtayo nito. Walang tahimik na krimen sa mundo ng Diyos. Ang mga bagay na ipinagmamalaki natin, ang naabot, ang naipundar, ang kasunduang pinilit natin, ay may tinig. Isang matinding tanong ito para sa atin: kung magsasalita ang mga dingding ng bahay mo, ano ang isasalaysay nila tungkol sa kung paano ito naitayo?

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ang taludtod 14 ay halos salitang-salita mula kay Isaias 11, kung saan ang kaalaman ng Panginoon ay bumabalot sa lupa gaya ng tubig sa dagat, at doon iyon nakakabit sa isang Sanga mula sa lipi ni David. Hindi ito aksidente: ang tanging paraan upang mapuno ang lupa ng kaluwalhatian ng Diyos ay sa pamamagitan ng isang Hari na hindi naghahari sa dugo ng iba kundi sa sarili niyang dugo. At ang pagsasalungat sa taludtod 18 hanggang 20 ay dapat pakinggan nang matalas: ang mga diyos-diyosan ay "nababalot ng ginto at pilak," ngunit "wala itong hininga man lang," samantalang ang tunay na Diyos ay nasa kaniyang templo at ang tugon sa kaniya ay katahimikan. Ang katahimikan ng bato ay kawalan; ang katahimikan sa harap ng Diyos ay pagsamba.

Konteksto

Nagsulat si Habakuk malamang sa huling mga taon ng ikapitong dantaon bago si Cristo, matapos bumagsak ang Asiria at habang mabilis na lumalago ang Babilonia sa ilalim ni Nabucodonosor. Ang Juda ay isang maliit na estado sa pagitan ng mga imperyo, may korap na hukuman sa loob at may lumalapit na hukbo sa labas. Ang reklamo ng propeta sa kabanata 1 ay hindi teoretikal: nakita niyang paparating ang isang bansa na nagsasamsam ng buong kabihasnan, at hindi niya matanggap na ito ang instrumento ng Diyos. Ang pagtayo sa toreng bantayan ay tunay na gawain ng propeta: naghihintay ng tinig kung ang lahat ng nakikita ay usok. Ang pag-uukit sa tapyas ng bato ay para sa publiko, isang paskil na mababasa ng lahat, dahil ang paghihintay ay tatagal ng mga taon.

Pagninilay

Sa alin sa mga "aba" ng kabanatang ito ka pinakamahirap makapagsabi na wala kang kinalaman, kung magiging tapat ka?

Ano ang partikular na bagay na hinihintay mo sa Diyos ngayon, at anong hindi matuwid na paraan ang tinutukso mong gamitin upang mapabilis iyon?